II SA/Sz 873/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi Spółki Akcyjnej na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Spółki Akcyjnej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa w związku z art. 30 ust. 6 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118) po rozpatrzeniu odwołania Firmy A. od decyzji Starosty S. z dnia [...], o zgłoszeniu sprzeciwu w sprawie zamiaru przystąpienia do wykonywania robót budowlanych polegających na postawieniu tablicy informacyjnej na działce nr geod. [...] obr. [...] w S. S. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, że organ I instancji decyzją z dnia [...] zgłosił sprzeciw, ponieważ urządzenie reklamowe jest instalowane na podziemnym fundamencie betonowym, o wysokości 3,5 m i średnicy 1,2 m. W związku z tym zgodnie z art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego stanowi budowlę i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę w myśl art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Decyzja o wniesieniu sprzeciwu została doręczona, z zachowaniem terminu, na adres siedziby inwestora. Od tej decyzji odwołanie złożył inwestor Firma A. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem, że niektóre rodzaje budów i robót budowlanych wymagają tylko zgłoszenia. Rodzaje obiektów budowlanych oraz robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę zostały wymienione w art. 29 Prawa budowlanego. Artykuł 29 ust. 2 pkt. 6 dopuszcza wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych po dokonaniu zgłoszenia. Natomiast wykonanie budowli jaką stanowi podziemny fundament wraz urządzeniem reklamowym, zgodnie z art. 3 pkt 3 jest definiowane jako: wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe nie jest zwolni one z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Przedstawione w odwołaniu wyroki sądów administracyjnych zostały wydane w innych sprawach i nie są wiążące dla organu rozstrzygającego tę sprawę. Przedmiotowe zgłoszenie dokonane przez stronę dotyczy wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Zatem organ I instancji na mocy art. 30 ust. 6 pkt 1 zasadnie wniósł sprzeciw do zamiaru wykonania budowy. Doręczenie decyzji organu I instancji Firmie A, a nie pełnomocnikowi Firmy A na podany we wniosku adres dla korespondencji nie miało ujemnych skutków dla skarżącego, skoro w ustawowym terminie złożył on odwołanie (wyrok NSA z 9 VII 1998 r., I SA/Po 208/97). Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. złożyła Firma A wnosząc o jej uchylenie. W ocenie strony skarżącej stanowisko organów jest wadliwe, ponieważ zgłoszenie zamiaru zainstalowania tablicy informacyjnej wpłynęło do organu I instancji w dniu [...], jednocześnie we wniosku strona wskazała adres dla doręczeń w W. ul. [...]. Od tego dnia rozpoczął bieg 30 dniowy termin do zgłoszenia sprzeciwu określony w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. W związku z tym w dniu [...] upłynął termin do zgłoszenie przez organ sprzeciwu. Sprzeciw organu nie został nigdy doręczony pełnomocnikowi strony, na adres dla doręczeń. Zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Na poparcie swojego stanowiska strona skarżąca powołała się na poglądy doktryny, a także orzecznictwo - wyrok NSA z dnia 11 XII 2002 r., II SA/Kr 965/02, ONSA 2003/4/147, dotyczący sprzeciwu z art. 54 ust.1 Prawa budowlanego (z glosą aprobującą W. Taras OSP 2003/11/139). W wyroku tym NSA stwierdził, że "termin dla zgłoszenia przez organ sprzeciwu, określony w art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), obejmuje także doręczenie decyzji stronie". Organ był zatem zobowiązany do doręczenia decyzji pełnomocnikowi strony na wskazany adres do doręczeń. Wysłanie decyzji na inny adres nie jest prawnie skuteczne, co powoduje, że sprzeciw musi zostać uznany za nie zgłoszony. Ponadto, zgodnie z art. 32 kpa strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Zgodnie z art. 40 § 2 kpa jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Decyzja o zgłoszeniu sprzeciwu nie została doręczona pełnomocnikowi, ani też na adres wskazany do doręczeń, co musi skutkować wadliwością doręczenia i koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji (zob. wyrok WSA w Warszawie z 5. XI. 2004 r., V SA/Wa 2091/04, LEX nr 164695). Poza tym strona skarżąca stwierdziła, że wadliwe jest stanowisko organu stanowiące podstawę zgłoszenia sprzeciwu, ponieważ w sprawie ma zastosowanie art. 3 pkt 3 Prawa Budowlanego, a także art. 29 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stanowiące, że zgłoszenia wymaga instalowanie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Przedmiotowa reklama nie jest usytuowana na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz nie jest usytuowana poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Montaż przedmiotowej reklamy objęty jest więc obowiązkiem zgłoszenia na podstawie art. 29 ust. l pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W rozpoznawanej sprawie pominięto całkowicie brzmienie tych przepisów oraz nie dokonano analizy zgromadzonego materiału dowodowego w ich kontekście. Na poparcie swoich wywodów strona skarżącą powołała się na następujące orzeczenia: wyroki WSA w Warszawie z dnia 22 X 2004 r., IV SA 1535/03, LEX nr 160751; z dnia 28 IV 2004 r., IV SA 4013/02, LEX nr 158895; z dnia 8 II 2005 r., IV SA 3662/03, LEX nr 165729. W ocenie strony skarżącej w toku postępowania nie wskazano, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że przedmiotowa budowa nie spełnia warunków określonych w art. 29 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, dlatego zaskarżona decyzja narusza więc przepisy kpa dotyczące wymogów postępowania dowodowego jak też wymogów decyzji administracyjnej i ich doręczania, a w szczególności przepisy: 6,7,8,9, 11 i 107 kpa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 32 kpa strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika to zgodnie z art. 40 § 2 kpa pisma doręcza się jej pełnomocnikowi. W rozpoznawanej sprawie Firma A we wniosku z dnia [...], sporządzonym przez pełnomocnika, zgłosiła zamiar zainstalowania tablicy informacyjnej typu "[...]" na terenie prywatnej nieruchomości w S. S.. We wniosku został wskazany adres dla doręczeń, a do wniosku dołączono pełnomocnictwo. Pomimo tego organy obu instancji swoje decyzje doręczyły wyłącznie na adres strony. Jest istotne uchybienie proceduralne, ponieważ następstwem ustanowienia pełnomocnika jest m.in. konieczność doręczenia pełnomocnikowi wydanej decyzji, a brak udziału pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym, niezawiniony przez niego, jest równoznaczny z pominięciem strony (zob. wyrok NSA z 1 III 1999 r., II SA 1533/98, LEX nr 46787; wyrok NSA z 16 VI 1998 r., III SA 1597/96, LEX nr 35482). Ugruntowany jest pogląd, że pismo nie zostanie doręczone prawidłowo i w konsekwencji nie nastąpią prawne skutki doręczenia pisma, jeżeli nie zostało ono doręczone przedstawicielowi lub pełnomocnikowi strony, nawet jeżeli zostało ono doręczone stronie (zob. postanowienie SN z 24 IV 1997 r., III RN 19/97, OSNAP 1997 r., nr 21, poz. 415; wyrok NSA z 26 III 1998 r., II SA 157/98, LEX nr 41938). W związku z tym, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego należało ją uchylić, a organ odwoławczy winien zaistniałe uchybienie usunąć stosując właściwie przepisy regulujące ustanowienie pełnomocnika i doręczanie mu pism procesowych i wydanych w toku postępowania orzeczeń. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w zw. z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.