II SA/Sz 844/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 08 grudnia 2010r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania działki I uchyla zaskarżoną decyzję, II stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego T. M. kwotę [...]( [...]) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) Burmistrz nakazał M. S., wieczystemu użytkownikowi nieruchomości przy ul. [...], obręb [...], dz. Nr [...]przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania w/w terenu o charakterze mieszkalnym, na którym bez wymaganej decyzji o warunkach zabudowy dokonano zmiany zagospodarowania niewymagającej pozwolenia na budowę na funkcję gospodarczą, w tym rozebranie kostki brukowej ułożonej wokół budynku, w terminie 14 dni, od dnia, w którym niniejsza decyzja stała się ostateczna. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że T. M. pismem z dnia [...] r. zwrócił się do Burmistrza o spowodowanie zaprzestania lub ograniczenia prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie hurtowej sprzedaży napojów alkoholowych oraz napojów chłodzących przez M. S., przy ul. [...] w [...]prowadzonej w sposób uciążliwy dla sąsiadów, gdzie handel odbywa się przez całą dobę, natomiast samochody dostawców oraz odbiorców zakłócają ciszę nocną. T. M. wskazał, że M. S. działalność gospodarczą prowadzi nie tylko na terenie swojej posesji ale przede wszystkim na terenie do niego nie przynależnym, czyli na drodze publicznej i chodniku. W dalszej części uzasadnienia Burmistrz wskazał, że w oparciu o przeprowadzoną w dniu [...]r. wizję lokalną ustalił, że przedmiotowy teren działki nr [...] użytkowany jest niezgodnie z jej przeznaczeniem uzasadniający zastosowanie art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie organ stwierdził, że teren wokół budynku pokryty jest kostką brukową, na której prowadzona jest działalność gospodarcza, a zmiana sposobu użytkowania z funkcji mieszkalnej na funkcję gospodarczą jest zmianą, o której mowa w powołanym art. 59 ustawy. Nie zgadzając się z przedmiotową decyzją M. S., złożył odwołanie wnosząc przy tym o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Odwołujący podniósł, że sposób użytkowania nieruchomości jest zgodny z prawem na podstawie prawomocnych decyzji, w tym z dnia [...]r. Nr [...] Wójta Gminy zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej pozwolenie na budowę oraz decyzji z dnia [...]r. Nr [...] o warunkach zabudowy zmieniającej sposób użytkowania budynku mieszkalnego na cele mieszkaniowo- usługowe na działce nr [...]. W tych okolicznościach, zdaniem M. S., nie nastąpiła podnoszona przez organ pierwszej instancji zmiana sposobu użytkowania terenu z funkcji mieszkalnej na funkcję usługową. Ponadto odwołujący zakwestionował twierdzenie, że wybrukowanie terenu jest zmianą zagospodarowania terenu, bowiem z zatwierdzonego projektu budowlanego pkt 6 wynika, że przewidziano utwardzony ciąg pieszo jezdny, dojście do budynku i miejsca postojowe dla samochodów. Dodatkowo zauważył, że w decyzji o warunkach zabudowy zawarte jest zobowiązanie do zapewnienia na działce odpowiedniej ilości miejsc postojowych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości zaskarżoną decyzję oraz umorzyło postępowanie pierwszej instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ drugiej instancji ustalił, w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, że decyzją z dnia [...]r. nr [...] M. S. otrzymał pozwolenie na budowę. Z dołączonego do decyzji projektu budowlanego oraz projektu zagospodarowania działki nr [...] wynika obowiązek wykończenia ciągu pieszo- jezdnego, dojścia do budynku i miejsc postojowych dla samochodów. Zdaniem organu podkreślenia wymaga, że wykonanie utwardzonego ciągu pieszo – jezdnego, dojścia do budynku i miejsc postojowych dotyczy zagospodarowania działki i jej obrębu, bez możliwości wykorzystania terenu poza działką. Ponadto kolejną decyzją ostateczną z dnia [...]r. Nr [...] Burmistrz ustalił na rzecz M. S. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego (w trakcie budowy) na cele mieszkalno – usługowe na dz. Nr [...] przy ul. [...] w [...]. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy stwierdził, że M. S. prowadzi, zgodnie z otrzymaną decyzją, hurtownię napoi w budynku mieszkalno- usługowym na parterze tego budynku. Prowadzenie zaś działalności gospodarczej obejmuje wykonywanie wszelkich czynności związanych z tą działalnością jak parkowanie pojazdów, składowanie towarów, dokonywanie załadunku itp. Powołane decyzje wskazują, w ocenie organu, że wszelkie czynności związane z prowadzoną działalnością powinny być wykonywane wyłącznie na terenie działki nr [...]. W sytuacji stwierdzenia, że M. S. wykorzystuje w swojej działalności teren będący pasem drogowym, bez stosownego pozwolenia na jego zajęcie - obowiązkiem organu pierwszej instancji winno być wszczęcie stosownego postępowania w tym przedmiocie, uregulowanego w ustawie o drogach publicznych. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę na możliwość cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej, polegającej na sprzedaży napojów alkoholowych, w określonych sytuacjach. Z kolei zakłócanie ciszy nocnej i porządku publicznego może stanowić podstawę do wszczęcia postępowania przez organy ścigania, niezależnie od możliwości cofnięcia zezwolenia. Reasumując organ odwoławczy stanął na stanowisku, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem przepisu art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż nie dotyczy terenu, dla którego organ jest zobowiązany wydać decyzję o warunkach zabudowy, bowiem teren będący pasem drogowym podlega rygorom ustawy o drogach publicznych. W tej sytuacji M. S. nie może wystąpić o ustalenie warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania pasa drogowego. Kwestionując powyższą decyzję T. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc przy tym o jej uchylenie. Jednocześnie skarżący zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania tj., art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania pierwszej instancji, podczas gdy w sprawie powinna zostać wydana decyzja merytoryczna. Dodatkowo zwrócił uwagę na naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wydanie decyzji sprzecznej ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zawartym w treści wyroku z dnia 7 października 2009 r. sygn. akt II SAB/Sz 131/09. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 59 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niezastosowanie pomimo, że w sprawie powinna zostać wydana decyzja merytoryczna w przedmiocie zmiany zagospodarowania terenu. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazał, że przedmiotowa sprawa dotyczy zagospodarowania działki nr [...], a nie terenu znajdującego się poza tą działką. Jednocześnie zgodził się z organem, że sprawy ewentualnego cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej oraz samowolnego zajęcia pasa drogowego stanowią odrębne sprawy, które powinny być przedmiotem innego postępowania i w tym zakresie niniejsze postępowanie jest zbędne, co uzasadnia umorzenie postępowania, jednak nadal nierozstrzygnięta zostaje sprawa zagospodarowania samej działki. W ocenie skarżącego postępowanie prowadzone w tym zakresie nie powinno zostać umorzone, powinno zakończyć się wydaniem merytorycznej decyzji, bowiem w dalszym ciągu istnieje jego wniosek o podjęcie działań w sprawie zgodności zagospodarowania terenu z jego przeznaczeniem, który powinien zostać załatwiony przez organy administracji publicznej. Zdaniem skarżącego organ drugiej instancji całkowicie zaniechał analizy i rozpoznania sprawy zagospodarowania samej działki. Dodatkowo T. M. wskazał, że właściciel działki posiada zezwolenie na prowadzenie działalności polegającej na hurtowej sprzedaży alkoholu wyłącznie wewnątrz budynku położonego przy ul. [...]w [...]i w taki sposób ją pierwotnie prowadził, jednakże działalność ta się rozrosła i aktualnie obejmuje teren całej działki, co stanowi o jej niezgodności z treścią zezwolenia na prowadzenie działalności sprzedaży hurtowej, narusza ustalone warunki zagospodarowania terenu i jednocześnie jest uciążliwe dla właścicieli sąsiednich działek. Ponadto skarżący nadmienił, że zaskarżone rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 października 2009 r. sygn. akt II SAB/Sz 131/09, w którym to wyroku Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od wydania wyroku w sprawie bezczynności organu. Zdaniem skarżącego sformułowanie "załatwić wniosek" oznacza merytoryczne rozpoznanie sprawy. Tymczasem organ administracji, poprzez wydanie decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w zakresie terenu znajdującego się poza sporną działka uchyla się od realizacji prawomocnego orzeczenia sądu, naruszając tym samym art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie, która miała miejsce w dniu [...]r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 844/10 pełnomocnik skarżącego podniósł, że popiera skargę oraz oświadczył, że skarżący konsekwentnie domagał się rozpoznania jego wniosku w trybie art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanego postanowienia, decyzji /innego aktu lub czynności/ z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jego wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności, Sąd po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i okoliczności prawnych, stwierdził konieczność uwzględnienia skargi, uznając przy tym, że nie wszystkie zarzuty podniesione przez skarżącego zasługują na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. uchylono w całości decyzję Burmistrza - nakazującą M. S., wieczystemu użytkownikowi nieruchomości przy ul. [...], obręb [...], dz. Nr [...]– przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania wyżej wskazanego terenu o charakterze mieszkalnym, na którym bez wymaganej decyzji o warunkach zabudowy dokonano zmiany zagospodarowania niewymagającej pozwolenia na budowę na funkcję gospodarczą, w tym rozebranie kostki brukowej ułożonej wokół budynku, w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. Ponadto zaskarżoną decyzją umorzono postępowanie pierwszej instancji. Stosownie do treści art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071), zwanej w dalszej części uzasadnienia "k.p.a." - gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych został ugruntowany pogląd zgodnie z którym bezprzedmiotowość postępowania wiąże się z przedmiotem postępowania administracyjnego, którym jest sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., czyli wynikająca z przepisów prawa materialnego kompetencja organu administracji publicznej do wydania w indywidualnej sprawie decyzji administracyjnej. Postępowanie może być więc bezprzedmiotowe z przyczyn prawnych, gdy okaże się, że nie ma normy prawnej udzielającej organowi administracji publicznej kompetencji do wydania decyzji administracyjnej lub z przyczyn faktycznych, gdy okaże się, że nie ma okoliczności faktycznych, uzasadniających według hipotezy normy prawnej kompetencję organu administracji publicznej do wydania decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 2042/06, publ. LEX nr 394025). Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie organ umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne bez należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy, czym naruszył przepisy art. 7 oraz 77 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że obowiązkiem organu administracyjnego, jest zebranie i ocena materiału dowodowego, który pozwoliłby ustalić wszystkie okoliczności istotne w sprawie (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Następnie organ zobowiązany jest ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Ustalenia podjęte przez organ powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, w której należy wyczerpująco poinformować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania sprawy. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Konieczność, takiego sformułowania treści rozstrzygnięcia związana jest z jednej strony z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą przekonywania (art. 11 k.p.a.), a z drugiej strony z koniecznością umożliwienia sądowi administracyjnemu, do którego kierowana jest niniejsza skarga, przeprowadzenia kontroli legalności. Strony mają bowiem prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Bez zachowania tego elementu decyzji, strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem – zarówno w odwołaniu, jak również w skardze do sądu. Należy jednocześnie zaznaczyć, że prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne ale i wychowawcze, gdyż pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych. Motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1245/08, publ. LEX nr 475217). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy w rozumieniu powołanego artykułu wskazać należy prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji. Można przyjąć, że w tej kategorii podstawy uchylenia decyzji mieści się brak należytej staranności wykazany przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzyganiu o niej bez pełnej znajomości stanu faktycznego sprawy oraz materiału dowodowego występującego w sprawie (por. T. Woś, w: T. Woś red., Postępowanie sądowoadministracyjne Warszawa 2004 s. 240-241). Przechodząc od powyższych rozważań na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że z wniosku T. M. z dnia [...]r. inicjującego niniejsze postępowanie, skonkretyzowanego w piśmie z dnia [...]r. wynika, że skarżący domaga się rozpatrzenia jego wniosku w trybie art. 59 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 717) zwanej w dalszej części uzasadnienia "ustawą". Stosownie do art. 59 ust. 3 pkt 1 ustawy – w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, czyli takiej która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości – wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy albo (art. 59 ust. 3 pkt 2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. Z dyspozycji powołanego przepisu wynika, że decyzja wydana w tym trybie ma charakter uznaniowy, zatem treść rozstrzygnięcia powinna zależeć od wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Powyższe należy rozumieć, jako możliwość wydania decyzji w trybie art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy wówczas, gdy organ należycie rozważy i uzasadni, czy nie zachodzą przesłanki z punktu 1 powołanego art. 59 ust. 3. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ nie przeprowadził takiej analizy we wskazanym zakresie. Obowiązkiem organu było szczegółowe wyjaśnienie, czy znajdująca się w aktach administracyjnych decyzja ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na cele mieszkaniowo – usługowe obejmuje również teren wokół budynku. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wskazał, że prowadzenie działalności gospodarczej obejmuje wykonywanie wszelkich czynności związanych z tą działalnością jak parkowanie pojazdów, składowanie towarów, dokonywanie załadunku itp., nie uzasadnił jednak, czy powinno to mieć miejsce w takim zakresie jak użytkuje ten teren M. S. Opisane przez skarżącego wykonywanie przez M. S. prowadzenie działalności gospodarczej, udokumentowane znajdującymi się w aktach sprawy fotografiami wskazuje, że działalność ta prowadzona jest na całej działce. Ponadto organ drugiej instancji powołuje się na projekt zagospodarowania działki nr [...], z którego miałoby wynikać, że nałożono na M. S. obowiązek wykończenia ciągu pieszo – jezdnego, dojścia do budynku i miejsc postojowych dla samochodów. Tymczasem z analizy mapy projektu zagospodarowania działki nr [...] nie wynika, że M. S. posiadał pozwolenie na wyłożenie polbrukiem całej działki. Pozwolenie na budowę było bowiem wydane w [...] r. Z pisma Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. (k. [...] akt administracyjnych) wynika, że zatwierdzono zamienny projekt budowlany, którego brak w aktach sprawy uniemożliwia ustalenie, czy obejmował on również teren całej działki. Stosownie do powołanego wyżej art. 59 ust. 1 ustawy również wykonywanie innych robót budowlanych wiążących się ze zmianą zagospodarowania terenu nie wymagających pozwolenia na budowę, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. W myśl art. 29 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) – wyłożenie polbruku wymaga zgłoszenia, zatem wniosek skarżącego zgłoszony w trybie tego przepisu miałby zastosowanie. Niezależnie od powyższych rozważań zgodzić się należy z organem odwoławczym, że w przypadku zajęcia pasa drogowego oraz zakłócania porządku publicznego można wszcząć odrębne postępowania, z którym to stwierdzeniem zgodził się również skarżący uzasadniając swoje stanowisko. Jednakże w ocenie Sądu organ drugiej instancji naruszył przepisy postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co przesądziło o uwzględnieniu skargi. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego nieuprawnionego działania organu polegającego na wydaniu decyzji, która nie stanowi merytorycznego rozstrzygnięcia należy wyjaśnić, że Sąd w wyroku z dnia 7 października 2009 r. wydanym w sprawie II SAB/Sz 131/09 nie przesądził sposobu załatwienia jego wniosku z dnia [...]r. przez organ. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że decyzja umarzająca postępowanie jest również rozstrzygnięciem merytorycznym. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien zatem podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a następnie dać temu wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Mając na uwadze, takie ujęcie motywów decyzji, aby strona mogła zrozumieć zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. W tym stanie rzeczy orzeczono stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). w przedmiocie wykonalności orzeczono zgodnie z art. 152, natomiast w przedmiocie kosztów w myśl art. 200, art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349).