II SA/Sz 876/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi H. L. i K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących H. L. i K. L. solidarnie kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 7 kwietnia 2015 r. M. i I. P. zwrócili się do Burmistrza M. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, polegającego na budowie stacji paliw płynnych oraz gazu propan-butan ze zbiornikiem o pojemności 4,85 mł, zlokalizowanego na terenie działki nr [...] obręb M. obszar wiejski [...]. Do wniosku dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia i kopię mapy ewidencyjnej w skali 1:1000 stosownie do art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (zwanej dalej ustawą o uioś). Rozpoznając złożony wniosek Burmistrz M. decyzją z dnia [...] r. nr [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia. W wyniku rozpoznania odwołania od wskazanej decyzji, złożonego przez K. i H. L., właścicieli sąsiedniej nieruchomości, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza M. , przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. W toku ponownie prowadzonego postępowania, w dniu 21 lipca 2016 r. wpłynęła do Urzędu Miejskiego w M. opinia sanitarna Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. (PPIS) z dnia [...] r., w której organ stwierdził potrzebę przeprowadzenia dla przedmiotowego przedsięwzięcia oceny oddziaływania na środowisko, określając zarazem zakres raportu. Ponadto, w dniu 16 sierpnia 2016 r. wpłynęła do organu opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) w S. Wydziału Spraw Terenowych w K. z dnia [...] r. nr [...], w której również stwierdzono konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, określając zarazem zakres raportu. Uwzględniając wskazane opinie, postanowieniem z dnia [...] r. Burmistrz M. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz ustalił zakres raportu. Dnia 13 października 2016 r. do organu wpłynął raport przedłożony przez wnioskodawcę, który w myśl art. 77 ust. 1 ustawy o uioś został przesłany do uzgodnienia organom współdziałającym, czyli RDOŚ w S., WST w K. oraz PPIS w W.. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. w opinii sanitarnej z dnia [...] r. pozytywnie zaopiniował wnioskowane przedsięwzięcie z zastrzeżeniami opisanymi w opinii. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S., po wezwaniach o uzupełnienie raportu, postanowieniem z dnia [...] r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i jednocześnie określił warunki jego realizacji i eksploatacji. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 84 i art. 85 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (uioś) oraz § 3 ust. 1 pkt 35 i 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Burmistrz M. , w wyniku przeprowadzenia ponownego postępowania, ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia, polegającego na budowie stacji paliw płynnych oraz gazu propan-butan ze zbiornikiem o pojemności 4,85 mł zlokalizowanego w M. na terenie działki nr [...] (obręb M.). Kwestionując wskazaną decyzję K. i H. L. oraz B. i A. L., właściciele działek: nr [...] (bezpośrednio przylegającej do działki objętej wnioskowaną inwestycją), nr [...] i nr [...], wnieśli jedno wspólne odwołanie, w którym zarzucili, że: 1/ raport sporządzony przez J. Z. jest nierzetelny i nieobiektywny oraz, że jest kolejną kopią poprzednich raportów; 2/ mapy są nieczytelne, wydrukowane z Internetu i nie przedstawiają prawidłowego usytuowania budynków, graniczących z planowaną inwestycją; 3/ brak jest aktualnej mapy ewidencyjnej, gdyż inwestor dostarczył mapy ze starą numeracją działek; 4/ stronniczość Burmistrza, w sytuacji gdy przyznaje rację inwestorowi pomijając interes strony przeciwnej; 5/przed wydaniem zaskarżonej decyzji Burmistrz M. zaprosił odwołujących się na spotkanie w tej sprawie, lecz nie wyraził zgody na uczestnictwo innych osób przeciwnych inwestycji, więc do spotkania nie doszło; 6/ w raporcie i innej dokumentacji tej sprawy używa się ogólnikowego określenia odległości typu: ok. 50 m; ok. 160 m; 7/ uczestnicząca w postępowaniu Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w S., zwróciła uwagę, iż planowana stacja paliw nie spełnia wymogu minimalnej odległości między stacjami paliw na drogach krajowych, tj. 5 km; 8/ brak realnych i prawnych przesłanek do powstania inwestycji; 9/ nie wszystkie wskazania Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w S., Wydział Spraw Terenowych w K., zostały uwzględnione w raporcie np. autor w uzupełnieniu raportu z dnia [...] r. w sposób nieuprawniony sugeruje, iż kwalifikacja samowolnie zrealizowanego parkingu pod oknami domu odwołujących się na pojazdy ciężarowe typu TIR-y nie dotyczy przedmiotowego wniosku, a jest on powiązany z wnioskowaną inwestycją, co spowoduje połączenie prowadzonej już nielegalnie na działce nr [...] bardzo uciążliwej działalności jak: wulkanizacja i wymiana opon, naprawa samochodów, diagnostyka; 10/ pominięcie, jako stron postępowania B. i A. L.; 11/ w trakcie prowadzonego postępowania doszło do dewastacji działki inwestora nr [...], która dotychczas była działką rolną z oczkiem wodnym, poprzez składowanie tam odpadów asfaltowych po remoncie drogi. Odwołanie od decyzji z dnia [...] r. złożyła również Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA), Oddział w S., która wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 71 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 3 pkt 13 ustawy o uioś oraz art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o uioś w związku z § 78 i § 113 ust. 7, § 123 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W uzasadnieniu odwołująca się podniosła, że planowana stacja paliw ma być obsługiwana z drogi krajowej nr [...] poprzez budowę zjazdu w rozumieniu art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych. W trakcie postępowania zwracała uwagę na błędne przyjęcie, że skomunikowanie inwestycji z drogą publiczną będzie możliwe przez wykorzystanie istniejącego zjazdu z drogi krajowej nr [...]. Ponadto zarządca drogi poinformował, że obecnie istniejący zjazd z drogi krajowej nr [...] na działki nr [...] i [...], sąsiadujące z działką nr [...] nie posiada parametrów odpowiednich do obsługi planowanej inwestycji co powoduje, że inwestor będzie musiał uzgodnić to z zarządcą drogi, a prace budowlane będą musiały być prowadzone w obrębie działki bezpośrednio przylegającej do drogi co stanowi element przedmiotowego przedsięwzięcia. W tej sytuacji, zdaniem odwołującej się, przebudowa zjazdu winna być przedmiotem oceny w postępowaniu o ustalenie środowiskowych uwarunkowań. Zdaniem odwołującej się, organ prowadząc postępowanie pominął zupełnie, iż realizacja przedsięwzięcia w sposób przyjęty w decyzji, tj. poprzez bezpośrednie skomunikowanie jej z drogą krajową nr [...], w chwili obecnej w ogóle nie jest możliwa, gdyż w myśl przepisów § 123 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej odległość między zjazdami sąsiadujących stacji paliw nie powinna być mniejsza niż 5 km poza terenem zabudowy, gdy tymczasem odległość pomiędzy istniejącym zjazdem z drogi krajowej nr [...] na działki nr [...] i [...], a zjazdem do najbliższej stacji paliw wynosi ok. 2,5 km, co jest niedopuszczalne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] r., wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 33 - art. 38, art. 59 ust. 1 pkt 1- art. 87 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ obszernie przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał przepisy stanowiące podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Zdaniem Kolegium, wydana w dniu [...] r. decyzja "środowiskowa" spełnia wymogi przepisów określonych w art. 80 i art. 85 ustawy o uioś: w pkt I decyzji ustalono warunki realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia; w pkt II określono wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji projektowej stanowiącej podstawę do uzyskania pozwolenia na budowę; w pkt III wskazano m.in. na konieczność prowadzenia monitoringu wód podziemnych w oparciu o sieć piezometrów, oraz dokonania kontroli szczelności zbiorników przed uruchomieniem przedsięwzięcia; zaś w pkt V nałożono obowiązek wykonania i przedłożenia analizy porealizacyjnej. W uzasadnieniu decyzji organ opisał wszystkie dokonane w trakcie postępowania czynności procesowe, wynikające z ustawy o uioś i z przepisów k.p.a., jak też wskazał te uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy o uioś, które przesądziły o przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W dalszej części uzasadnienia, odnosząc się do zarzutów odwołania K. i H. L. oraz B. i A. L. Kolegium przyjęło, powołując się na trzykrotne wezwanie do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, że dokument ten został zweryfikowany przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S., Wydział Spraw Terenowych w K.. Organ ten nie dokonałby pozytywnego uzgodnienia, gdyby raport był nierzetelny i nieobiektywny. Zdaniem organu odwoławczego, wbrew przeświadczeniu odwołujących się, przedstawione mapy są aktualne, czytelne i pochodzą z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej w W.. Z kolei kwestia niespełnienia wymogu minimalnej odległości między stacjami paliw na drogach krajowych, czyli 5 km, będzie rozstrzygana na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oraz pozwolenia na budowę. Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach absolutnie nie przesądza, iż przedsięwzięcie to zostanie zrealizowane. Organ II instancji zwrócił uwagę, że okoliczność samowolnie zrealizowanego parkingu na pojazdy ciężarowe oraz typu TIR-y, a także nielegalnie prowadzona na działce nr [...] działalność może być zgłoszona do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., jako organu właściwego w tym zakresie. Z kolei sprawa składowania niebezpiecznych odpadów na działce rolnej nr [...] z oczkiem wodnym winna być zgłoszona do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w S.. Ponadto odnosząc się do argumentów odwołania złożonego przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w S. Kolegium wyjaśniło, że sprawa zjazdu z drogi krajowej na wnioskowane przedsięwzięcie nie jest rozstrzygana w przedmiotowym postępowaniu, tylko dopiero w dwóch kolejnych postępowaniach w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie zgadzając się z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. K. i H. L. złożyli na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Powołując się na przepis art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 50 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zakwestionowali negatywne dla nich decyzje organów obu instancji, zarzucając organom niekonsekwencję oraz stronniczość przy weryfikacji wniosku inicjującego przedmiotowe postępowanie poprzez rażące naruszenie obowiązujących norm prawa i zasad współżycia społecznego, w szczególności art. 7 k.p.a. W dalszej części uzasadnienia skarżący zwrócili uwagę na długotrwały konflikt międzysąsiedzki, oraz rozstrzygnięcia organów podejmowane w jego toku. Jednocześnie zarzucali, że w przedmiotowej sprawie kolejne odwołania rozstrzygał taki sam skład Kolegium. Zdaniem skarżących, postulaty organu współdziałającego, jakim jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, zgłaszane odnośnie przedłożonego raportu zostały zupełnie zignorowane oraz przemilczane zarówno przez wnioskodawcę, jak i organy obu instancji, co stanowi poważne uchybienie, uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji. W dalszej części skargi podniesiono kwestię poważnego zagrożenia, jakie może spowodować realizacja przedmiotowej inwestycji dla mieszkańców, w sytuacji gdy najbliższa stacja paliw znajduje się w odległości 2,5 km. Skarżący wskazali również, że planowana inwestycja zlokalizowana jest w bezpośrednim sąsiedztwie ich nieruchomości oraz powołali się na konstytucyjne prawo do wypoczynku po pracy oraz ciszy nocnej. W podsumowaniu K. i H. L. uznali, że zaskarżona decyzja jest kompletnie wadliwa, w szczególności jaskrawo dyskryminuje interes ogólny na rzecz interesu indywidualnego, stanowi kopię zgłoszonych przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. wymogów, lecz bez uwzględnienia zastrzeżeń i uwag skarżących odnoszących się do szkodliwości unoszących się zapachów, olejów, smarów i oparów benzyny, oddziaływań akustycznych i innych uciążliwości ponadnormatywnych, które stwarzają dla skarżących zagrożenie zdrowia i życia. Zwrócili również uwagę, na zaleganie na działce nr [...] (teren na którym ma powstać inwestycja) warstwy około [...] ton asfaltu i smoły, podnosząc, że odpady te mogą przedostać się do wód gruntowych, ze źródeł których korzysta fabryka wód mineralnych "[...]". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz utrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie dnia 11 stycznia 2018 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 821/17, skarżący złożył pismo z tej samej daty, jako załącznik do protokołu rozprawy. W piśmie tym H. L. w 12 punktach podsumował dostrzeżone nieprawidłowości, które w jego ocenie w całości dyskwalifikują zaskarżoną decyzję, zarzucił, że: 1) nie doręczono wszystkim stronom postępowania powiadomienia o wpłynięciu w dniu 13 października 2016 r. raportu, co stanowiło świadome pozbawienie stron prawa do wyrażenia swojego stanowiska; 2) następnie podjęto próbę legalizacji powyższego poprzez włączenie do akt zwrotnego potwierdzenia odbioru z dnia 13 października 2016 r.; 3) zaskarżona decyzja przekracza zakres wniosku bowiem samowolnie wyraża zgodę na czynności (palenie olejami) na działce sąsiedniej o nr [...]; 4) w decyzji nie wspomniano, że wniosek nie dotyczy planowanego parkingu na działce [...]; 5) w decyzji Burmistrza nie zauważono problemu istniejącego od lat konfliktu międzysąsiedzkiego, całkowicie pominięto kwestię praw skarżących; 6) w decyzjach organów obu instancji pominięto sprawę ewentualnego wyrównania strat z tytułu utraty wartości nieruchomości skarżących; 7) w związku z wezwaniami do uzupełnienia raportu przez RDOŚ, Kolegium nie przeprowadziło wszechstronnej analizy materiału dowodowego; 8) zatajenie przez Burmistrza bardzo ważnej opinii Sanitarnej z dnia [...] r., w której wskazano negatywne działanie na środowisko; 9) Burmistrz dokonał geodezyjnego podziału działki nr [...] i [...] w celu pozbawienia stron prawa do udziału w sprawie, 10) Burmistrz proponował mediację tylko jednej stronie, czyli skarżącemu; 11) brak szukania przez Burmistrza optymalnych rozwiązań celem wybrania najkorzystniejszych wariantów dla środowiska i krajobrazu oraz wezwania wnioskodawców do zmiany terenu celem uniknięcia konfliktów sąsiedzkich; 12) niezrozumiałą kontrolę administracyjną w sprawie, w sytuacji gdy organ I instancji w piśmie do organu II instancji wskazuje sposób rozstrzygnięcia. Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 821/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 k.p.a., która wymaga aby postępowanie przed organem drugiej instancji miało wymiar w pełni merytoryczny, a nie tylko kontrolny. Dokonywanie wyłącznie kontroli legalności decyzji, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, jest kompetencją zastrzeżoną ustawowo dla sądu administracyjnego. Organ drugiej instancji jest natomiast zobowiązany rozpoznać i ustalić we własnym zakresie prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie. Do realizacji tej zasady nie wystarczy, jak w tej sprawie, obszerne przytoczenie faktycznego przebiegu postępowania w sprawie oraz przedstawienie ustaleń poczynionych przez organ pierwszej instancji, bo do tego w zasadzie sprowadza się w istocie uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Analizując treść tego uzasadnienia, zdaniem Sądu, nie sposób przyjąć, że organ odwoławczy dokonał merytorycznej i prawnej oceny zaskarżonej w drodze odwołania decyzji Burmistrza M. . W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wprawdzie odniosło się do zarzutów odwołania, jednakże w kwestii merytorycznej i procesowej stwierdziło jedynie że decyzja organu I instancji spełnia ustawowe wymogi istotne dla realizacji przedsięwzięcia. Takie arbitralne stanowisko organu odwoławczego, przy całkowitym braku własnych ustaleń jest niewystarczające do uznania, ze Kolegium ponownie rozpatrzyło sprawę. Cała merytoryczna ocena organu odwoławczego sprowadziła się jedynie stwierdzenia – o czym już wyżej Sąd wspominał, do pozytywnej oceny legalności decyzji Burmistrza. W ocenie Sądu, w szczególności Kolegium nie odniosło się do kwestionowanego przez skarżących raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Jakkolwiek organ uzgadniający - Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w postanowieniu z dnia [...] r. pozytywnie uzgodnił przedsięwzięcie będące przedmiotem wniosku, to jednak rzeczą Kolegium, rozpatrującego sprawę w postępowaniu odwoławczym, jest szczegółowe odniesienie się do całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności do raportu i postanowienia organu uzgadniającego. W zaskarżonej decyzji organ nie ocenił ani raportu, ani postanowienia RDOŚ. Sąd podkreślił, że to organ wydający decyzję środowiskową oraz organ odwoławczy ponownie rozpatrujący sprawę na skutek wniesionego odwołania, a nie RDOŚ ponoszą ostateczną odpowiedzialność za końcowy wynik postępowania, a zatem również za warunki przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jeżeli organ II instancji nie wykonuje swoich ustawowych obowiązków, to takie działanie organu odwoławczego godzi w podstawowe prawa i gwarancje procesowe obywatela. Sąd stwierdził, że konsekwencją naruszenia w rozpoznawanej sprawie zasady dwuinstancyjności postępowania jest naruszenie przez organ odwoławczy także zasady prawdy obiektywnej oraz reguł prawidłowego uzasadnienia decyzji, które powinno w sposób pełny wyjaśniać motywy i przesłanki, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Brak w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji ustaleń oraz jakiegokolwiek rozważenia okoliczności związanych z przedmiotem postępowania (raport, postanowienie uzgadniające RDOŚ) stanowi naruszenie dyspozycji przywołanego powyżej art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wadliwe uzasadnienie decyzji nie pozwala również na jej ocenę przez Sąd, czy przy jej wydaniu organ nie dopuścił się dowolności lub zaniechania przy wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że organ odwoławczy nie rozpoznał przedmiotowej sprawy, do czego był zobowiązany, ani nie wyjaśnił dlaczego, jego zdaniem, decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa i zasługuje na uwzględnienie. Wykazane uchybienia stanowią naruszenie prawa mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, albowiem doprowadziły do niewyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności. W ocenie Sądu, nie może pozostać w obrocie prawnym decyzja organu odwoławczego, która w uzasadnieniu nie zawiera własnych ustaleń i rozważań poprzestając na ustaleniach organu pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutu skargi, że ten sam skład Kolegium rozpatruje sprawę na skutek odwołań wnoszonych przez skarżących od decyzji Burmistrza M. , Sąd wskazał, że zarzut ten – w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jest nieuzasadniony. Członek (członkowie) samorządowego kolegium odwoławczego, którzy brali udział w wydaniu przez ten organ decyzji administracyjnej w I instancji (np. w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji) podlegają na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1a k.p.a. wyłączeniu od udziału w składzie orzekającym tego kolegium rozpoznającym sprawę w wyniku złożenia przez uprawniony podmiot wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 33-art. 38, art. 59 ust. 1 pkt 1 i art. 87 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza M. z dnia [...] r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji po raz kolejny obszernie przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał przepisy stanowiące podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Zdaniem Kolegium, oceniając akty wydane w niniejszej sprawie przez organy współdziałające, de facto uzgadniające wnioskowane przedsięwzięcie, należy zauważyć, iż zarówno Opinia sanitarna PPIS z dnia [...] r., jak i postanowienie RDOS z dnia [...] r. zostały wydane po licznych uzupełnieniach raportu. Fakt ostatecznego dokonania uzgodnień pozwala stwierdzić, iż w raporcie, po jego uzupełnieniach, zawarto informacje niezbędne do oceny faktycznej uciążliwości wnioskowanego przedsięwzięcia na środowisko, zaś ww. organy w swych uzgodnieniach narzuciły inwestorowi działania niezbędne na rzecz ograniczenia planowanego przedsięwzięcia na środowisko (w tym i na ludzi). Organ II instancji wskazał, w dalszej części uzasadnienia, że mając na uwadze ustalenia zawarte zarówno w raporcie jak i postanowieniach wydanych przez organy współdziałające, organ I instancji w pkt 1 decyzji - etap realizacji i eksploatacji inwestycji stwierdził, że w ramach przedmiotowej inwestycji, na działce na terenie działki nr [...] obręb [...] M., stacja pracować będzie w godzinach od 6 do 22; stację paliw wyposażyć w sorbenty do usuwania wycieków substancji ropopochodnych; zapewnić właściwe gospodarowanie odpadami wynikające z obowiązujących przepisów; ścieki socjalno-bytowe oraz ścieki z mycia posadzek w pawilonie odprowadzać (o ile nie zachodzi obowiązek przyłączenia do istniejącej miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej) do szczelnego zbiornika bezodpływowego; wody opadowe i roztopowe ze strefy komunikacji wewnętrznej podczyszczać w separatorze substancji ropopochodnych o sprawności min 98% i następnie odprowadzać do zbiornika bezodpływowego lub do sieci kanalizacyjnej. W pkt II decyzji - organ wskazał, iż w dokumentacji projektowej niezbędnej do wydania decyzji o warunkach zabudowy lub pozwolenia na budowę - uwzględnić należy następujące wymagania: stacja wyposażona będzie m.in.: w zbiornik LPG o poj.4,85 mł ze wskaźnikiem napełnienia wraz z zaworem bezpieczeństwa; w dwupłaszczowy 4-komorowy zbiornik na paliwa płynne o poj. 60 mł, z systemem monitoringu szczelności płaszcza posiadającym podłączenie do alarmu dźwiękowego oraz komputera monitorującego; zbiornik na paliwo płynne wyposażony też będzie w system kontrolno-pomiarowy stopnia napełnieni zbiornika paliwem oraz zawór odcinający, zabezpieczający przed przepełnieniem podczas rozładunku cystern; dla komór zbiornika na paliwa płynne w których magazynowane będą benzyny, zastosowano instalację redukcji VRS przy napełnianiu zbiornika magazynowego; betonowy podjazd cystern do studzienki zlewczej paliw oraz stanowisko dystrybucji paliw posadowione będą na geomembranie z folii HDPE; pistolety dystrybucyjne benzyn wyposażone będą w instalację odsysania oparów i kierowania ich do zbiornika magazynowego; całość powierzchni stacji: powierzchnie komunikacji, miejsca postojowe, stanowisko rozładunku autocystern i dystrybucji paliw do zbiorników wykonać z materiałów nieprzesiąkliwych-oleofobowych; na terenie stacji wykonać co najmniej dwa otwory obserwacyjne (pieżometry) do poziomu zalegania pierwszego poziomu wodonośnego: przy zbiorniku paliw ciekłych i na granicy stacji od strony zachodniej. W pkt III decyzji dotyczącym zakresu zapobiegania, ograniczenia oraz monitorowania oddziaływania inwestycji na środowisko nakazał, iż na terenie stacji prowadzić monitoring wód podziemnych; przed uruchomieniem stacji przeprowadzić kontrolę szczelności zbiornika bezodpływowego. W pkt IV decyzji organ stwierdził, iż przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia w oparciu o uzyskane pozwolenie na budowę nie należy przeprowadzać oceny oddziaływania na środowisko. W pkt V decyzji organ wskazał, iż przedsięwzięcie wymaga wykonania i przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie klimatu akustycznego i przedłożenia wyników Burmistrzowi M. oraz RDOŚ w S.. Zgodnie z oceną oddziaływania na środowisko realizacja inwestycji nie spowoduje naruszenia standardów jakości środowiska poza terenem inwestora, jednakże ustalenie w decyzji wskazanych zaleceń umożliwi uniknięcie konfliktów społecznych związanych z ewentualnym oddziaływaniem przedsięwzięcia na sąsiednie tereny m.in. powodowanymi przez hałas i zanieczyszczenie powietrza. Z analizy akustycznej wykonanej na potrzeby raportu ooś dla przedmiotowej inwestycji wynika, że najbliższe obszary, które podlegają ochronie nie będą narażone na przekroczenia norm emisji hałasu pochodzącego od planowanej inwestycji. W ocenie Kolegium, w uzasadnieniu decyzji organ I instancji bardzo szczegółowo opisał wszystkie wykonane czynności procesowe wynikające z przepisów art. 33-art.38, art. 59 ust. 1 pkt 1, art. 82, art. 85 ust. 2 pkt 1, ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania, prowadzące do wydania zaskarżonej decyzji a wiec uzyskane opinie i uzgodnienia organów współdziałających. Organ I instancji odniósł się do wszystkich uwag i wniosków wnoszonych w toku prowadzonego przez strony postępowania, w szczególności przez odwołujących się oraz inne jednostki i instytucje zgłaszające swoje uwagi i wnioski w toku prowadzonego postępowania (GDDKiA w S.; Rzecznik Praw Obywatelskich). Zaznaczył też, iż postępowanie prowadzone było z udziałem społeczeństwa, które informowane było o wszystkich czynnościach organu przez podanie do publicznej wiadomości w drodze obwieszczenia wywieszanego na tablicy ogłoszeń w siedzibie organu; wskazał na konflikt interesów między inwestorem a odwołującymi się. Wobec powyższego, zdaniem Kolegium, należy wskazać, iż organ I instancji poczynił zadość wymogom wynikającym z ww. przepisów ustawy. Kolegium ustaliło więc, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem i należy ją utrzymać w mocy. Odnosząc się do zarzutów odwołania K. i H. L. oraz B. i A. L. Kolegium wyjaśniło, iż: raport o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został zweryfikowany przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S., Wydział Spraw Terenowych w K., czego dowodem są trzykrotne wezwania do jego uzupełnienia. Organ ten nie dokonałby pozytywnego uzgodnienia, gdyby był on nierzetelny i nieobiektywny. W ocenie Kolegium, mapy są aktualne, czytelne i pochodzą z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej w W.. Za niezasadny zarzut Kolegium uznał, iż organ nie wyraził zgody na uczestnictwo innych osób, gdyż nie wynika to z korespondencji miedzy odwołującym się a organem. Okoliczność, iż planowany CPN nie spełnia wymogu minimalnej odległości między stacjami CPN na drogach krajowych, tj. 5 km będzie zasadny na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oraz pozwolenia na budowę. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach absolutnie nie przesądza, iż przedsięwzięcie to zostanie zrealizowane. Okoliczność samowolnie zrealizowanego parkingu na pojazdy ciężarowe oraz typu TIR-y oraz nielegalnie prowadzona działalność wulkanizacja i wymiana opon, naprawa samochodów, diagnostyka, na działce nr [...] może być zgłoszona do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., jako organu właściwego w tym zakresie. Kwestia składowania niebezpiecznych odpadów na działce rolnej nr [...] z oczkiem wodnym winna być zgłoszona do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w S.. Odnosząc się natomiast do zarzutu wniesionego przez odwołującą się Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w S., iż w sprawie tej może dojść do naruszenia przepisów § 123 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w zakresie odległości między zjazdami sąsiadujących stacji paliw, która nie powinna być mniejsza niż 5 km poza terenem zabudowy, a w sprawie tej odległość ta pomiędzy istniejącym zjazdem z drogi krajowej nr [...] na działki nr [...] i [...] a zjazdem do najbliższej stacji paliw wynosi ok. 2,5 km, Kolegium wskazało, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach w swej treści nie ustala miejsca zjazdu z drogi krajowej na wnioskowane przedsięwzięcie. Sprawa zjazdu na teren wnioskowanego przedsięwzięcia będzie dopiero przedmiotem dwóch kolejnych postępowań: w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy oraz w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie bez znaczenia, zdaniem organu II instancji, pozostaje, iż ustalenia w decyzji środowiskowej warunków, pod którymi może zostać zrealizowana wnioskowana inwestycja, nie przesądzają jeszcze o jej faktycznej realizacji. Określają jedynie kształt inwestycji z punktu widzenia wymogów ochrony środowiska, dopuszczają jej realizację w wariancie dla środowiska najkorzystniejszym. Dopiero na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego, tj. w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy oraz o udzielenie pozwolenia na budowę następuje konkretyzacja i materializacja warunków określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Innymi słowy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach statuuje ograniczenia realizacji przedsięwzięcia konieczne ze względu na wymogi ochrony środowiska w różnych jego aspektach. Pismem z dnia 29 czerwca 2018 r. H. i K. L. złożyli skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżący wskazali na kwestie, które, ich zdaniem, nie zostały rozstrzygnięte w kwestionowanej decyzji organu II instancji: 1. Celowo nie doręczono zgodnie z wymogami prawa powiadomienia wszystkim stronom postępowania o wpłynięciu raportu środowiskowego i jego kolejnych uzupełnień, czym świadomie pozbawiono skarżących prawa do wyrażenia swojego stanowiska i opinii. 2. SKO w K. w zaskarżonej decyzji uznało za prawidłowe stosowanie fałszywych metod powiadamiania stron za pomocą włączania do akt "czystych zwrotek" pocztowych. 3. Wniosek dotyczący planowanej stacji paliw i gazu przewiduje jego realizację na działce geodezyjnej o nr [...], podczas gdy zaskarżona decyzja Burmistrza przekracza wyraźnie zakres wniosku (palenie olejami [...], parking [...]) a SKO to toleruje i nie reaguje, twierdząc, że to nie ma znaczenia w sprawie ustalania warunków środowiskowych. 4. W decyzji SKO z dnia [...] r. (na stronie 6) stwierdza się, że I instancja nie wydała obwieszczenia informującego społeczność lokalną o swojej decyzji, natomiast w decyzji z dnia [...] r. na stronie 8, przeczy temu faktowi pisząc, że postępowanie było prowadzone z udziałem społeczeństwa poprzez obwieszczenia na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy i Miasta M. . 5. Znaczne rozbieżności co do ilości obsługiwanych przez planowaną stację pojazdów samochodowych. W opinii sanitarnej PPIS W. podaje się, że ilość pojazdów wyniesie w skali roku około 96.000 do 240.000, natomiast po" wnikliwym" zapoznaniu się materiałami SKO pisze o 50 samochodach i 10 tirach. 6. Sporna inwestycja nie została dotąd ujęta w planie przestrzennego zagospodarowania M., natomiast SKO w zaskarżonej decyzji stwierdza, że zgodność z ustaleniami miejscowego planu jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych i ma to miejsce w niniejszej sprawie czyli zakłada mylnie, że plan faktycznie istnieje. Nadal jest to teren rolniczy. 7. Na spotkanie mediacyjne wyznaczone przez Burmistrza został zaproszony tylko skarżący i wnioskodawcy z pominięciem innych stron mimo pisemnej inicjatywy skarżącego, natomiast SKO nie widzi w takim działaniu przekroczenia przepisów formalnych i akceptuje taki stan rzeczy. 8. Organ I instancji nie szukał optymalnych rozwiązań co do lokalizacji, zapewnienia ciszy nocnej aby wybrać wariant najkorzystniejszy dla środowiska, krajobrazu i sąsiadów, by uniknąć konfliktów społecznych i ekologicznych. SKO nie podjęło w tym zakresie żadnego stanowiska. 9. Nie wspomina zaskarżona decyzja Burmistrza ani też dwie wnikliwe oceny SKO w K. o tym, że może być podjęta próba na ewentualne wyrównanie szkód i strat w kwestii zagwarantowania rekompensaty pieniężnej za oczywistą utratę o ponad połowę wartości rynkowej nieruchomości sąsiadujących ze stacją paliw i gazu. 10. Brak informacji w uzasadnieniu decyzji SKO, że posesja skarżących jest usytuowana od strony wschodniej planowanej stacji paliw co skutkuje tym, że 90% wiatrów wieje z kierunku południowo-zachodniego i niekorzystnie może oddziaływać na ich zdrowie. 11. SKO K. w swej ocenie sytuacyjnej dotyczącej skarżonej decyzji nie wspomina o uciążliwości oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i człowieka i nielegalnie prowadzonej obecnie działalności gospodarczej, tylko odsyła do rozwiązania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., który tę sytuację od lat akceptuje. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.". W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W związku z tym, że w niniejszej sprawie zapadł już prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2018 r. (sygn. akt II SA/Sz 821/17), przystępując do jej rozpatrzenia Sąd związany jest treścią ww. wyroku, a tym samym wyrażoną w nim oceną prawną, bowiem mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa nie uległy zmianie. Ponownie rozpatrując sprawę Sąd nie mógł więc formułować nowych ocen prawnych, odmiennych, czy sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany był do podporządkowania się im w pełnym zakresie. Powyższe oznacza, że Sąd, rozpoznając sprawę ze skargi H. i K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, winien był zbadać, czy ww. organ, ponownie wydając rozstrzygnięcie, zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych we wskazanym, wcześniejszym orzeczeniu Sądu. W niniejszej sprawie stan prawny ani stan faktyczny nie uległy zmianom, aktualna więc pozostaje ocena okoliczności faktycznych i wykładnia przepisów prawa wyrażona we wcześniejszym wyroku. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organ II instancji nie zastosował się do oceny prawnej i wskazań Sądu zawartych w wyroku z dnia 11 stycznia 2018 r., czym naruszył art. 153 P.p.s.a. Zdaniem Sądu, Kolegium - po raz kolejny i wbrew zaleceniom Sądu zawartym w ww. wyroku z dnia 11 stycznia 2018 r. – nie dokonało merytorycznej i prawnej oceny decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium, podobnie jak w decyzji z dnia [...] r., wprawdzie odniosło się do zarzutów odwołania, jednakże w kwestii merytorycznej i procesowej stwierdziło jedynie, że decyzja organu I instancji spełnia ustawowe wymogi istotne dla realizacji przedsięwzięcia. Ponadto, w odniesieniu do kwestionowanego przez skarżących raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] r. pozytywnie uzgadniającego przedsięwzięcie będące przedmiotem wniosku Kolegium ponownie nie odniosło się do ww. dokumentów szczegółowo i nie oceniło ich, ograniczając się jedynie do wskazania, że zarówno Opinia sanitarna PPIS z dnia [...] r., jak i postanowienie RDOS z dnia [...] r. zostały wydane po licznych uzupełnieniach raportu. Fakt ostatecznego dokonania uzgodnień pozwala stwierdzić, zdaniem organu II instancji, iż w raporcie, po jego uzupełnieniach, zawarto informacje niezbędne do oceny faktycznej uciążliwości wnioskowanego przedsięwzięcia na środowisko, zaś ww. organy w swych uzgodnieniach narzuciły inwestorowi działania niezbędne na rzecz ograniczenia planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym na ludzi. W tych okolicznościach sprawy, uznać należy, że nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której Kolegium lekceważy zalecenia wynikające z wyroku z dnia 11 stycznia 2018 r. i po raz kolejny powiela błędy popełnione na etapie postępowania poprzedzającym wydanie ww. wyroku. Ponownie przypomnieć należy organowi II instancji, że takie działanie stanowi naruszenie wynikającej z art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania, którego istotą jest dwukrotne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie przez dwa różne organy tej samej sprawy. Rozstrzygnięcie organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu I instancji, a działanie organu II instancji nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2005 r., s. 96-97). Dlatego też właściwe zapewnienie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale konieczne jest aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego, tak by dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie argumenty (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 672/10). Organ odwoławczy zobligowany jest więc do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a nadto - zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) i zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) - powinien dokonać ponownej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed organem I instancji i w zależności od wyników tej oceny wydać stosowne orzeczenie. Organ odwoławczy ma obowiązek zbadania wszystkich okoliczności sprawy jak i odniesienia się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązek rzetelnego wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji wszystkich istotnych okoliczności sprawy wynika także z wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. Zdaniem Sądu, wymaganiom tym ponownie nie sprostało Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie od decyzji organu I instancji. Kolegium ponownie rozpoznając sprawę nie dokonało analizy całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności raportu i postanowienia organu uzgadniającego. W związku z powyższym Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 153 P.p.s.a. oraz art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 § 1 oraz art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Na podstawie art. 200 P.p.s.a. Sąd zasądził od organu administracji na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania w kwocie stanowiącej równowartość należnego wpisu od skargi (200 zł).