II SA/Sz 87/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 września 2014 r. sprawy ze skargi E. B. i J. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności I. oddala skargę. II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego M. W. kwotę [...] złotych zawierającą należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [..] r. nr[...] , na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, nakazał E. i J. B. - właścicielom budynku mieszkalnego, położonego w miejscowości [...] , gm. [...] , na terenie działki oznaczonej nr ew. [..] , wykonanie w terminie do [...] r. następujących czynności mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w ww. budynku mieszkalnym: 1) dokonanie naprawy zniszczonych podłóg w pomieszczeniach mieszkalnych, 2) usunięcie śladów zagrzybienia i zawilgocenia w budynku. Jednocześnie organ zobowiązał właścicieli budynku do wykonania prac pod nadzorem uprawnionej osoby oraz przedłożenia oświadczenia uprawnionej osoby, w którym stwierdza się, że prace naprawcze wykonano zgodnie ze sztuką budowlaną i obowiązującymi przepisami, a także do przedłożenia opinii kominiarskiej potwierdzającej sprawne funkcjonowanie wentylacji w pomieszczeniu kotła gazowego. W motywach decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [..] r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego, w związku z otrzymanym zawiadomieniem, przeprowadzili wizję lokalną w sprawie stanu technicznego budynku znajdującego się na terenie działki oznaczonej nr ew. [...] w miejscowości [...] . W wyniku powyższych czynności ustalono, że podłogi wykonane z paneli podłogowych, położone na deskowanej podłodze na skutek korozji biologicznej desek podłogowych, uległy załamaniu i pozapadały się, zaś na zniszczonych deskach widnieją ślady zagrzybienia. Z oględzin sporządzono protokół, w którym przedstawiono stan techniczny budynku oraz występujące nieprawidłowości, natomiast ślady powstałych zniszczeń udokumentowano na fotografiach. Zdaniem organu, skoro kontrola potwierdziła nieodpowiedni stan techniczny budynku w zakresie zniszczonych podłóg, zatem w świetle art. 61 oraz art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, należało zobowiązać właścicieli budynków do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Od powyższej decyzji E. i J. B. złożyli odwołanie, zarzucając naruszenie: art. 7, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie kompleksowego postępowania dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia na wybiórczym materiale dowodowym oraz dokonanie ustaleń sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, art. 61 i art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, w sytuacji gdy ustalenia dokonane w toku oględzin świadczą wyłącznie o tym, że budynek nosi normalne ślady użytkowania, które nie wymagają ingerencji. Poza tym odwołujący się jako działanie nieodpowiadające prawu uznali również nieprzyznanie L. i M. B. statusu strony. Podnieśli, że organ niezasadnie skierował decyzję do właścicieli, w sytuacji gdy pomieszczenie, którego decyzja dotyczy, zajmują rodzice J. B., którym przysługuje ograniczone prawo rzeczowe w postaci służebności. W ocenie odwołujących się, powyższe przesądza o tym, że to L. i M. B., będących faktycznymi zarządzającymi przedmiotową częścią budynku, obciąża obowiązek utrzymania nieruchomości w stanie niepogorszonym. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 66, ust. 1 pkt 2 i 3 i art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia na odwołujących się obowiązku rozpoczynającego się od słów, "a także do przedłożenia opinii kominiarskiej potwierdzającej sprawne funkcjonalnie wentylacji w pomieszczeniu kotła gazowego" i umorzył postępowanie organu I instancji w tym zakresie oraz terminu wykonania obowiązku, wyznaczając w tym zakresie nowy termin do dnia [...] r. W pozostałej części ZWINB utrzymał decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że zebrany materiał dowodowy potwierdza, iż na parterze w niepodpiwniczonej części przedwojennego obiektu mieszkalnego, położonego na dz. nr [...] w m.[...] , stanowiącego własność E. i J. B., w pokoju przechodnim (między kuchnią, a drugim pokojem) zajmowanym przez M. i L.B. na zasadzie prawa służebności osobistej, w wyniku korozji biologicznej elementów budynku, zapadło się deskowanie podłogi ułożonej na balach drewnianych. Na deskach podłogowych oraz na ścianach, w dolnych partiach ściany, przy podłodze, pracownicy PINB stwierdzili zagrzybienie. W ocenie organu, potwierdzony w protokole oględzin i zdjęciami, opisany stan budynku jednoznacznie wskazuje, że budynek mieszkalny w związku z załamaną konstrukcją drewnianą i występującym zagrzybieniem jego elementów (desek podłogowych, bali drewnianych, ścian) znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym, gdyż nie spełnia on wymagań podstawowych z zakresu konstrukcji, zagrażając bezpieczeństwu użytkowania. Odnosząc powyższe do treści art. 66 ust. 1 i do obowiązków wynikających z przepisów art. 61 ustawy Prawo budowlane, że utrzymanie należytego stanu technicznego obiektu budowlanego spoczywa na właścicielu tego obiektu, organ odwoławczy stwierdził, iż rozstrzygnięcie organu I instancji w sposób prawidłowy wskazuje czynności jakie należy wykonać w celu doprowadzenia przedmiotowego budynku do właściwego stanu technicznego, w związku z czym określono nowy termin wykonania nałożonych obowiązków. Natomiast za zasadne organ uznał uchylenie i umorzenie postępowania co do zawarcia przez organ I instancji w sentencji zaskarżonej decyzji obowiązku przedłożenia opinii kominiarskiej potwierdzającej sprawne funkcjonowanie wentylacji w pomieszczeniu kotła gazowego, wskazując, że ten obowiązek nie był przedmiotem postępowania. Odnosząc się do argumentów przedstawionych w odwołaniu organ II instancji wyjaśnił, że skoro obowiązek utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym, zgodnie z art. 61 Prawa budowlanego, należy do właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, a M. i L. B. nie są właścicielami, ani zarządcami budynku mieszkalnego położonego na działce nr [..] w m. [..] zatem decyzja nie mogła być do nich skierowana. W obecnym stanie prawnym poza właścicielem lub zarządcą obiektu budowlanego inne podmioty nie mają bowiem uprawnień strony w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowane. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję organu odwoławczego w części utrzymującej w mocy decyzję PINB, E. i J. B. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej organu I instancji, zarzucając: naruszenie art. 7, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art.77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie kompleksowego postępowania dowodowego i oparcia rozstrzygnięcia na wybiórczym materiale dowodowym; dokonanie ustaleń sprzecznych z zebranym w sprawie materiale dowodowym poprzez przyjęcie, że nieruchomość wymaga napraw zniszczonych podłóg i usunięcia zagrzybienia; naruszenie art. 61 i art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wobec jego zastosowania w sytuacji, gdy materiał dowodowy nie dawał ku temu podstaw; nieprzyznanie L i M. B. statusu strony. Skarżący ponowili argumentację zwartą w odwołaniu wskazując, że budynek jest zgodny z przepisami techniczno-budowalnymi, a jego oględziny wyłącznie potwierdziły okoliczność, że nosi normalne ślady użytkowania, które jako niezagrażające mieszkańcom, nie wymagają ingerencji. Stwierdzony stan nieruchomość z uwagi na brak wykazania naruszenia przepisów technicznych, nie powinien być przedmiotem prawa budowlanego, tym samym brak jest podstaw do nałożenia wobec skarżących obowiązku doprowadzenia nieruchomości do stanu zgodnego z prawem. Powtórzyli także reprezentowane wcześniej stanowisko, że organ za stronę postępowania administracyjnego powinien uznać wyłącznie L. i M. B., skoro istnienie służebności pomieszczenia, objętego nałożonymi obowiązkami, przesądza o tym, że ww. osoby faktycznie zarządzają przedmiotową częścią budynku, która to nie jest udostępniana właścicielom. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem materialnym i procesowym, wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż rozstrzygnięcie organu II instancji odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, która została zaskarżona w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji nakładającą na skarżących obowiązek wykonania w budynku mieszkalnym, położonym w miejscowości [...] , gm. [...] na terenie działki oznaczonej nr ew. , określonych czynności mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, tj. naprawy zniszczonych podłóg w pomieszczeniach mieszkalnych oraz usunięcia śladów zagrzybienia i zawilgocenia w budynku. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Zgodnie z art. 61 powołanej ustawy, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany: 1) utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2; 2) zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Stosownie zaś do art. 5 ust. 2 ustawy, obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7. Uszczegółowieniem cytowanego art. 61 ustawy jest z kolei art. 66 ust. 1, w myśl którego właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji administracyjnej, usunięcie wykrytych nieprawidłowości, określając zarazem termin wykonania tego obowiązku, jeżeli organ ten stwierdzi, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska (pkt 1) albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku (pkt 2), albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym (pkt 3), albo powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia (pkt 4) - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Podkreślenia wymaga, że decyzje podejmowane w trybie tego przepisu, mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z określonych w nim przesłanek to organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Sąd podziela pogląd organu II instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy, wydanie decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane było uzasadnione, gdyż analiza dokumentów znajdujących się w aktach sprawy prowadzi do wniosku, iż organy orzekające w sprawie prawidłowo przyjęły, że budynek, położony w [...] , jest w nieodpowiednim stanie technicznym, a nadto jest użytkowany w sposób zagrażający życiu i zdrowiu ludzi. Sąd, wbrew sugestiom skargi, nie znalazł podstaw ani do podważenia dokonanych zaskarżoną decyzją ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż te stanowią konsekwencję zebrania materiału dowodowego niezbędnego do wydania rozstrzygnięcia w sprawie jak i prawidłowej jego oceny , zgodnie art. 7, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), ani podstaw do podważenia dokonanej oceny prawnej tych ustaleń w kontekście przesłanek z art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Ustalenia organu w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie budynku, zostały dokonane na podstawie protokołu oględzin budynku, z których został sporządzony protokół z dnia [..] r. oraz na podstawie dokumentacji fotograficznej. Protokół ten spełnia wymagania formalne i materialne przewidziane w art. 68 K.p.a., zaś zdjęcia odzwierciedlają stan budynku opisany w protokole oględzin. Zauważyć należy, że przeprowadzenie dowodu z oględzin polega na bezpośrednim zbadaniu określonej rzeczy, zaś pracownicy inspektoratu nadzoru budowlanego są osobami posiadającymi odpowiednią wiedzę z zakresu prawa budowlanego, pozwalającą na dokonywanie ustaleń w przedmiocie stanu technicznego budynków. Tak więc dowodowi z oględzin budynku mieszkalnego położnego w [...] – z racji przeprowadzania go przez pracowników PINB, a więc osoby o wiedzy specjalistycznej – słusznie organ odwoławczy przypisał przymiot wiarygodności, zwłaszcza, że na potwierdzenie zwartych w nim spostrzeżeń wykonano dokumentację fotograficzną. Poza tym podkreślić należy, że skarżący brali udział w oględzinach w sprawie nieprawidłowego stanu technicznego budynku, a protokół podpisali nie wnosząc do zawartych w nim ustaleń żadnych zastrzeżeń. Nadto w toku postępowania prowadzonego przez organy obu instancji nie przedstawili żadnego przeciwdowodu. W oparciu o powyższe stwierdzić należy, że skoro istotne dla sprawy ustalenia, dokonane w protokole w przedmiocie stanu technicznego budynku, mieściły się w kompetencjach organu i umożliwiały podjęcie rozstrzygnięcia, to przeprowadzanie dodatkowych dowodów (ekspertyzy mykologicznej, budowlanej etc.) stało się zbędne, albowiem niepotrzebnie generowałoby dodatkowe koszty oraz przedłużało postępowanie. Nieuprawniony jest pogląd skargi, że stan budynku będącego przedmiotem sporu, nie wymaga ingerencji organu oraz nadaje się do bezpiecznego użytkowania. Ze znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy protokołu jak i zdjęć, wynika, że w pomieszczeniu zajmowanym przez L. i M B. (rodziców skarżącego) panele podłogowe pozałamywały się na skutek korozji deskowania podłogi, zaś na warstwach podłogi oraz w dolnych partiach ścian przy podłodze widoczne są ślady zagrzybienia i zawilgocenia. Skład orzekający w niniejszej z cała stanowczością stwierdza, że wbrew twierdzeniom skarżących zagrzybiony i zawilgocony budynek, ze zdegradowanymi elementami nośnymi podłogi, nie jest nie tylko niebezpieczny dla dwojga starszych osób zamieszkujących tę cześć budynku (osiemdziesięcioletnich rodziców skarżącego) ale również dla pozostałych domowników i wymaga niezwłocznego podjęcia prac w celu zlikwidowania zagrożenia stwierdzonego przez organy nadzoru budowlanego. Reprezentowanie przeciwnego stanowiska przez skarżących świadczy o niezrozumieniu zagrożenia będącego skutkiem subiektywnych przekonań, które nie mogą jednak podważać ocen organu dokonanych na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Stwierdzony podczas oględzin stan budynku przesądza o tym, że obiekt budowlany jest nieprawidłowo eksploatowany, nieremontowany, niekonserwowany przez zaniechanie i bierność właściciela wobec obowiązków określonych w art. 61 ustawy, obligujących do zachowania obiektu w dobrej sprawności, w stanie niezmienionym, niepogorszonym, należytym. Zaznaczyć przy tym należy, że nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego może być wynikiem zarówno zużycia technicznego obiektu na skutek upływu czasu, ale także następstwem naruszenia przepisów prawa budowalnego, w tym techniczno-budowlanych. Okoliczności te nie zwalniają jednak właścicieli lub zarządców budynków od obowiązku utrzymywania tychże w należytym stanie, tak jak tego wymagają przepisy Prawa budowlanego. Wskazane zniszczenia podłogi oraz ślady zagrzybienia elementów budynku niewątpliwie świadczą o naruszeniu wymagań w zakresie bezpieczeństwa konstrukcji oraz bezpieczeństwa użytkowania obiektu budowlanego, do których odnosi się art. 5 ust. 2 w zw. z art. 61 ustawy Prawo budowlane, a na co zwrócił uwagę organ I instancji w uzasadnieniu podjętej przez siebie decyzji Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom skarżących, organ prawidłowo przyjął na podstawie dokonanych ustaleń, że stan nieruchomości, odpowiada hipotezie art. 66 ust. 1 ustawy. Odnosząc się natomiast do zarzutu nieprzyznania L. i M. B. statusu strony w postępowaniu, wskazać należy, że zgodnie z art. 28 K.p.a, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z powyższego przepisu wynika, że warunkiem koniecznym do występowania podmiotu jako strony postępowania jest posiadanie interesu prawnego lub obowiązku związanego z prowadzonym postępowaniem albo żądanie przez podmiot czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny wyraża się w możliwości zastosowania normy prawa administracyjnego materialnego w konkretnej sytuacji danego podmiotu prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że jeżeli norma prawna nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie - o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej (wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1921/06, dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak więc kwestia posiadania interesu prawnego, który warunkuje występowanie w danym postępowaniu w charakterze strony, uzależniona jest od przepisów znajdujących zastosowanie do sprawy. Tymczasem z art. 66 w zw. z art. 61 ustawy Prawo budowlane wprost wynika, że podmiotami zobowiązanymi do utrzymania obiektu budowlanego, a zarazem adresatami decyzji w przedmiocie nałożenia obowiązków, są właściciel lub zarządca nieruchomości. Nie budzi zatem żadnych wątpliwości, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym stanu obiektu budowlanego status strony posiada wyłącznie właściciel nieruchomości lub zarządca budynku, gdyż tylko tym podmiotom przysługuje interes prawnym w rozumieniu art. 28 K.p.a. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że to skarżący są właścicielami budynku mieszkalnego znajdującego się na nieruchomości położonej w miejscowości [...] , gm. [...] , na terenie działki oznaczonej nr ew. 91, natomiast L. i M B., na podstawie aktu notarialnego z 21 grudnia 1994 r., przysługuje dożywotnia służebność polegająca na prawie wyłącznego korzystania z dwóch pokoi w tym budynku z prawem używalności wspólnej kuchni, łazienki, korytarza oraz przechodu do tych pomieszczeń. Jednakże okoliczność, że L. i M. B. zajmują, na zasadzie służebności osobistej, określone pomieszczenia w budynku mieszkalnym, nie kreuje po ich stronie interesu prawnego. Zauważyć należy, czego nie dostrzegają skarżący, że nałożone obowiązki wykonania określonych czynności odnoszą się do budynku i znajdujących się w nim pomieszczeń, zaś treścią służebności osobistej jest wyłącznie korzystanie z określonych pomieszczeń, a nie sprawowanie zarządu nad obiektem, czy poszczególnymi pomieszczeniami. Wprawdzie postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przez organ z urzędu na skutek sygnalizacji dokonanej przez L. i M. B., co oznacza, że korzystający ze służebności niewątpliwie są zainteresowani prawidłowym stanem technicznym budynku oraz bezpiecznym użytkowaniem zajmowanych przez nich pomieszczeń, jednakże powyższe świadczy jedynie o posiadaniu przez nich interesu faktycznego, który należy odróżnić od interesu prawnego. W rezultacie, postępowanie mające za przedmiot stan budynku mieszkalnego położonego w miejscowości [...] nie ma wpływu na sytuację prawną rodziców skarżącego, albowiem nie ma normy prawna materialnego, która pozwalałaby w realiach niniejszej sprawy na uznanie, że ww. osoby jako uprawnione do korzystania z pomieszczeń mieszkalnych na zasadzie prawa służebności osobistej, mogą być podmiotem obowiązków wynikających z ww. przepisów praw budowlanego. Słuszne jest zatem stanowisko organu, iż L. i M. B. nie przysługuje przymiot strony postępowania dotyczącego zlokalizowanego na działce nr [...] budynku mieszkalnego, skoro ani tym budynkiem nie władają jako właściciele, ani nad nim nie sprawują zarządu. W takiej sytuacji zasadnie organy nadzoru budowlanego adresatem decyzji uczyniły wyłącznie skarżących, skoro to oni są właścicielami obiektu budowlanego w stosunku co do którego stwierdzono nieprawidłowości z jego użytkowaniu. Przy czym bez znaczenia dla oceny legitymacji materialnoprawnej właściciela pozostaje okoliczność ewentualnego dostępu do pomieszczeń mieszkalnych. Reasumując stwierdzić należy, że skoro zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, zaś Sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, również nie stwierdził żadnych naruszeń prawa materialnego, czy przepisów postępowania administracyjnego, zatem brak jest podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi. Orzeczenie w przedmiocie wynagradzania przyznanego radcy prawnemu wyznaczonemu na zasadzie prawa pomocy oparte zostało o przepis art. 250 tej ustawy.