II SA/Sz 889/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 marca 2011 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku za rozłąkę oddala skargę Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w S. decyzją z dnia[...]. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 8 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 79, poz. 669) w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 5, art. 86 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 z późn. zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 6 i § 7a rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania st. szer. S. K. od decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w S., Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie przyznania dodatku za rozłąkę, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że decyzją z dnia [...] r., Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w S., na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 3 ust. 1 pkt 6 i § 7a ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe i art. 8 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw, odmówił st. szer. S. K. przyznania dodatku za rozłąkę. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż podstawowymi warunkami przyznania dodatku za rozłąkę jest określony w § 7a rozporządzenia fakt przeniesienia służbowego żołnierza oraz posiadanie członków rodziny, którzy w dniu przeniesienia służbowego nie przesiedlili się wraz z nim do nowego miejsca pełnienia służby. Dodatek za rozłąkę był zatem ściśle związany z przeniesieniem służbowym, a warunkiem jego przyznania było posiadanie członków rodziny w momencie przeniesienia. Od powyższej decyzji st. szer. S. K. odwołał się do Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie norm prawa materialnego poprzez błędną interpretację art. 86 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 7a rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe oraz obrazę norm prawa materialnego poprzez rozpoznanie sprawy z ominięciem dyspozycji przepisu § 7a ust. 3 ww. rozporządzenia. Zarzuty dotyczyły nadto naruszenia norm prawa procesowego poprzez naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 6-9 Kpa) oraz poprzez brak imiennego wskazania osoby składającej podpis pod zaskarżoną decyzją (art. 107 § 1 Kpa) i nierzetelne wskazanie siedziby organu administracyjnego (art. 107 Kpa). W uzasadnieniu odwołania żołnierz wskazał, iż spełnił wszystkie warunki określone w § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe do ustalenia prawa i wypłaty dodatku za rozłąkę. Organ II instancji, analizując stan faktyczny sprawy stwierdził, że st. szer. S. K. został przeniesiony służbowo do wydzielonego pododdziału w S. z Jednostki Wojskowej Nr [...] w S., gdzie objął obowiązki służbowe w dniu [...] r., nie posiadając członków rodziny, o których mowa w § 3 ust. 2 cytowanego powyżej rozporządzenia. Od [...] r. skarżący zameldowany był na pobyt czasowy w m. S. W dniu [...] r. żołnierz zawarł związek małżeński z A. U., która zameldowana jest na pobyt stały w T. od [...] r. Uzasadniając prawną podstawę rozstrzygnięcia organ II instancji przytoczył treść art. 73 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który stanowi, że żołnierze zawodowi otrzymują należności pieniężne za podróże i przeniesienia służbowe oraz art. 86 ust. 1 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2009 r., który stanowił, że "żołnierzowi zawodowemu przeniesionemu do pełnienia zawodowej służby wojskowej w innej miejscowości albo kierowanemu do wykonywania zadań służbowych poza stałym miejscem pełnienia służby lub miejscem zamieszkania przysługują należności za przeniesienia i podróże służbowe". Stwierdził nadto, że wysokość oraz tryb przyznawania należności za przeniesienia i podróże służbowe na podstawie delegacji ustawowej zawartej w ww. przepisie określił Minister Obrony Narodowej w rozporządzeniu z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe. Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 rozporządzenia, z tytułu przeniesienia służbowego żołnierzowi przysługuje dodatek za rozłąkę. § 7a ust. 1 stanowi, że: "dodatek za rozłąkę przysługuje żołnierzowi posiadającemu członków rodziny, o których mowa w § 3 ust. 2, w przypadku gdy nie przesiedlili się oni wraz z nim do nowego miejsca pełnienia służby i zamieszkują w miejscowości, do której nie jest możliwy codzienny dojazd publicznymi środkami transportu." Z interpretacji powyższych przepisów dokonanej przez organ odwoławczy wynikało, że dodatek za rozłąkę (jako należność za przeniesienia i podróże służbowe - art. 86 ustawy) przysługuje z tytułu przeniesienia służbowego (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Zatem przeniesienie służbowe było podstawowym warunkiem uznania uprawnienia do dodatku, przy czym pozostałe przesłanki winny być rozpatrywane i oceniane przez pryzmat faktu samego przeniesienia. Funkcją dodatku za rozłąkę - w związku z jego systemowym umiejscowieniem jako należności przysługującej za przeniesienia i podróże służbowe - jest swoista rekompensata za dolegliwość rozłąki z rodziną, która jest skutkiem samego przeniesienia, w razie gdy następuje zmiana w sytuacji żołnierza w związku ze zmianą miejsca pełnienia przez niego służby. Omawiany dodatek nie przysługiwał za sam fakt pozostawania w rozłące, a jedynie za fakt pozostawania w rozłące, która jest skutkiem przeniesienia służbowego żołnierza. Zdaniem organu odwoławczego uzasadnione jest stanowisko, iż jednoczesne i łączne spełnienie warunków określonych w cyt. rozporządzeniu, tj. posiadanie przez żołnierza członków rodziny w momencie przeniesienia służbowego i ich nieprzesiedlenie się wraz z nim, było warunkiem koniecznym do przyznania prawa do dodatku za rozłąkę. Organ II instancji podkreślił, że organy obu instancji są związane dyspozycją przepisu art. 8 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 79, poz. 669), który nakazuje sprawy wszczęte i niezakończone ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie tej ustawy, tj.1 stycznia 2010 r., prowadzić na podstawie przepisów dotychczasowych, tj. stanowiących podstawę niniejszego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że od [...] r. nastąpiła zmiana uregulowań prawnych dotyczących warunków przyznawania i wypłaty m.in. dodatku za rozłąkę. Dodatek za rozłąkę określono jako świadczenie socjalno-bytowe żołnierzy zawodowych, a jego przyznanie nie jest już warunkowane faktem przeniesienia służbowego, a jedynie pozostawaniem w rozłące z rodziną w związku z pełnieniem służby w innej miejscowości (rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 kwietnia 2010 r. w sprawie świadczeń socjalno-bytowych dla żołnierzy zawodowych, z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2010 r.). Organ pouczył żołnierza, że wobec związania organu orzekającego treścią art. 8 ustawy o zmianie ustawy (...), strona ma prawo do złożenia odrębnego wniosku w sprawie przyznania i wypłaty dodatku za rozłąkę, który będzie zweryfikowany w oparciu o obecnie obowiązujące przepisy prawa w tym zakresie. Oceniając prawidłowość przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania pod względem proceduralnym, organ II instancji nie dopatrzył się naruszeń prawa, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Z nadesłanych akt przeprowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie wynika, że organ pierwszej instancji wyjaśnił w oparciu o powołane dowody (odpis skrócony aktu małżeństwa, rozkaz Dowódcy JW. [...] w S. Nr[...] z dnia [...] r.) okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. fakt zawarcia związku małżeńskiego, datę jego zawarcia oraz datę przeniesienia służbowego żołnierza. Jednocześnie organ administracji publicznej zapewnił stronie czynny udział w każdym stadium postępowania oraz umożliwił jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 w zw. z art. 81 Kpa). W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji wywiązał się z tego obowiązku, na co wskazuje pismo z dnia [...] r. zawierające pouczenie o przysługujących stronie uprawnieniach. Strona z aktami sprawy zapoznała się w dniu [...] r. nie składając dalszych wniosków dowodowych. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 107 Kpa poprzez niewskazanie imienia i nazwiska osoby uprawnionej do podpisania decyzji administracyjnej oraz dokładnego wskazania siedziby organu, organ odwoławczy podniósł, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego uchybienie to nie może dyskwalifikować wydanego rozstrzygnięcia. Jak wynika z treści wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2009 r., II OSK 1242/08, "Brak pieczątki imiennej na podpisie nie może dyskwalifikować tego aktu jako wydanego przez uprawniony organ administracji." Organ powołał się nadto na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 lipca 2008 r., III SA/Lu 18/08, w którym wskazano, iż "brak oznaczenia organu pozbawia akt charakteru decyzji administracyjnej, jednak brak oznaczenia organu w części tzw. "nagłówkowej" decyzji nie powoduje takiego skutku, jeżeli podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji został opatrzony pieczęcią dostatecznie identyfikującą konkretny organ administracji publicznej". S. K. wniósł skargę na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . Zaskarżonej decyzji zarzucał: 1. nieuwzględnienie podniesionych przez skarżącego zarzutów naruszenia prawa procesowego przez organ I Instancji, 2. błędną interpretację przepisu § 7a ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz. U. z 2004 r. Nr 140, poz. 1487 z późn. zm.), 3. naruszenie norm prawa procesowego, poprzez nieuwzględnienie złożonego w toku postępowania prowadzonego przez organ I Instancji pełnomocnictwa, a w konsekwencji ograniczenie możliwości dokonania rzetelnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez powołanego zastępcę procesowego. Wskazując na powyższe uchybienia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w S. i utrzymanej w mocy decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] Nr [...] z dnia [...] r. i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu skargi S. K. powołał się na treść przepisu § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia służbowe, który stanowi, że żołnierzowi, z tytułu służbowego przeniesienia przysługuje dodatek za rozłąkę. Z kolei zgodnie z § 7 a ust. 1 rozporządzenia, dodatek za rozłąkę przysługuje żołnierzowi posiadającemu członka rodziny (małżonka, dzieci), w przypadku gdy nie przesiedlili się oni wraz z nim do nowego miejsca pełnienia służby i zamieszkują w miejscowości, do której nie jest możliwy codzienny dojazd środkami transportu publicznego. Organ II Instancji, w treści uzasadnienia zaskarżanej decyzji, powołując się na przepis § 7a ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. wskazał, iż podstawowym warunkiem uznania uprawnienia żołnierza do dodatku jest fakt przeniesienia służbowego żołnierza w chwili posiadania przez niego rodziny w rozumieniu przepisu § 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia, tj. żony oraz dzieci. W oparciu o powyższe ustalenia organ II Instancji uznał, że skarżącemu, z uwagi na rozbieżność terminów przeniesienia służbowego i założenia przez niego rodziny, dodatek, o którym mowa w art. 86 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie przysługuje. Zdaniem skarżącego, ideą przyznania świadczenia finansowego żołnierzowi zawodowemu, pełniącemu zawodową służbę wojskową w rozłące z rodziną, było zrekompensowanie jego niedogodności wynikających z życia w rozłące, co jest spójne z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2007 r. (sygn. akt II SA/Wa 1685/09) "stosując wykładnię celowościową przepisu art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) należy dostrzec, że ustawodawca wprowadzając powołaną regulację dążył do złagodzenia żołnierzowi zawodowemu niedogodności związanych z ponoszeniem ciężarów finansowych powstałych na skutek przeniesienia służbowego. Nie można zatem ograniczać przedmiotowego prawa takimi zdarzeniami, na które strona nie ma jakiegokolwiek wpływu. Kolejne przeniesienie służbowe żołnierza do innej jednostki w tej samej miejscowości nie pozbawia go już wcześniej nabytych uprawnień. Tego rodzaju ograniczenie pozostaje bowiem w oczywistej sprzeczności z powołaną regulacją ustawową." Dokonana przez organ II instancji interpretacja przepisu § 7a ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej, jest niespójna z linią orzeczniczą Sądu i - w ocenie skarżącego, narusza jego dobrze pojęty interes społeczny i gospodarczy. Zwrócić uwagę należy przy tym na fakt, iż Minister Obrony Narodowej w żaden sposób nie wskazał zależności terminu przeniesienia służbowego od daty założenia rodziny. Zastrzeżeniem przyznania dodatku za rozłąkę stanowią wyłącznie sytuacje określone przez Ministra Obrony Narodowej, określone w przepisie art. 7a ust. 3 rozporządzenia, w którym Minister Obrony Narodowej enumeratywnie wskazał przypadki, w których dodatek o którym mowa art. 7a ust. 1 rozporządzenia przysługuje. Przypadki te stanowią katalog zamknięty, a tym samym, przy jednoczesnym uznaniu braku jednoznacznego zastrzeżenia dokonania przeniesienia służbowego po założeniu rodziny przez żołnierza, rozstrzygnięcie organu II Instancji uznać należy za wadliwe. Podobną linię orzeczniczą przyjął Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, który w decyzji Nr [...] z dnia [...] r. wskazał, że dodatek za rozłąkę winien być przyznany żołnierzowi pozostającemu w związku małżeńskim, który pozostaje w rozłące z rodziną, przy jednoczesnym braku wskazania zależności okresu przeniesienia służbowego od daty założenia rodziny przez żołnierza. Za nietrafne skarżący uznał należy twierdzenia organu II Instancji odnoszące się do właściwego przebiegu postępowania administracyjnego. Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego skierował zażalenie do Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] na organ I Instancji w przedmiocie przewlekłości postępowania. Do zażalenia złożone było pełnomocnictwo. Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek do organu I Instancji o przesłanie odpisów dokumentów zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego i jednocześnie wskazał, że zajęcie przez skarżącego ostatecznego stanowiska w sprawie zostanie dokonane po przesłaniu materiałów. Organ I Instancji uchylił się od obowiązku przedłożenia akt sprawy do zapoznania prawidłowo umocowanemu pełnomocnikowi skarżącego, a tym samym, w ocenie strony skarżącej, dopuścił się naruszenia zasady określonej w przepisie art. 73 w zw. z art. 10 Kpa. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził, że nie dopatrzył się naruszeń prawa, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W oparciu o akta przeprowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji wyjaśnił okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Jednocześnie organ administracji publicznej zapewnił stronie czynny udziału w każdym stadium postępowania oraz umożliwił jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z kolei ustanowienie przez stronę pełnomocnika nie wstrzymywało biegu terminów wyznaczonych przez organ oraz uprawnienia organu w zakresie wydania decyzji administracyjnej. Powołanie się na pełnomocnictwo udzielone w sprawie zażaleniowej prowadzonej przed organem odwoławczym organ ten uznał za chybione, gdyż to na stronie ciąży obowiązek wykazania umocowania pełnomocnika w postępowaniu toczącym się przed określonym organem administracyjnym - w tym przypadku Dowódcą JW [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest tylko pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Sąd administracyjny nie jest zatem uprawniony do wydania orzeczenia o zmianie decyzji poprzez przyznanie skarżącemu określonego prawa bądź uprawnienia, wynikającego z przepisów prawa normujących określoną dziedzinę spraw (np. należności przysługujących żołnierzom zawodowym z tytułu przeniesienie służbowego). Sąd administracyjny nie dokonuje bowiem kontroli decyzji wydanych w granicach danej sprawy wedle kryterium celowości i słuszności podjętego rozstrzygnięcia lecz ocenia, czy wydana w sprawie decyzja narusza przepisy prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2009 r. wynika, że żołnierzowi zawodowemu przeniesionemu do pełnienia zawodowej służby wojskowej w innej miejscowości albo skierowanemu do wykonywania zadań służbowych poza stałym miejscem pełnienia służby lub miejscem zamieszkania przysługują należności za przeniesienia i podróże służbowe. Na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 86 ust. 2 Minister Obrony Narodowej w dniu 28 maja 2004 r. wydał rozporządzenie w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487 ze zm.). Z § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia wynika, że z tytułu przeniesienia służbowego żołnierzowi przysługuje dodatek za rozłąkę. Warunki przyznania tego dodatku zostały określone w § 7a. Istota sporu w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do wykładni paragrafu 7a rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe. Przepis ten zawiera bowiem regulacje związane z uprawnieniem żołnierza zawodowego do otrzymania dodatku za rozłąkę z rodziną. Wskazać należy, że postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie wszczęcia postępowania o przyznanie dodatku za rozłąkę, zainicjowanego wnioskiem skrzącego z dnia [...]r. (art. 8 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. Nr 79, poz. 669), czyli na podstawie przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2009r. Celem prawodawcy wprowadzającego unormowania, zawarte w rozrządzeniu MON z dnia 28 maja 2004r., było złagodzenie żołnierzowi niedogodności związanych z ponoszeniem ciężarów finansowych powstałych na skutek przeniesienia służbowego, bez umożliwienia zamieszkiwania żołnierzowi w nowym miejscu wspólnie z rodziną. Uprawnienie do przedmiotowego dodatku przysługuje żołnierzowi zawodowemu, którego sytuacja rodzinna i zawodowa wypełnia przesłanki wskazane w ust.1 i 3 wyżej powołanego paragrafu 7a. Zgodnie z ust.1 tego przepisu dodatek przysługuje żołnierzowi: - który posiada członków rodziny o których mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia (czyli małżonka oraz dzieci), - którego członkowie rodziny nie przesiedlili się z nim do nowego miejsca pełnienia służby, - którego członkowie rodziny zamieszkują w miejscowości, do której nie jest możliwy codzienny dojazd publicznymi środkami transportu. Oprócz jednak ww. podstawowych kryteriów, jakie musi spełnić żołnierz, aby ubiegać się o sporny dodatek, jego sytuacja faktyczna musi dodatkowo odpowiadać jednej z przesłanek określonych w ust. 3 § 7a omawianego rozporządzenia, tj. m. in. żołnierzowi przeniesionemu służbowo nie przekazano do zamieszkiwania wraz z członkami jego rodziny, w nowym miejscu pełnienia służby, lokalu mieszkalnego. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż organ prawidłowo wywiódł, iż omawiany dodatek dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy rozłąka dotyka żołnierza i jego rodzinę, z którą pozostawał we wspólnym gospodarstwie domowym, czyli wbrew twierdzeniom skarżącego ma znaczenie posiadanie rodziny w dacie przeniesienia służbowego. Za taką wykładnią przemawia bowiem wprost treść ust. 3 pkt 2 paragrafu 7a przedmiotowego rozporządzenia, zgodnie z którą, okolicznością wykluczającą przyznanie dodatku, jest przekazanie żołnierzowi lokalu mieszkalnego do zamieszkiwania z członkami jego rodziny. Takie sformułowanie powyższego przepisu świadczy o tym, iż dodatek za rozłąkę ma być kierowany do żołnierzy, którzy zamieszkiwaliby ze swoją rodziną, gdyby nie zostali przeniesieni służbowo do innej miejscowości. W tej sprawie z akt postępowania administracyjnego wynika, że S. K. pełnił służbę w JW [...] w S., natomiast w dniu [...]r. został przeniesiony służbowo do JW w S. Związek małżeński zawarł w dniu [...] r. Z akt sprawy wynika nadto, że do dnia [...] r. ( data zameldowania na pobyt stały w T. przy ul. S.) małżonkowie K. zamieszkiwali osobno- A. K. w L. G., natomiast skarżący był zameldowany na pobyt stały w T. przy ul. B. oraz czasowo od [...] r. do [...] r. w S. przy ul. Z. Stan faktyczny sprawy wskazuje zatem, że w dacie przeniesienia, tj. [...] r. st. szer. S. K. nie zamieszkiwał z rodziną w rozumieniu § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 28 maja 2004 r., albowiem w tej dacie był kawalerem i dodatek za rozłąkę go nie dotyczył. Dodatek dotyczy bowiem tylko żołnierzy, posiadających w dacie przeniesienia służbowego realną możliwość stałego zamieszkiwania z rodziną. Za powyższą interpretacją przemawia też treść § 7a ust. 3 pkt 1a omawianego rozporządzenia, który uzależnia przyznanie dodatku od przeniesienia żołnierza do miejscowości, w której on lub małżonek nie posiada domu, lokalu mieszkalnego, czy stałego zameldowania. Przepis ten również więc odnosi się do stanu faktycznego polegającego na wspólnym zamieszkiwaniu żołnierza z rodziną w dacie przeniesienia służbowego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd podziela stanowisko wyrażone w skardze, że ustanowienie pełnomocnika do reprezentowania skarżącego w postępowaniu zażaleniowym, zważywszy na treść pełnomocnictwa, obejmowało również postępowanie administracyjne dotyczące merytorycznego rozstrzygnięcia przez organy kwestii dodatku za rozłąkę. Zauważyć jednak należy, że pomimo późniejszego przystąpienia do sprawy pełnomocnika skarżącego organy orzekające w sprawie zgromadziły materiał dowodowy niezbędny do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Ze względu na to, że spór w sprawie o przyznanie dodatku za rozłąkę jest w istocie sporem co do prawa, pełnomocnik skarżącego w postępowaniu administracyjnym miał możliwość wypowiedzenia się w tej kwestii chociażby wnosząc odwołanie od decyzji organu I instancji. W tej sytuacji jakkolwiek organ uchybił obowiązkom wobec pełnomocnika skarżącego, to uchybienia te nie miały wpływu na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy , nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).