II SA/Sz 825/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 lutego 2014r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie obowiązków z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy oddala skargę. W dniu [...] r. Inspektor pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy , działając na podstawie art. 11 pkt 1 i art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2012 r. poz. 404) oraz art. 2376 § 1 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, nakazał Spółce A dostarczenie pracownikom wykonującym prace przy urządzeniach i instalacjach energetycznych w warunkach szczególnego zagrożenia dla zdrowia i życia ludzkiego, wyłącznie półbutów elektroizolacyjnych, spełniających wymagania dotyczące oceny zgodności określone w odrębnych przepisach. Z uwagi na konieczność ochrony zdrowia i życia pracowników na podstawie art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.) decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu nakazu wskazano, że w wyniku przeprowadzonej kontroli inspektor pracy stwierdził, że użytkowane przez pracowników Spółki półbuty elektroizolacyjne marki SALISBURY, oznakowane jako ASTM F 1117 produkcji USA, nie były oznakowane znakiem CE (według obecnego stanu prawnego) ani znakiem bezpieczeństwa B (wymaganego dla wyrobów wyprodukowanych w Polsce lub importowanych do Polski według stanu prawnego obowiązującego w marcu 2004 r.), zatem użytkowany przez pracowników sprzęt ochronny nie spełniał wymagań dotyczących oceny zgodności określonych w odrębnych przepisach. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka, zarzucając organowi naruszenie art. 34 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy (dalej: ustawa o PIP) oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez wydanie nakazu z naruszeniem obowiązku należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego, w tym powołanie przepisów o charakterze norm ogólnych, niemających bezpośredniego przełożenia na treść nałożonego obowiązku oraz naruszenie zasady praworządności, przez niezamieszczenie w uzasadnieniu nakazu elementów wymaganych art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 34 ust. 2 ustawy o PIP. Spółka zarzuciła także naruszenie art. 7, art. 77 oraz art. 80 K.p.a., przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, oraz obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 75 § 1 K.p.a.), przez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie, a także naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 i 11 k.p.a.), przez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ wydając nakaz. Po rozpatrzeniu odwołania Okręgowy Inspektor Pracy decyzją z dnia [...] r. uchylił nakaz wydany w I instancji w części dotyczącej oznaczenia strony, wskazanej jako Spółka A i oznaczył adresata decyzji jako Spółka B, a w pozostałym zakresie utrzymał nakaz w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawą prawną nakazu był art. 11 pkt 1 ustawy o PIP oraz art. 2376 § 1 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21 poz. 94 ze zm.) dalej: K.p. Zgodnie z art. 34 ust. 2 ustawy o PIP decyzja wydana w formie pisemnej lub ustnej, stanowiąca wpis do dziennika budowy, powinna zawierać: oznaczenie organu Państwowej Inspekcji Pracy, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygniecie, termin usunięcia stwierdzonych uchybień, oraz pouczenie o przysługujących środkach odwoławczych. Zaskarżona decyzja, zawierająca nakaz, posiada wszystkie te elementy. Art. 34 ust. 2 ustawy o PIP jest regulacją szczególną wobec unormowań K.p.a. i ma pierwszeństwo przed przepisami zawartymi w K.p.a. Potwierdza to art. 12 ustawy o PIP, zgodnie z którym w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Pracy przepisy K.p.a. stosuje się w sprawach nie uregulowanych w tej ustawie bądź w przepisach wydanych na jej podstawie albo w przepisach szczególnych Decyzja nakazowa, wydana przez inspektora pracy, nie musi zatem zawierać uzasadnienia. Mimo braku takiego obowiązku Inspektor pracy zamieścił w niej krótkie uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia, w którym wskazał na stwierdzone w toku kontroli uchybienia. Postępowanie kontrolne, prowadzone przez inspektora pracy, jest szczegółowo i wyczerpująco uregulowane w rozdziale 4 ustawy o PIP, do którego ogólne postępowanie administracyjne ma zastosowanie tylko wówczas, gdy określona forma działania Państwowej Inspekcji Pracy nie została objęta regulacją tej ustawy, innych przepisów wydanych na jej postawie bądź przepisów szczególnych. Zatem zarzut, że w postępowaniu prowadzonym przez inspektora pracy naruszono art. 75 § 1, art. 77 i 80 K.p.a., nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Odnosząc się do treści rozstrzygnięcia Okręgowy Inspektor Pracy wskazał, iż zgodnie z art. 2376 § 1 K.p. pracodawca jest zobowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie środki ochrony indywidualnej, zabezpieczające przed działaniem niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia czynników występujących w środowisku pracy, oraz poinformować go o sposobach posługiwania się tymi środkami. Natomiast art. 2376 § 3 K.p. nakłada na pracodawcę obowiązek dostarczenia pracownikowi środków ochrony indywidualnej, które spełniają wymagania dotyczące oceny zgodności, określone w odrębnych przepisach. Obuwie elektroizolacyjne należy do środków ochrony indywidualnej chroniących przed skutkami działania prądu elektrycznego, a ich funkcja ochronna polega na zapewnieniu izolacji pomiędzy podłożem a ciałem człowieka. Obowiązki pracodawcy, dotyczące zapewnienia pracownikom środków ochrony indywidualnej zabezpieczających przed działaniem niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia czynników, spełniających wymagania dotyczące oceny zgodności określone w odrębnych przepisach, wynikają zatem bezpośrednio z przepisów Kodeksu pracy. W protokole kontroli inspektor pracy stwierdził, że użytkowane przez pracowników półbuty elektroizolacyjne produkcji USA marki SALISBURY, oznakowane jako ASTM F 1117, nie posiadają oznakowania certyfikatem CE ani innych oznaczeń wymaganych dla wyrobów importowanych do Polski po raz pierwszy, służących ochronie lub ratowaniu życia, zdrowia, podlegających obowiązkowi certyfikacji na znak bezpieczeństwa i oznaczania tym znakiem (według stanu prawnego obowiązującego w marcu 2004 r. przed wejściem Polski do UE). Na podstawie okazanych w toku kontroli dokumentów nie można było dokładnie ustalić kiedy przedmiotowe półbuty elektroizolacyjne zostały sprowadzone do Polski. Z pisma firmy J. N. z dnia 18 kwietnia 2013 r. wynika, że kalosze elektroizolacyjne firmy SALISBURY, w ilości 108 par, dostarczono w 2004 r. W piśmie z dnia 11 marca 2004 r. Zakład Doświadczalny Instytutu Energetyki, do którego półbuty zostały dostarczone przez firmę, wskazał, że półbuty elektroizolacyjne produkcji USA (bez wskazania typu) odpowiadają wymogom polskiej normy PN-77/C-94136 "Obuwie ochronne gumowe. Kalosze i półbuty elektroizolacyjne". Przed 1 maja 2004 r., czyli przed uzyskaniem przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, obowiązek certyfikacji na zastrzeżony przez Polskie Centrum Badań i Certyfikacji znak bezpieczeństwa "B" i oznaczania tym znakiem wyrobów wyprodukowanych w Polsce, a także importowanych do Polski po raz pierwszy, mogących stwarzać zagrożenie, albo służących ochronie lub ratowaniu życia, zdrowia i środowiska, oraz obowiązek wystawiania deklaracji zgodności producenta, wynikał z ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji (Dz. U. Nr 55 poz. 250 z późn. zm.). Zatem przed uzyskaniem przez Polskę członkostwa w Unii Europejskiej półbuty elektroizolacyjne marki SALISBURY, oznakowane jako ASTM F 1117, powinny podlegać obowiązkowi certyfikacji na zastrzeżony przez Polskie Centrum Badań i Certyfikacji znak bezpieczeństwa i oznaczania tym znakiem - zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 1999 r. w sprawie wykazu wyrobów wyprodukowanych w Polsce, a także wyrobów importowanych do Polski po raz pierwszy, mogących stwarzać zagrożenie albo służących ochronie lub ratowaniu życia, zdrowia lub środowiska, podlegających obowiązkowi certyfikacji na znak bezpieczeństwa i oznaczania tym znakiem, oraz wyrobów podlegających obowiązkowi wystawiania przez producenta deklaracji zgodności (Dz. U. z 2000 r. Nr 5, poz. 53). Zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2010 r. Nr 138 poz. 935 ze zm.), przepisy art. 6-8, art. 14, art. 21-24 i art. 44, określające zasady funkcjonowania oceny zgodności wyrobów z zasadniczymi i szczegółowymi wymaganiami, stosuje się od dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. W zakresie oceny zgodności mieści się umieszczenie na wyrobie oznakowania zgodności znakiem CE. Od dnia 1 maja 2004 r., czyli od dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, na półbutach elektroizolacyjnych marki SALISBURY powinno być zatem umieszczone oznakowanie zgodności CE, zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla środków ochrony indywidualnej (Dz. U. Nr 259 poz. 2173). Półbuty elektroizolacyjne użytkowane przez pracowników Spółki A., oznakowane jako ASTM F 1117, powinny być zatem oznaczone znakiem bezpieczeństwa (według przepisów obowiązujących przed 1 maja 2004 r.) lub znakiem zgodności (według przepisów obowiązujących po 1 maja 2004 r.). Tylko i wyłącznie oznakowanie wyrobu znakiem bezpieczeństwa lub znakiem zgodności CE stanowi podstawę do uznania, że dany wyrób spełnia wymagania stawiane środkom ochrony indywidualnej i gwarantuje posiadanie przez nie odpowiednich właściwości ochronnych. Jednym z podstawowych obowiązków pracodawcy jest ochrona życia i zdrowia pracowników przez zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, przy odpowiednim wykorzystaniu osiągnięć nauki i techniki (art. 207 § 2 K.p.). Konkretyzacją tego obowiązku w odniesieniu do środków ochrony indywidualnej jest m. in. art. 2379 § 2 K.p., który stanowi, że pracodawca jest obowiązany zapewnić aby stosowane środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze posiadały właściwości ochronne i użytkowe oraz zapewnić odpowiednio ich pranie, konserwację, naprawę, odpylanie i odkażanie. Półbuty elektroizolacyjne, używane przez pracowników, muszą zapewnić im bezpieczeństwo przy wykonywaniu pracy przy urządzeniach i instalacjach energetycznych, tj. w warunkach szczególnego zagrożenia dla zdrowia i życia ludzkiego. Z powołanego w odwołaniu pisma Zakładu Doświadczalnego Instytutu Energetyki z dnia 11 marca 2004 r. wynika, , dostarczone do Grupy Energetycznej, że półbuty elektroizolacyjne produkcji USA spełniają wymagania polskiej normy PN-77/C-94136. W piśmie tym nie wskazano jednak typu obuwia i nie wynika z niego by obuwie to posiadało oznakowanie znakiem CE lub innym wymaganym dla wyrobów podlegających obowiązkowi certyfikacji na znak bezpieczeństwa i oznaczania tym znakiem. Odnosząc się do zarzutu, że Spółka przeprowadzała obowiązkowe badania laboratoryjne, które, mimo braku oznakowania certyfikatem CE lub znakiem bezpieczeństwa B, potwierdzały bezpieczeństwo dla użytkowników stosujących te środki ochrony indywidualnej, organ odwoławczy stwierdza, iż przeprowadzenie obowiązkowych badań laboratoryjnych związane jest z oceną przydatności produktu do dalszego użytkowania, gdyż mimo wymagań warunkujących wprowadzenie obuwia elektroizolacyjnego na rynek i do użytkowania, w tym wymogu oznaczenia tych wyrobów znakiem bezpieczeństwa lub oznakowaniem zgodności CE, pełne bezpieczeństwo wykonywania prac w obecności napięć zagrażających życiu nie jest trwale zapewnione. Właściwości elektroizolacyjne wyrobów ulegają stopniowej degradacji, co uzasadnia obowiązek wykonywania badań okresowych obuwia elektroizolacyjnego, pozwalających potwierdzić ich podstawowe właściwości elektroizolacyjne i przydatność do dalszego użytkowania. Nie można jednak, poprzez dokonywanie nawet regularnych przeglądów i badań okresowych, legitymizować eksploatacji wyrobu, który został dopuszczony do obrotu bądź użytkowania z naruszeniem podstawowych przepisów w tym zakresie. Stwierdzone naruszenia uzasadniały zatem wydanie decyzji nakazującej ich usunięcie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka B wniosła o uchylenie powyższej decyzji, a także o uchylenie decyzji wydanej w I instancji. Zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja narusza art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności oraz art. 2376 K.p., poprzez uznanie, że wprowadzone do obrotu półbuty elektroizolacyjne nie spełniają wymagań oceny zgodności określonych w odrębnych przepisach. W ocenie skarżącej Spółki, organ odwoławczy, podobnie jak organ I instancji, nie zbadał wyczerpująco wszystkich okoliczności faktycznych sprawy zgodnie z wymogami K.p.a., w szczególności w ogóle nie wzięto pod uwagę faktu, że przedmiotowe półbuty elektroizolacyjne odpowiadają wymogom polskiej normy PN-77/C-94136. Z normy tej wynika jedynie konieczność wykonywania okresowych badań wytrzymałości elektrycznej, co skarżąca Spółka systematycznie czyniła. Norma nie wymaga jakiegokolwiek oznaczenia obuwia. Przedmiotowe obuwie spełnia wymagania niezbędne dla zapewnienia ochrony pracownikom w lepszym standardzie w porównaniu do innych półbutów elektroizolacyjnych dostępnych na rynku, oznakowanych znakiem CE czy znakiem bezpieczeństwa B. Organy inspekcji pracy, w sposób całkowicie dowolny i bezpodstawny oraz w sprzeczności ze stanem faktycznym stwierdziły, że przedmiotowe obuwie nie spełnia wymagań dotyczących ochrony zdrowia lub życia ludzkiego. W dalszej części skargi Spółka powtórzyła podniesione w odwołaniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego stwierdzając, że organy nie wyjaśniły i nie zbadały w sposób wystarczający stanu faktycznego sprawy oraz wydały decyzję pomijającą słuszny interes strony, czym naruszyły art. 8 K.p.a. Ponadto, w podstawie prawnej decyzji powołały przepisy zawierające normy o charakterze ogólnym, nie mające przełożenia na treść nałożonego obowiązku. Okręgowy Inspektor Pracy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod katem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny obowiązany był zatem skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też prawo to narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "P.p.s.a.". W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem ocena przeprowadzonego postępowania oraz treści rozstrzygnięcia nie daje podstaw do stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Z ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o PIP wynika, że Państwowa Inspekcja Pracy jest organem powołanym do sprawowania nadzoru i kontroli przestrzegania prawa pracy, w szczególności przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy (art. 1). W rozdziale 2 ustawy określone zostały szczegółowo zadania PIP, do których należy kontrola przestrzegania przepisów prawa pracy, w szczególności przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy (art. 10 ust. 1 pkt 1). W razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy, a w szczególności przepisów dotyczących zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, właściwe organy PIP są uprawnione do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie (art. 11 pkt 1 ustawy). Organ odwoławczy słusznie też zauważył, że w postępowaniu przed organami PIP przepisy K.p.a. stosuje się tylko w sprawach nieuregulowanych w ustawie o PIP bądź przepisach wydanych na jej podstawie albo w przepisach szczególnych (art. 12 ustawy). Zasady przeprowadzania postępowania kontrolnego zostały uregulowane w rozdziale 4 ustawy o PIP. Art. 34 ust. 2 określa elementy, z których składa się decyzja wydawana przez inspektora pracy, tj: oznaczenie organu Państwowej Inspekcji Pracy, data wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, termin usunięcia stwierdzonych uchybień oraz pouczenie o przysługujących środkach odwoławczych. Decyzja wydana przez inspektora pracy w dniu [...] r. zawiera wszystkie te elementy. Mimo braku obowiązku uzasadnienia wydanego nakazu zawiera on także krótkie uzasadnienie faktyczne i prawne, czego nie można uznać za wadę, a wręcz przeciwnie - należy przyjąć z uznaniem. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest to, czy wyprodukowane w USA półbuty elektroizolacyjne marki SULISBURY oznakowane jako ASTM 1117, w które skarżąca Spółka zaopatrzyła swoich pracowników, spełniały wymagania dotyczące środków ochrony osobistej wynikające z przepisów Kodeksu pracy oraz przepisów szczególnych. Analizując tą kwestię należy przyznać słuszność stanowisku organu. Stosownie do art. 2376 § 1 Kodeksu pracy pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie środki ochrony indywidualnej, zabezpieczające przed działaniem niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia czynników występujących w środowisku pracy oraz informować go o sposobach posługiwania się tymi środkami. Przepis ten w § 3 stanowi również, iż wskazane w nim środki ochrony indywidualnej winny spełniać wymagania dotyczące oceny zgodności, określone w odrębnych przepisach. Tymi odrębnymi przepisami są przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2010 r. Nr 138 poz. 935 z późn. zm.).Zgodnie z art. 9 ust. 1 i 2 tej ustawy, minister właściwy ze względu na przedmiot oceny zgodności określi, w drodze rozporządzeń, zasadnicze wymagania dla wyrobów podlegających ocenie zgodności oraz procedury oceny zgodności, biorąc pod uwagę rodzaje wyrobów oraz stopień stwarzanych przez nie zagrożeń, a także inne wymagania zawarte w dyrektywach. Minister właściwy ze względu na przedmiot oceny zgodności określi metody badań, sposób oznakowania wyrobów oraz wzór znaku w drodze rozporządzenia. Wymagania dotyczące oceny zgodności dla środków ochrony indywidualnej zostały określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla środków ochrony indywidualnej (Dz. U. Nr 259, poz. 2173). W myśl § 6 ust. 1 tego rozporządzenia, za zgodne z zasadniczymi wymaganiami, określonymi w rozporządzeniu, uznaje się: 1) środki ochrony indywidualnej zaliczane do środków o prostej konstrukcji, o których mowa w § 34 ust. 3, posiadające oznakowanie CE, dla których producent lub jego upoważniony przedstawiciel wystawił deklarację zgodności WE; 2) środki ochrony indywidualnej inne niż określone w § 34 ust. 3, posiadające oznakowanie CE, dla których producent lub jego upoważniony przedstawiciel posiada certyfikat potwierdzający zgodność z zasadniczymi wymaganiami określonymi w rozporządzeniu i wystawił deklarację zgodności WE. Bezsporne jest, że użytkowane przez pracowników skarżącej Spółki środki ochrony indywidualnej w postaci obuwia elektroizolacyjnego marki "SULISBURY", oznakowane jako ASTN 1117, nie posiadały powyższego oznakowania CE, stwierdzającego spełnienie wymogów bezpieczeństwa. Skarżąca Spółka okoliczności tej nie kwestionuje. Okręgowy Inspektor Pracy prawidłowo wyjaśnił też, że przed uzyskaniem przez Polskę członkostwa w Unii Europejskiej, tj. przed 1 maja 2004 r. półbuty elektroizolacyjne podlegały obowiązkowi certyfikacji na znak bezpieczeństwa zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 1999 r. w sprawie wykazu wyrobów wyprodukowanych w Polsce, a także wyrobów importowanych do Polski po raz pierwszy, mogących stwarzać zagrożenie albo służących ochronie lub ratowaniu życia, zdrowia lub środowiska, podlegających obowiązkowi certyfikacji na znak bezpieczeństwa i oznaczania tym znakiem, oraz wyrobów podlegających obowiązkowi wystawiania przez producenta deklaracji zgodności. (Dz. U. Nr 5, poz. 53). Używane przez pracowników skarżącej Spółki obuwie ochronne nie posiadało także tego certyfikatu na znak bezpieczeństwa. Słusznie zatem organy Okręgowego Inspektora Pracy uznały, iż przedmiotowe obuwie, stanowiące środek ochrony indywidualnej pracowników wykonujących prace przy urządzeniach i instalacjach energetycznych, nie spełniają warunku określonego w art. 2376 § 3 K.p., tj, wymagań określonych w wydanym akcie wykonawczym do ustawy o systemie oceny zgodności zawartych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla środków ochrony indywidualnej. Podnoszona przez Spółkę okoliczność, że półbuty elektroizolacyjne odpowiadały wymogom polskiej normy PN-77/C-94136 "Obuwie ochronne gumowe. Kalosze i półbuty elektroizolacyjne" słusznie została uznana przez organy orzekające w sprawie za nieistotną z punktu widzenia wymogów art. 237 § 1 i 3 K.p., tj. tego, czy pracodawca dostarczył pracownikom środki ochrony indywidualnej spełniające wymagania dotyczące oceny zgodności określone w odrębnych przepisach. Jak trafnie stwierdził organ odwoławczy, Polska Norma w rozumieniu ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji: (Dz. U. Nr 169 poz. 1386) to dokument przyjęty na zasadzie konsensu i zatwierdzony przez upoważnioną jednostkę organizacyjną, ustalający zasady, wytyczne lub charakterystyki odnoszące się do różnych rodzajów działalności lub ich wyników i zmierzający do uzyskania optymalnego stopnia uporządkowania w określonym zakresie (art. 2 pkt 4 tej ustawy). Stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne (art. 5 ust. 3 ww. ustawy). Organy inspekcji pracy słusznie zatem stwierdzają, że okoliczność, iż wyrób stanowiący środek ochrony osobistej pracownika spełnia wymagania tych norm, nie jest równoznaczna z posiadaniem certyfikatu bezpieczeństwa, o którym mowa w przepisach ustawy o systemie zgodności. To samo należy odnieść do argumentu skarżącej Spółki, iż stosowane przez jej pracowników obuwie elektroizolacyjne spełnia swą funkcję w wyższym standardzie niż inne obuwie, oznaczone certyfikatem CE, co potwierdzają badania laboratoryjne. Wymogi prawne są bowiem inne, a Państwowa Inspekcja Pracy jest organem kontrolującym i regulującym działalność pracodawców pod kątem obowiązujących standardów prawnych. Z powołanych wyżej przepisów wynika zaś, że jedynie certyfikat zgodności potwierdza zgodność wyrobu z zasadniczymi wymaganiami, o czym wprost stanowi art. 7 ust. 2 ustawy o systemie oceny zgodności, zgodnie z którym pozytywny wynik oceny zgodności z zasadniczymi wymaganiami dokonywanej przez notyfikowaną jednostkę certyfikującą stanowi podstawę do wydania producentowi lub jego upoważnionemu przedstawicielowi certyfikatu zgodności. Dodać należy, iż przepis art. 2376 K.p. może stanowić samodzielną podstawę prawną nakazu inspektora pracy (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt IV SA/GL 375/09), zatem zarzuty odwołania i skargi podnoszące "powołanie przepisów o charakterze norm ogólnych", uznać należy za chybione. W konsekwencji stwierdzić należało, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała, by zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 P.p.s.a. Stwierdzić też należy, iż nie narusza prawa dokonanie przez organ odwoławczy poprawki w zakresie prawidłowego oznaczenia strony będącej adresatem zaskarżonej decyzji. Zobowiązanym do wykonania nakazu inspektora PIP jest pracodawca, tj. jednostka organizacyjna zatrudniająca pracowników i odpowiedzialna za dostarczenie im środków ochrony osobistej, spełniających określone w przepisach wymagania. W rozpatrywanym wypadku jest to Spółka B, która zresztą wniosła odwołanie od wydanego przez Inspektora PIP nakazu, jak również skargę do sądu administracyjnego. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.