II SA/Sz 815/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. A. o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta D. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej w sprawie z jej skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Miasta D. z dnia [...] r., nr [...]. A. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr[...] , którym organ odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta D. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu podziału nieruchomości. Jednocześnie w skardze A.A. zwróciła się do Sądu o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Wniosku tego nie uzasadniła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 wskazanej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołana regulacja prawna przewiduje jednocześnie możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów wydanych lub podjętych w granicach tej samej sprawy. W niniejszej sprawie skarżąca domaga się wstrzymania wykonania decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji – Burmistrza Miasta D. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu podziału nieruchomości. Konieczne jest zatem odniesienie się do dopuszczalności wstrzymania objętej wnioskiem decyzji. W kwestii omawianego zagadnienia zwraca się uwagę, że kluczowe dla zakresu zastosowania ww. przepisu będzie znaczenie, jakie się przypisze dla pojęcia "sprawy", w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktu lub czynności. Przyjęte jest, że ustawodawca odsyła do stosowania pojęcia "sprawy" w znaczeniu materialnoprawnym. Przyjęte jest również, że zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 P.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i art. 135 tej ustawy, które regulują zakres sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają zbliżone ramy prawne (patrz T. Woś, H. Knysiak – Molczyk M. Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo LexisNexis, Wyd. 5. s. 495-496). Reasumując uznaje się, że tożsamość pojęcia "sprawy" w sposób wyżej określony wyznaczają elementy skonkretyzowanego w danym rozstrzygnięciu stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw, tj. prawnej i faktycznej (por. postanowienia NSA z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I FZ 404/11 opubl. w Lex nr 1069479, z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 138/12 opubl. w Lex nr 1121276). Jednakże mimo stwierdzenia tak szerokiego ujmowania sprawy administracyjnej, nie uprawnia to sądu administracyjnego do wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji, gdy brak było merytorycznej kontroli dokonanej przez organ drugiej instancji, a postępowanie zakończone zostało odmową przywrócenia terminu do wniesienia odwołania przez stronę. W przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia organów obu instancji nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy rozstrzygnięcia, odróżnić trzeba bowiem kwestię ustalenia opłaty adiacenckiej od oceny zachowania terminu do wniesienia odwołania. W kwestionowanym skargą postanowieniu organu odwoławczy nie odnosił się do zasadności nałożonego na stronę obowiązku, gdyż przeszkodą do tego była właśnie przeszkoda formalna, tj. uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia tożsamości obu wydanych w tej sprawie rozstrzygnięć w znaczeniu materialnoprawnym. W świetle powyższych rozważań wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ustalającej opłatę adiacencką nie mógł zostać uwzględniony. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec, jak na wstępie.