II SA/Sz 829/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia postanawia: odrzucić skargę. Uzasadnienie : Decyzją z dnia [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...]r. orzekającą o obowiązku zwrotu przez A. B. nienależnie pobranego świadczenia, tj. kosztów przygotowania zawodowego w kwocie [...] zł brutto. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zawierające pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem Wojewody (Urząd Wojewódzki, delegatura) w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji, zostało doręczone stronie w dniu 22 kwietnia 2016 r. Pismami z dnia 6 lipca 2016 r. A.B. złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na ww. decyzję Wojewody wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Powyższe pisma PUP przekazał do Wojewody jako organu właściwego w dniu 7 lipca 2016 r., co wynika z prezentaty znajdującej się na zawiadomieniu o przekazaniu z dnia [...]. Postanowieniem z dnia 28 lipca 2016 r. Sąd odrzucił wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 listopada 2016 r. oddalił zażalenia na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego jest wniesienie skargi w ustawowym terminie. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwaną dalej "P.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przy czym datą wniesienia skargi do sądu jest data złożenia jej bezpośrednio w organie, bądź nadania w urzędzie pocztowym do właściwego organu. Natomiast na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę złożoną po upływie terminu do jej wniesienia. Wynikająca z art. 54 § 1 P.p.s.a. zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu, który wydał skarżoną decyzję, skutkuje tym, iż w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub za pośrednictwem innego organu administracji publicznej, sąd ten (lub organ) powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. W takiej sytuacji o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd lub też inny organ, na adres właściwego organu administracji publicznej (por. postanowienie NSA z dnia 1 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1233/10, LEX nr 663561). Jak wynika z akt sprawy, skarżący otrzymał zaskarżoną decyzję Wojewody ego wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego w dniu 22 kwietnia 2016 r., a zatem trzydziestodniowy termin do dokonania tej czynności, za pośrednictwem ww. organu, upływał skarżącemu w dniu 23 maja 2016 r. (albowiem ostatni dzień terminu przypadał na niedzielę). Tymczasem skarżący wniósł skargę w dniu 6 lipca 2016 r. i to z uchybieniem zasady zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego, gdyż złożył skargę w Powiatowym Urzędzie Pracy . Skargę złożoną, wbrew pouczeniu, Powiatowy Urząd Pracy przekazał organowi właściwemu w dniu 7 lipca 2016 r. (notatka urzędowa k.12 akt sądowych) i właśnie ta data stanowi datę wniesienia skargi do Sądu. Oznacza to, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. Przy czym podkreślenia wymaga, że skarga była już spóźniona w dniu jej złożenia do organu niewłaściwego, zaś Sąd postanowieniem z dnia 28 lipca 2016 r. odrzucił wniosek strony o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W świetle zaistniałych okoliczności stwierdzić należy, że skardze nie można nadać biegu, co obliguje Sąd do jej odrzucenia. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 P.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.