II SA/Sz 818/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. M. na uchwałę Rady Miejskiej w Goleniowie Nr VIII/56/15 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w przedmiocie podtrzymania stanowiska wyrażonego w uchwale Nr V/25/15 Rady Miejskiej w Goleniowie z dnia 25 lutego 2015 r. w sprawie rozpatrzenia skargi dotyczącej sposobu rozpatrzenia przez Burmistrza Gminy skargi z dnia 27 października 2014 r. postanowił: odrzucić skargę Rada Miejska w Goleniowie uchwałą Nr VIII/56/15 z dnia 29 kwietnia 2015 r., wydaną na podstawie art. 229 pkt 3 w związku z art. 239 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), podtrzymała stanowisko wyrażone w uchwale Nr V/25/15 z dnia 25 lutego 2015 r. w sprawie rozpatrzenia skargi D. M., dotyczącej sposobu rozpatrzenia przez Burmistrza Gminy jego skargi z dnia [...] r. W uzasadnieniu uchwały wskazano między innymi, że D. M. w dniu [...] r. złożył skargę dotyczącą sposobu rozpatrzenia przez Burmistrza Gminy jego skargi z dnia [...] r. Rada Miejska w Goleniowie uchwałą z dnia 25 lutego 2015 r. Nr V/25/15 uznała skargę na Burmistrza Gminy za bezzasadną. O stanowisku Rady skarżący został pisemnie poinformowany. W dniu 7 kwietnia 2015 r. D. M. wezwał Radę Miejską do ponownego rozpatrzenia jego skargi z dnia [...] r. Organ uznał, że argumenty skarżącego, przedstawione w ww. wezwaniu, nie stanowią nowych okoliczności w sprawie i opisaną na wstępie uchwałą potrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Na powyższą uchwałę D. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał przebieg postępowania w sprawie i wskazał, że Burmistrz rozpatrując jego skargę z dnia [...] r. nie zajął się istotą sprawy, którą wniósł w oparciu o § 13 pkt 6 Statutu Gminy D M. podał, że sekretarz, jako osoba kompetentna, zgodnie ze Statutem gminy nie określił opłaty za wydane mu kopie dokumentów i nie wezwał go do jej uiszczenia. Ponadto zarzucił, że Rada Miejska w podjętych uchwałach nie odniosła się do istoty sprawy, tj. nieprzestrzegania przez Burmistrza postanowień Statutu w zakresie opłat za wydane kopie dokumentów a Przewodniczący Rady w przedmiotowej sprawie nie zapewnił przestrzegania Statutu (§ 73 Statutu). Konsekwencją nieprawidłowych działań ww. osób i organów w przedmiotowej sprawie jest zaległa opłata za wydane mu przez urząd kopie dokumentów. Rada Miejska udzielając odpowiedzi na wyżej wymienioną skargę wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarga D. M. na działanie Sekretarza Gminy została prawidłowo rozpatrzona w trybie przepisów rozdziału II działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej przytaczanej jako: "K.p.a."). Uregulowane w dziale VIII K.p.a. postępowanie skargowo-wnioskowe stanowi rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego. W ramach tego postępowania realizowane jest zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo składania petycji, skarg i wniosków, między innymi, do organów jednostek samorządu terytorialnego. Przedmiotem skargi wniesionej na podstawie art. 227 K.p.a. może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe i biurokratyczne załatwianie sprawy. Tak ustawowo wyznaczony przedmiot postępowania skargowego wyklucza możliwość prowadzenia postępowania uproszczonego w sprawie indywidualnej (art. 233, 234 i 235 K.p.a.). Niedopuszczalne jest także stosowanie środków ochrony prawnej ustanowionych przepisami art. 101 i 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) do spraw załatwianych w uproszczonym postępowaniu administracyjnym. Postępowanie skargowe nie może być bowiem konkurencyjne w stosunku do żadnej innej prawnie uregulowanej procedury stosowanej przed organami państwowymi lub społecznymi. Zastosowany tryb był zatem właściwym w tej sprawie. Zgodnie z art. 223 § 1 K.p.a. organy państwowe, organy samorządu terytorialnego i inne organy samorządowe rozpatrują oraz załatwiają skargi i wnioski, o których mowa w art. 227 K.p.a. w ramach swojej właściwości. Załatwienie skargi przez radę miejską, która jest organem kolegialnym, następuje w formie uchwały (art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym).Tego rodzaju uchwały, będące formą załatwienia skargi lub wniosku rozpatrywanego w tym trybie, nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności organów administracji publicznej obejmuje orzekanie przez sąd administracyjny w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Zaskarżona uchwała nie jest więc tożsama z uchwałami, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego. Uchwała, o której mowa w skardze D. M. jest więc czynnością materialno-techniczną, określoną w art. 238 § 1 Kpa, polegającą na poinformowaniu o sposobie załatwienia skargi - w niniejszej sprawie o podtrzymaniu dotychczasowego stanowiska organu w sprawie. Czynność ta nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu jej niezgodności z prawem. Podobnie w postanowieniu z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż "sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII K.p.a., a więc skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne K.p.a.), nawet jeżeli zawiadomienie o załatwieniu skargi ma formę uchwały rady gminy (miasta), ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli ani na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych", (sygn. akt III SA/Wa 948/06, LEX nr 295005). Mając powyższe na uwadze skargę D. M., jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 wyżej wskazanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.