II SA/Sz 885/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.), Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska - Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 listopada 2012 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonywania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego P. K. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Wojewoda decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071) oraz art. 30 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), po rozpatrzeniu odwołania P. K. od decyzji Starosty z dnia [...] r. znak: [...] wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na postawieniu tymczasowego obiektu budowlanego, ogródka gastronomicznego - na działce nr [...] przy ulicy [...] oraz nakładającej na zgłaszającego obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę na roboty budowlane objęte zgłoszeniem – uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i w tej części umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że w dniu [...] r. do Starostwa Powiatowego wpłynęło zgłoszenie P. K. - "[...] " dotyczące zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na postawieniu tymczasowego obiektu budowlanego - ogródka gastronomicznego - na działce nr [...] przy ulicy [...] Starosta decyzją z dnia [...] r. zgłosił swój sprzeciw w sprawie powyższego zgłoszenia oraz nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych określonych w zgłoszeniu. Kwestionując powyższą decyzję inwestor złożył od niej odwołanie, w którym zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji bez podstawy prawnej, w części wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszonych robót budowlanych. Dodatkowo w piśmie pełnomocnika inwestora z dnia [...] r. zarzucono organowi wydającemu zaskarżoną decyzję naruszenie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, poprzez doręczenie zaskarżonej odwołaniem decyzji po upływie 30 dniowego terminu przewidzianego w powołanym przepisie Prawa budowlanego oraz naruszenie wskazanych w piśmie przepisów postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy wskazał nadto na treść art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego oraz stwierdził, że w myśl art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 tej ustawy, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonej w zgłoszeniu. Organ odwoławczy podał, że zgłoszenie inwestora obejmowało zamiar wykonania obiektu budowlanego - ogródka gastronomicznego przeznaczonego do rozbiórki w terminie nie dłuższym niż 120 dni - wskazanym w zgłoszeniu. W ocenie organu obiekt ten spełnia zatem dyspozycję z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, tzn. stanowi tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w tym przepisie. Tymczasowym obiektem budowlanym, jest bowiem obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki - art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Zamiar wykonania tego typu obiektu budowlanego, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, podlega procedurze zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Zatem inwestor zobowiązany był do zgłoszenia zamierzonych przez siebie robót budowlanych. Wojewoda zwrócił uwagę, że organ pierwszej instancji w trakcie prowadzonego postępowania nie dysponował materiałem dowodowym, z którego wynikałoby, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem inwestora, zostały wykonane. Natomiast postępowanie przed organem drugiej instancji wykazało, że w miejscu, w którym ma zostać wykonany zgodnie ze zgłoszeniem tymczasowy obiekt budowlany, obiekt taki już istnieje, co zostało potwierdzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego - w piśmie z dnia [...] r. Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 3 Prawa budowlanego, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Zdaniem Wojewody w sprawie nie ma znaczenia fakt, czy zgłoszone roboty zostały wykonane przed dokonaniem zgłoszenia, czy po jego dokonaniu. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych, a do ich wykonywania można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu. Przepis ten jest jasny, a jego brzmienie jest kategoryczne. Jedynie tzw. milczenie organu przez okres 30 dni od otrzymania zgłoszenia uprawnia inwestora do wykonywania robót budowlanych. Termin określony w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego zostaje przerwany przez wniesienie decyzji o sprzeciwie. Organ odwoławczy podkreślił, że decyzja Starosty z dnia [...] r. znak: [...] zawierająca sprzeciw została podjęta w terminie, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Powyższe oznacza, że inwestor nie był uprawniony do wykonania zgłoszonych robót budowlanych. Jak wyżej wskazano, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika fakt wykonania przez inwestora objętych zgłoszeniem z dnia [...] r. robót budowlanych. Z uwagi na przesłanki faktyczne i prawne, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 3 Prawa budowlanego, w ocenie Wojewody należało utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej sprzeciwu wobec zgłoszonych przez inwestora robót budowlanych. Zatem decyzja organu pierwszej instancji w tej części zostaje utrzymana z innych przyczyn, niż wskazane przez organ pierwszej instancji. W ocenie organu drugiej instancji podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez wydanie decyzji o sprzeciwie po upływie 30 dniowego terminu przewidzianego przepisami Prawa budowlanego – jest bezpodstawny. Ponadto odwołujący przytoczył w swoim odwołaniu nieaktualną już linię orzeczniczą wyrażoną w judykaturze, zgodnie z którą do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli sprzeciw nie zostanie doręczony przed upływem 30 dniowego terminu określonego w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Artykuł 30 ust. 5 Prawa budowlanego stanowi, że do zgłoszonych robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu w formie decyzji administracyjnej. Brak reakcji organu w tym terminie oznacza zgodę na rozpoczęcie i prowadzenie robót objętych zgłoszeniem. Zgłoszenie inwestora wpłynęło do organu powiatowego w dniu [...] r. Decyzja zawierająca sprzeciw została nadana przesyłką poleconą placówce pocztowej operatora publicznego Poczta Polska w dniu [...] r. Oznacza to, że organ pierwszej instancji zachował 30 dniowy termin do wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Do skutecznego wniesienia sprzeciwu wystarczy jego nadanie listem poleconym. Jednocześnie organ przytoczył pogląd wyrażony w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.09.2011 r. II OSK 1326/10 zgodnie z którym "nie można zgodzić się, iż sprzeciw winien stronie być doręczony w terminie 30 dni od daty doręczenia właściwemu organowi zgłoszenia". W dalszej części uzasadnienia Wojewoda podkreślił, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5 tej ustawy, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1 (m.in. tymczasowe obiekty budowlane), jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że zgłoszone roboty budowlane zostały wykonane. Oznacza to, że w sprawie zgłoszenia inwestora należało zastosować art. 30 ust. 6 pkt 3 Prawa budowlanego i na tej podstawie wnieść sprzeciw wobec zamiaru przeprowadzenia zgłoszonych robót budowlanych. W takim przypadku brak jest podstaw do nałożenia na inwestora na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego, obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonane już roboty budowlane. W tych okolicznościach, zdaniem Wojewody, należało uchylić decyzję o sprzeciwie Starosty z dnia [...] r. znak: [...] w części dotyczącej nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na zgłoszone roboty budowlane. Jednocześnie organ wyjaśnił, że w przypadku gdy organ odwoławczy uchyli zaskarżoną decyzję w części, może orzec co do istoty sprawy tylko w tej części. Organ odwoławczy nie jest natomiast obowiązany do stwierdzenia w sentencji decyzji, że w pozostałej części utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. W konsekwencji Wojewoda stwierdził, powołując się na stanowisko wyrażone w doktrynie, że sytuacja prawna strony jest określona decyzją organu odwoławczego w części, w której uchylił on zaskarżoną decyzję i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, oraz decyzją organu pierwszej instancji w części nieuchylonej przez organ odwoławczy. Organ pierwszej instancji, jako jedną z podstaw do wniesienia sprzeciwu wskazał niewłaściwe oznaczenie przez inwestora w swoim zgłoszeniu terminu rozpoczęcia robót budowlanych. Zgłoszenie wpłynęło do organu powiatowego w dniu [...] r., natomiast zdaniem organu pierwszej instancji termin rozpoczęcia robót oznaczono na dzień [...] r. W trakcie postępowania odwoławczego w dniu [...] r. wpłynęło pismo, w którym odwołujący się wyjaśnił, że wskazany w zgłoszeniu termin rozpoczęcia robót oznaczono na dzień [...] r. Odnosząc się do argumentacji zawartej w odwołaniu Wojewoda stwierdził, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut wydania zaskarżonej decyzji bez podstawy prawnej, bowiem w sentencji decyzji organu pierwszej instancji wskazano przepis prawa (art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego) będący podstawą rozstrzygnięcia. Natomiast organ powiatowy nieprawidłowo zastosował ten przepis, co zostało wykazane w postępowaniu odwoławczym. Wojewoda stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji nie narusza wskazanych w odwołaniu przepisów postępowania administracyjnego. Odnośnie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w zakresie gromadzenia i oceny dowodów, wyjaśnił, że zgłoszenie robót budowlanych nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego. Do dnia wydania decyzji o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia nie toczy się postępowanie administracyjne w zakresie regulowanym przepisami Kpa. Zastosowanie mają zaś na tym etapie reguły formalne określone w prawie budowlanym, np. wydanie postanowienia wzywającego do uzupełnienia zgłoszenia. Natomiast postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organ architektoniczno-budowlany po dokonaniu zgłoszenia budowy jest dopiero postępowanie w sprawie sprzeciwu, wszczynane w istocie decyzją organu o sprzeciwie. Tak więc do postępowania w sprawie decyzji zawierającej sprzeciw mają zastosowanie przepisy Kpa, z tym iż nie będą one mogły faktycznie w całości być stosowane, ze względu na specyfikę sprzeciwu. Tym samym nie można mówić o naruszeniu art. 10 Kpa w przypadku zgłoszenia robót budowlanych, gdyż zgłoszenie takie nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego. Nie zgadzając się z przedmiotową decyzją P. K. złożył na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o orzeczenie nieważności decyzji Wojewody oraz Starosty z uwagi na istnienie przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. ewentualnie o uchylenie decyzji Wojewody celem ponownego przeprowadzenia postępowania odwoławczego. Jednocześnie skarżący wniósł o dokonanie oceny prawnej przedmiotowej sprawy i zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań, co do dalszego postępowania. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 30 ust. 5 i 6 Prawa budowlanego polegające na niewłaściwej interpretacji oraz naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy w tym art. 6 oraz art. 7 K.p.a. polegające na zastosowaniu w podstawie orzekania art. 30 ust. 6 pkt 3 Prawa budowlanego, naruszenie art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a. przez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów strony sformułowanych względem decyzji organu pierwszej instancji, naruszenie art. 7, art. 10 § 1 w zw. z naruszeniem art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez niewłaściwie dokonaną ocenę dowodów, naruszenie art. 12 § 1 w związku z wydaniem orzeczenia z przekroczeniem terminu wyznaczonego w art. 35 § 1 – czyli 1 miesiąca. W dalszej części skargi skarżący zarzucił, że organ I instancji wydał decyzję bez podstawy prawnej, do którego to zarzutu nie odniósł się Wojewoda podając jako podstawę orzekania art. 30 ust. 6 pkt 3 Prawa budowlanego. Niezależnie od powyższego skarżący stwierdził, że wskazanie przez Starostę art. 30 ust. 7 pkt 4 nie było prawidłowe. W sytuacji, w której sprzeciw organu był datowany z przekroczeniem 30 dniowego terminu od hipotetycznego zgłoszenia, a strona zrealizowała prace objęte wnioskiem przed złożeniem odwołania, to nawet wobec rażącej niezgodności z prawem zgłoszonego sprzeciwu, organ odwoławczy nie mógłby uchylić wadliwej decyzji, gdyż musiałby stwierdzić, że wobec istnienia obiektu objętego wnioskiem, sprzeciw należy podtrzymać. Ponadto skarżący zarzucił Wojewodzie, że skoro zmienił podstawę sprzeciwu przyznał rację stronie, jednocześnie nie uznając wadliwości sprzeciwu Starosty, a tym samym decyzja zawierająca sprzeciw winna być uchylona. W takim przypadku obiekt tymczasowy, którego istnienie Wojewoda ustalił w toku postępowania, został postawiony z zachowaniem przepisów Prawa budowlanego. Dodatkowo skarżący podniósł, że z uwagi na fakt, iż strona przystąpiła do wykonania objętych zgłoszeniem prac, ustalenie właściwej interpretacji art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego ma kluczowe znaczenie przy ewentualnym ustaleniu, że wykonanie tych prac nie było samowolą budowlaną. Zdaniem skarżącego wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 8 K.p.a. Wojewoda nie odniósł się do argumentacji zawartej w wyrokach sądów administracyjnych, powołanych w odwołaniu, wskazując przy tym, że skarżący przytoczył nieaktualną już linię orzeczniczą sądów. W dalszej części skargi skarżący wskazał na orzeczenia sądów administracyjnych wyjaśniające w jaki sposób należy rozumieć różnicę między wydaniem, a doręczeniem decyzji. Zdaniem skarżącego art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest przepisem adresowanym do inwestora i przyznającym mu prawa. Aktualna treść tego przepisu nie zabrania wykonania prac przed upływem 30 dni. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Kontrola administracji publicznej dokonywana przez Sąd polega na zbadaniu, czy organy administracji publicznej w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji przez sąd administracyjny następuje w sytuacjach określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej w dalszej części "p.p.s.a." tj. w przypadku uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, jak również w przypadku naruszenia przepisów postępowania jeżeli mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.c). Jednocześnie należy podkreślić, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy p.p.s.a.). Zdaniem Sądu, skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż w niej wskazane. W przedmiotowej sprawie Wojewoda jako organ odwoławczy orzekał na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji. Artykuł 138 k.p.a. zawiera zamknięty katalog rozstrzygnięć organu odwoławczego. Oznacza to, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania decyzji innych niż wymienione w tym przepisie. W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie organu odwoławczego ograniczające się tylko do uchylenia części decyzji i umorzenia w tej części postępowania organu pierwszej instancji, bez rozstrzygnięcia o pozostałej części decyzji, od której rozpoznawał odwołanie, narusza przepis art. 138 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Należy podkreślić, że charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego w sposób bezpośredni zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, a działanie organu drugiej instancji nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoległym działaniu organu pierwszej instancji, a zatem organ drugiej instancji powinien przystąpić do ponownego rozpatrzenia sprawy tak jak gdyby nie było rozstrzygnięcia organu I instancji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 grudnia 2010 r., I SA/Wa 1232/10, LEX nr 821181). W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i w tej części umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. Należy zwrócić uwagę, że zaskarżona decyzja została wydana na skutek odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, a jak wynika z treści odwołania P. K. zaskarżył w całości decyzję Starosty z dnia [...] r. Oznacza to, że na skutek złożenia tego odwołania sprawa, w której wydano decyzję organu pierwszej instancji podlegała ponownemu rozpatrzeniu w całości przez organ odwoławczy. Dlatego niedopuszczalne było wydanie przez organ odwoławczy decyzji rozstrzygającej wyłącznie co do obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Skutkiem zaskarżonej decyzji jest brak rozstrzygnięcia w całości sprawy administracyjnej, a zwłaszcza niedopuszczalne było przyjęcie – jak wskazał w uzasadnieniu organ odwoławczy, że w pozostałej części (odnośnie sprzeciwu) nie objętej sentencją zaskarżonej decyzji pozostaje w obrocie prawnym decyzja organu pierwszej instancji, skoro złożone odwołanie dotyczyło całej decyzji organu pierwszej instancji, a zatem spowodowało konieczne zastąpienie całej tej decyzji decyzją organu drugiej instancji. Artykuł 138 § 1 k.p.a. musi być interpretowany w kontekście zasady dwuinstancyjności również w zakresie formy rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Rozstrzygnięcie zatem organu odwoławczego ograniczające się tylko do uchylenia części decyzji, bez rozstrzygnięcia o pozostałej części decyzji, od której odwołanie rozpoznał, narusza art. 138 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 września 2010 r. IV SA/Po 296/10, LEX 758476, wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 września 2010 r., VII SA/Wa 1112/10, LEX nr 759847). Należy też wskazać, że jednym z najistotniejszych elementów decyzji jest jej osnowa, bowiem wyraża rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku, w kontekście okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. W osnowie powinno być wprost wyrażone rozstrzygnięcie, a zwłaszcza nie można go ani domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Wojewoda podzielił w pozostałym zakresie tj. wniesienia sprzeciwu, stanowisko organu pierwszej instancji, co mogłoby wskazywać, że utrzymał w mocy pozostałą część decyzji, jednak w świetle wyżej przedstawionego stanowiska nie można rozstrzygnięcia domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia. Musi ono być wyraźnie stwierdzone w osnowie decyzji. Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i jako wadliwa winna być wyeliminowana z obrotu prawnego. Mając na uwadze takie rozstrzygnięcie Sąd nie badał merytorycznie tej decyzji, pod względem jej zgodności z prawem. Rozpatrując ponownie sprawę organ odwoławczy winien rozważyć wskazane wyżej okoliczności i wydać decyzję zawierającą w swojej treści elementy wskazane w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. (rozstrzygnięcie w całości sprawy). Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I i II sentencji. W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.