II SA/Sz 826/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K. W. i K. W. od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 3 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 826/17 w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi K. W. i K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 3 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 826/17 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku K. W. i K. W. o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem wydanym w dniu 3 stycznia 2018 r. starszy referendarz sądowy, stosownie do treści art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) pozostawił bez rozpoznania wniosek K. W. i K. W. o przyznanie prawa pomocy – z uwagi na niezłożenie go, pomimo wezwania, na urzędowym formularzu PPF. W ustawowym terminie skarżący złożyli sprzeciw od tego zarządzenia, wywodząc, że w istniejącym stanie prawnym i faktycznym powinna nastąpić odmowa prawa pomocy. W ocenie skarżących wydane przez referendarza sądowego zarządzenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania jest chybione. Rozpoznając sprzeciw Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 – j.t. ze zm.) dalej jako "P.p.s.a." rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżone sprzeciwem zarządzenie referendarza jest prawidłowe i dlatego należało utrzymać je w mocy. Przede wszystkim podkreślić należy, że na podstawie art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niewykonanie tego obowiązku powoduje, że Sąd przesyła wnioskodawcy formularz PPF celem jego wypełnienia i odesłania do Sądu w terminie 7 dni. Stosownie zaś do art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania, o czym skarżący zostali pouczeni. W świetle powyższego stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy każdorazowo musi być poprzedzone badaniem, czy wniosek ten spełnia wszystkie wymogi formalne. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że wnioskodawcy, pomimo doręczenia urzędowego formularza PPF wraz ze zobowiązaniem do jego wypełnienia i złożenia w odpowiednim terminie oraz pouczeniem o skutkach niedokonania tej czynności, nie nadesłali tego dokumentu. Argumenty podniesione w sprzeciwie, nie mogą odnieść skutku, bowiem wbrew twierdzeniu skarżących brak formularza uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie wniosku o prawo pomocy. Postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W przypadku jej braku, wobec dyspozycji art. 257 P.p.s.a. wniosek podlega pozostawieniu bez rozpoznania. Wobec powyższego, na podstawie art. 260 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.