II SA/Sz 835/15

Dnia 10 sierpnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi tej Spółki A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji C. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji nakładającą karę pieniężną na podstawie art. 92a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. W skardze Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności, który należało potraktować jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie zawierał uzasadnienia. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę zwrócił uwagę, że przedmiotowa decyzja nie podlega wykonaniu do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 tej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przedmiotem skargi jest decyzja ostateczna nakładająca na skarżącą Spółkę karę pieniężną na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 93 ust. 2 tej ustawy, decyzja ostateczna nakładająca karę pieniężna na podstawie art. 92a ust. 1 staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi, 2) cofnięcia skargi, lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Z przepisu tego wynika, że do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego, organ nie może przystąpić do egzekucji zaskarżonej decyzji ostatecznej. Decyzja taka nie podlega zatem wykonaniu z mocy prawa. W tej sytuacji nie ma możliwości uwzględnienia wniosku strony o udzielenie ochrony tymczasowej na mocy orzeczenia Sądu. Brak przymiotu wykonalności decyzji uzasadnia oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. akt II GZ 898/14, Lex nr 1628830). Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.