II SA/Sz 844/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.),, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 listopada 2016 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzje oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza D. z dnia [...] r. Nr [...] znak: [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącego K. S. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 piet 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 ze zm.) w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2015.199.j,t) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpoznaniu odwołania K. S. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza D. Nr [...] z dnia [...] r. ustalającą na rzecz E. L. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, działka nr [...] ul. [...], obręb M., W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż po kolejnym ponownym rozpatrzeniu wniosku E. L. z dnia [...] r., zmienionego w dniu [...] r., dotyczącego ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego przy ul. [...], działka nr [...], Burmistrz D. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W decyzji ustalono: 1. rodzaj inwestycji - na działce zbudowanej budynkiem mieszkalnym i gospodarczym, rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego polegająca na: - częściowa zbiórka części parterowej od strony tylnej, - 3-kondygnacyjna rozbudowa od strony tylnej, - nadbudów o 2 kondygnacje frontowej i tylnej części parterowej, - przekrycie budynku dachem stromym. 2. rodzaj i funkcja zabudowy i zagospodarowania terenu - budynek mieszkalny jednorodzinny dwu- lokalowy. 3. warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego. DZIAŁKA a) powierzchnia zabudowy do 37% powierzchni działki b) powierzchni biologicznie czynne minimum 31,5% powierzchni działki BUDYNEK 1. linie zabudowy: obowiązująca linia zabudowy w linii frontu istniejącego budynku 2. część frontowa: szerokość elewacji frontowej bez zmian (ok. 8,4 m), nie dotyczy ewentualnej warstwy docieplenia ścian zewnętrznych, 3. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (jej gzymsu lub attyki): wysokość do okapu dachu (attyki dachu płaskiego) bez zmian (ok. 8,5 m), 4. geometria dachu: dach płaski lub: a) nachylenie połaci od 25 do 45,°  b) wysokość kalenicy do 10,6 m, c) dwu - lub wielospadowy o symetrycznym nachyleniu połaci z główną kalenicą prostopadłą do frontu działki, d) sumaryczna wielkość ścianek czołowych lukarn i facjat nie większa niż 75% szerokości elewacji i przy zachowaniu odległości min. 0,6m od krawędzi dachu. Organ pierwszej instancji określił także pozostałe warunki inwestycji wymagane przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że: - przedmiotowa i sąsiednie działki dostępne z tej samej drogi publicznej są zabudowane; zabudowę stanowią budynki mieszkalne, rekreacyjne, zakwaterowania turystycznego, usługowe, gospodarcze i garażowe. Planowana budowa jest zatem kontynuacją istniejącej w obszarze analizowanym funkcji. - teren ma dostęp do drogi publicznej - gminnej, - istniejące i projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, - teren inwestycji - działka budowlana oznaczona na mapie symbolem B nie zawiera gruntów rolnych. Nie ma zatem zastosowania art. 7 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, - projekt decyzji został uzgodniony z Urzędem Morskim w S. postanowieniem z dnia [...] r., - nie występują niezgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi. Organ pierwszej instancji ustosunkował się również w treści decyzji do zarzutów formułowanych na etapie postępowania przez stronę postępowania K. S. Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. złożył K. S. reprezentowany przez pełnomocnika. Pełnomocnik zarzucił, że organ pierwszej instancji nie ustalił, w jakiej obecnie odległości od granicy z działką nr [...] znajduje się budynek na działce nr [...] oraz czy budynki są zwrócone ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi, co skutkowało brakiem rozstrzygnięcia co do stosowania albo nie § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie ustalił również w decyzji liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych Podniósł równie aż, że organ pierwszej instancji nie zawiadomił o prowadzonym postępowaniu wszystkich właścicieli działek położonych w wyznaczonym obszarze analizowanym, którzy maja interes w rozstrzygnięciu tej sprawy. Ponadto zarzucił nieprawidłowe ustalenia następujących parametrów dla planowanej inwestycji: szerokość elewacji frontowej (użycie sformułowania około jest nieprecyzyjne, a nadto kwestionuje możliwość zwiększenia tej szerokości poprze ocieplenie ściany budynku), dopuszczenie dachu płaskiego (piet 3.2.3. a-b decyzji), co jest sprzeczne z ustaleniem pkt 3.4.c) analizy urbanistycznej z której nie wynika aby w obszarze analizy istniały dach płaskie. Ponadto organ pierwszej instancji zaniechał uzgodnienia decyzji z Dyrektorem Urzędu Morskiego, jak też nie zastosował się do zaleceń Kolegium zawartych we wcześniejszych decyzjach organu odwoławczego. Odwołujący domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uznało powyższe zarzuty za nieuzasadnione. Odnosząc się do nich organ odwoławczy stwierdził, iż materialnoprawną podstawę wydanej decyzji stanowi art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako ustawa), zgodnie którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Szczegółowe warunki określania cech nowej zabudowy reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej jako rozporządzenie). I tak, stosownie do § 3 rozporządzenia: 1. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (analiza urbanistyczno-architektoniczna); 2. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy (kopia mapy zasadniczej lub mapy katastralnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego, w skali 1:500 lub 1:1000), w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W przedmiotowej sprawie sporządzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Na kopii mapy ewidencyjnej w skali 1:1000 zakreślono obszar analizowany, w odległości równej trzykrotnej szerokości frontu terenu inwestycji, działki nr [...], obszar analizy spełnia zatem warunek o którym mowa powyżej. W tak Wyznaczonym obszarze przeanalizowano cechy i wskaźniki istniejącej zabudowy. Analizie poddano 13 zabudowanych działek. Ustalono, że w obszarze analizy: średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy wynosi 36,2 %, średnia szerokość elewacji frontowej wynosi 10,1 m, przekrycia dachowe to dachy płaskie, dwuspadowe i wielospadowe o kątach nachylenia od 25° do 45° i kalenicy o wysokości od 8,5 m do 11 m. Ustalone parametry dla projektowanej rozbudowy mieszczą się w granicach ustalonych średnich parametrów zabudowy z obszaru analizy. . Dokonując ponownej oceny materiału dowodowego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdza, iż w przedmiotowym stanie faktycznym przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie administracyjne pozwalało na wydanie zgodnej z wnioskiem inwestora decyzji ustalającej warunki zabudowy. Organ pierwszej, wbrew zarzutowi odwołania, uzgodnił projekt decyzji z organem wskazanym w art. 53 ust 4 pkt 3 ustawy - postanowienie Dyrektora Urzędu Morskiego w S. z dnia [...] r. (znak: [..]). Kwestia rozbudowy budynku w odległości mniejszej niż 4 metry od granicy z sąsiednią działką była podnoszona przez odwołującego na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji, jak również przed organem odwoławczym w pierwszym odwołaniu od decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w posterowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie rozstrzyga się kwestii dotyczących zgodności inwestycji z przepisami budowlanymi oraz że istnieje na ten temat bogate orzecznictwo sądów administracyjnych. Zagadnienia te są badane w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przywołane wskazanie uzasadnienia, co było również wskazywane przez Kolegium w decyzji z dnia [...] r., nie jest do końca trafne, gdyż organy administracji orzekające w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy stosują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wówczas, gdy z wynika to wprost z tych przepisów, to jest z § 12 ust. 2, § 18 ust. 2, § 26 ust. 5, § 36 ust. 4 rozporządzenia. W pozostałym zakresie przepisy tego rozporządzenia stosuje organ wydający pozwolenie na budowę. Z zaskarżonej decyzji nie wynika, że obecnie istniejący budynek na działce nr [...] jest usytuowany w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działką nr [...], również taka zależność nie wynika z rysunku kopii mapy zasadniczej znajdującej się w aktach postępowania. Uznać więc należy, że rozbudowa istniejącego budynku nie zbliży zabudowy do granicy z działką sąsiednią na odległość mniejszą niż 4 m, a organ pierwszej instancji w tym przypadku nie musiał analizować zasadności zastosowania odstępstwa, o jakim mowa w §12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych (...). Ten zarzut odwołania jest zatem niezasadny. Zasadniczo inwestor zapewnia miejsca postojowe w obrębie terenu inwestycji, własnej działki. W przedmiotowej sprawie zabudowana powierzchnia działki nr [...] nie zwiększy się (zostanie nadbudowana frontowa i tylna część parterowa budynku), a tym samym ilość dotychczasowych miejsc postojowych nie ulegnie zmianie. Pomimo więc, że w decyzji nie określono ilości tych miejsc, zarzut ten nie prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji. Również zarzut pominięcia jako strony postępowania wszystkich właścicieli działek, które znajdują się w zakreślonym obszarze analizowanym, jest niezasadny. Co do zasady, stronami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest inwestor oraz właściciele działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. Stronami postępowania mogą być również inne podmioty, o ile zasięg oddziaływania inwestycji rozciąga się na ich nieruchomości. W przypadku zabudowy mieszkaniowej oddziaływanie inwestycji o tej funkcji zamyka się w granicach działki. Niezasadny jest również ostatni z zarzutów odnoszący się do wadliwego ustalenia parametru szerokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu. Wykonana analiza urbanistyczna potwierdza występowanie w analizowanym obszarze płaskich dachów, również jest to odzwierciedlone w zgromadzonej w aktach postępowania dokumentacji fotograficznej. Z kolei zapis pkt 3,2.2 decyzji (szerokość elewacji frontowej) wskazuje, że szerokość ta nie ulega zmianie, a jednoczesne wskazanie przybliżonej wartości szerokości istniejącej ściany frontowej budynku nie jest wadą ustalenia (inwestor nie rozbudowuje budynku wszerz). Można jedynie wskazać, że dla prac ociepleniowych istniejącego budynku nie ustala się warunków zabudowy, gdyż tych prac nie traktuje się jako prac budowlanych (rozbudowa). Przeprowadzone postępowanie odwoławcze wykazało zatem prawidłowość wydanej decyzji. Powyższą decyzję reprezentujący K. S. adw. Z. W.-Z. zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej naruszenie: 1. Art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na niedostrzeżeniu, iż Burmistrz określił w decyzji szerokość elewacji frontowej działki nr [...] na 8,4 m, lecz nie określił szerokości frontu tej działki, która jest niezbędna do prawidłowego zakreślenia granicy obszaru analizowanego. 2. § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej r.n.z.) poprzez jego błędne zastosowanie polegające na niedostrzeżeniu, że Burmistrz określił granicę obszaru analizowanego w odległości mniejszej niż 50 metrów. Szerokość elewacji frontowej została określona na 8,4 m, zaś granice obszaru analizowanego na trzykrotność frontu działki, lecz nie zostało podane ile wg Burmistrza wynosi trzykrotność frontu działki. Tym samym granica obszaru analizowanego została niedopuszczalnie nieokreślona. Dopiero w wyniku sprawdzenianaportalugeoportalhttp://mapy.geoportal.gou.pI/imap/?gpmap=gpO&actions=acShowSeruices_KATASTERmożna ustalić, że front działki wynosi maksymalnie 15 m. Tym samym trzykrotność tego frontu równa się maksymalnie 45 m, a zatem jest o 5 m mniejsza aniżeli wymaga tego ww. przepis r.n.z., tj. 50 m. Decyzje organów obu instancji nie mogą się ostać, gdyż konieczne jest określenie granicy obszaru analizowanego w zgodzie z w/w przepisem, czyli na poziomie co najmniej 50 m. Ewentualne określenie granicy na poziomie minimalnym wymaga uzasadnienia i musi uwzględniać zasadę dobrego sąsiedztwa z art. 61 u.p.z.p., co oczywiste to w sprawie niniejszej nie zostało poczynione żadne uzasadnienie zakreślenia minimalnego obszaru. 3. Art. 77 k.p.a. i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z § 12 ust. 1-2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej rozporządzenia), a także art. 7 i 8 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie polegające niedostrzeżeniu błędów Burmistrza D. sprowadzających się do zaniechania zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, nieustalenia w jakiej obecnie odległości od granicy z działką nr [...] znajduje się budynek na działce nr [...] oraz czy na obu działkach istnieją (albo nie) budynki zwrócone ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę granicy działek. W efekcie w zaskarżonej decyzji i jej uzasadnieniu wadliwie przyjęto, że Burmistrz słusznie zaniechał wskazania w/w okoliczności oraz nie poczynił rozstrzygnięcia co do stosowania albo nie § 12 ust. 2 rozporządzania, powierzając to ustalenie innemu organowi w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Zgodnie wytycznymi SKO zawartymi w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] roku organ (jeśli zajdzie taka potrzeba) winien stosować § 12 ust. 2 rozporządzenia, a w konsekwencji określić w decyzji ewentualne odstępstwo od ogólnej zasady odległości budynku od granicy działki. Do ustalenia przesłanek stosowania § 12 ust. 2 rozporządzenia konieczne jest zatem poczynienie ustaleń wskazanych w zarzucie nr 1. Nie można przy tym domniemywać, że skoro z mapy i decyzji nie wynika jaka jest odległość pomiędzy budynkiem, a granicą działki, to wynosi ona co najmniej 4 m. Tego typu domniemanie narusza art. 7 i 8 k.p.a. Nieczytelność mapy i niejasność decyzji są konsekwencją zaniechań w ustaleniach faktycznych. Organ był zatem zobligowany do dostrzeżenia, że Burmistrz miał obowiązek ustalenia czy istnieją przesłanki z § 12 § 1 pkt 2 rozporządzenia i w razie stwierdzenia ich zaistnienia do rozważania czy istnieje podstawa do zastosowania § 12 ust. 2 rozporządzenia. Brak powyższego ustalenia oraz rozstrzygnięcia adekwatnego do wyniku tego ustalenia czyni decyzję wadliwą. Co znamienne, to załączona do decyzji mapa uniemożliwia ustalenie odległości budynków od granicy działek, a tym samym uniemożliwia merytoryczną ocenę rozstrzygnięcia i jego kontrolę instancyjną. 4. Art. 77 k.p.a. i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z § 18 ust. 2 rozporządzenia, a także art. 7 i 8 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie polegające na niedostrzeżeniu zaniechania zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący przez Burmistrza, sprowadzającego się do nieustalenia liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych. Organ uznał, że pomimo tego, iż Burmistrz nie określił liczby miejsc postojowych, to jego decyzja jest prawidłowa, gdyż w wyniku inwestycji zabudowana powierzchnia działki nr [...] nie zwiększy się, a tym samym liczba dotychczasowych miejsc postojowych nie ulegnie zmianie. Nawet jeśli założyć, że w wyniku inwestycji liczba miejsce postojowych nie ulegnie zmianie, to i tak konieczne było wskazanie w decyzji przez Burmistrza jaka jest konkretnie liczba miejsc postojowych dla działki nr [...]. 5. Art. 28 K.p.a poprzez jego błędne niezastosowanie polegające na niedostrzeżeniu zaniechania przez Burmistrza zawiadomienia wszystkich właścicieli z obszaru analizowanego o toczącym postępowaniu, przez co uniemożliwiono im ochronę ich słusznych interesów. Wszystkie działki znajdujące się na obszarze analizowanym należy uznać w ujęciu funkcjonalnym, za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Białymstoku z dnia 25 stycznia 2005 roku, II SA/Bk 677/04). Nie ma zatem podstaw by właściciele działek z obszaru analizowanego zostali pozbawieni możliwości udziału w sprawie. 6. Art. 10 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na pozbawieniu skarżącego czynnego udziału w postępowaniu przed SKO oraz uniemożliwienie mu wypowiedzenia się o zebranych dowodach przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: P.p.s.a.), sądowoadministracyjna kontrola zaskarżonych aktów podlega na badaniu zgodności z prawem (legalności) zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do badania czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy administracyjnej (czyli na treść decyzji) i procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik, ewentualnie czy decyzja nie jest dotknięta wadami powodującymi jej nieważność z przyczyn wskazanych w art. 156 K.p.a. lub postępowanie administracyjne prowadzone zostało z naruszeniem prawa dającym podstawę do jego wznowienia (art.145 § 1 P.p.s.a.). Dokonywana przez sąd administracyjny ocena legalności działań administracji publicznej następuje według stanu faktycznego i prawnego sprawy z dnia wydania kontrolowanego aktu i w oparciu o akta administracyjne z tego stanu sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a). Dokonana przez sąd według wskazanych wyżej kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wskazała, iż jeden z jej zarzutów okazał się trafny. Chodzi o zrzut niewłaściwego wyznaczenia obszaru analizowanego w oparciu, o który organ wydający decyzję o warunkach zabudowy zobowiązany jest ustalić parametry planowanej inwestycji. Zarzut ten znajduje potwierdzenie w aktach sprawy, w szczególności w analizie funkcji i cech nowej zabudowy stanowiącej załącznik do decyzji. Stanowiąca jej część mapa, określająca granice obszaru analizowanego jednoznacznie wskazuje, iż granice te zostały wyznaczone jako trzykrotna szerokość frontu działki. Organ wprawdzie szerokości tej w zaskarżonej decyzji nie ustalił, (co również świadczy o naruszeniu art. 7 i 77 § 1 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy), jednakże twierdzenie skarżącego w tym zakresie nie zostało przez organ ani inwestora zakwestionowane. W oparciu o akta sprawy i treść przedmiotowej analizy funkcji i cech zabudowy analizowanego obszaru uznać należy, iż zarzut skargi w tym zakresie jest uzasadniony. W treści § 3 ust. 2 rozporządzenia określającego zasady ustalania obszaru analizowanego zastrzeżono, że granice te wyznacza się w odległości nie mniejszej od trzykrotności szerokości frontu działki. W tym zakresie tj. minimalnych granic obszaru analizowanego organ nie jest uprawniony do uznaniowego ich określenia i stwierdzenia, iż poszerzenie tych granic o 5 m do minimalnego zasięgu 50 m od granic działki inwestycyjnej, nie wpłynęłoby na parametry inwestycji. Jest to konstatacja dowolna a nadto jednoznacznie naruszająca konkretny przepis prawa materialnego jakim jest § 3 ust. 2 wskazanego rozporządzenia. W tym stanie rzeczy, uznając, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem ww. przepisu Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. zmuszony był orzec o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Pozostałe zarzuty skargi okazały się natomiast niezasadne. Strona nie może powoływać się np. na zarzut, że inne podmioty, które zdaniem strony skarżącej powinny brać w nim udział, takiego udziału nie brały. Poza tym chybiona jest teza, iż w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy status strony przysługuje wszystkim właścicielom działek znajdujących sią w obrębie obszaru analizowanego. Status ten przysługuje bowiem jedynie tym podmiotom, które spełniają przesłanki z art. 28 K.p.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.