II SA/Sz 890/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.),, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 września 2017 r. sprawy ze skargi W. T. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta G., na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 75 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy orzekł o uznaniu W. T. za osobę bezrobotną z dniem 19 maja 2017 r. oraz o odmowie przyznania wymienionej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 19 maja 2017 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w Powiatowym Urzędzie Pracy W. T. rozwiązała stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron wobec czego zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 2 cytowanej ustawy, zasiłek przysługuje jej po upływie 90 dni od dnia zarejestrowania. W odwołaniu od powyższej decyzji W. T. podniosła, że na podstawie art. 65 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, każdy obywatel RP ma zagwarantowaną wolność wyboru miejsca pracy. W jej ocenie oznacza to, że w dowolnym czasie może zmienić miejsce pracy i nikt nie ma prawa dyskryminować jej z tego powodu, a tym bardziej karać. Jest matką samotnie wychowującą dziecko w wieku szkolnym i podejmie się każdej pracy, która pozwoli jej utrzymać siebie i dziecko "na powierzchni". Dodała, że nie istnieje prawo, które każe jej się trzymać pracy, w której nie przestrzega się praw pracowniczych, uprawia mobbing, oszukuje na wynagrodzeniach. Nikt też nie ma prawa wymagać, aby w momencie zatrudnienia znała przyszłość tego pracodawcy. Wniosła o zmianę decyzji organu I instancji i przywrócenie jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia zarejestrowania w PUP. Decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 75 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Wojewoda Z. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że z treści zapisów świadectwa pracy potwierdzającego okres zatrudnienia od [...] do dnia [...] w firmie [...] wynika, iż stosunek pracy został rozwiązany na podstawie art. 30 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy, tj. na mocy porozumienia stron. Powołując się na treść art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Wojewoda wyjaśnił, że prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę w trybie art. 55 § 11 Kodeksu pracy. W takim przypadku zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy. Wobec powyższego, prawo do zasiłku nie przysługuje, gdy osoba bezrobotna wcześniej sama wypowiedziała stosunek pracy lub stosunek służbowy albo zawarła porozumienie rozwiązujące tzn. dobrowolnie przyjęła propozycję złożoną w tej sprawie przez pracodawcę albo sama wystąpiła z taką inicjatywą. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że rozwiązanie umowy z firmą [...] nastąpiło na mocy porozumienia stron. Z akt sprawy nie wynika również, że okoliczności rozwiązania przez stronę stosunku pracy za porozumieniem stron stanowią jedną z wymienionych w art. 75 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy przesłanek umożliwiających pominięcie okresu nieprzysługiwania zasiłku (karencji). Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy nie ma przy tym znaczenia, że zatrudnienie w firmie [...] nie było ostatnim okresem wykonywania pracy przed dokonaniem rejestracji w urzędzie pracy. Wojewoda zaznaczył, że osoba zarejestrowana w PUP nabywa obowiązki i uprawnienia określone ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Decydując się korzystać z usług świadczonych przez urząd pracy osoba ta przyjmuje zatem warunki na jakich one są świadczone. W. T. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte poinformowanie jej o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały istotny wpływ na ustalenie jej prawa będącego przedmiotem postępowania administracyjnego, naruszenie zasady proporcjonalności, bezstronności oraz równego traktowania a także naruszenie zasady zapewnienia stronie skarżącej możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Strona podniosła także zarzut naruszenia przepisów w postaci obrazy art. 65 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w związku z art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez naruszenie szeroko rozumianej wolności pracy. Skarżąca podkreśliła, że w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. w trakcie procesu rejestracji otrzymała do podpisania wiele dokumentów i oświadczeń jak również ankietę, bez wyjaśnień w jakim celu są zbierane i jakie skutki prawne mogą za sobą nieść. Poinformowano ją o obowiązku stawiania się na wyznaczone wizyty oraz na wezwania Urzędu, jednak nie wyjaśniono jakie przysługują jej prawa ani jakie są zasady przyznawania zasiłku dla osób bezrobotnych w PUP w G. Dopiero kiedy wychodziła, otrzymała "informację dla osób rejestrujących się", z którą nie miała już możliwości zapoznać się w obecności urzędnika. Skarżąca nie jest prawnikiem dlatego nie była w stanie "dobrze odczytać znaczenia ani skutków jakie za sobą niosą przepisy" przytoczone w tej informacji. Dopiero później okazało się, że rejestrując się przed dniem 3 czerwca 2017 r. strona działała na własną szkodę, gdyż została pozbawiona prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W tym czasie znajdowała się bowiem jeszcze w 6-miesięcznym okresie poprzedzającym datę rozwiązania stosunku pracy za porozumieniem stron. Z kolei organ odwoławczy przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie przeprowadził dowodu z przesłuchania skarżącej w celu ustalenia stanu rzeczywistego, czym naruszył art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 10 § 1 k.p.a. i wydał decyzję ze szkodą dla skarżącej, bez zachowania zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania jak również bez zapewnienia stronie skarżącej możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Wojewoda Z. odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Dokonując kontroli w tak zakreślonych granicach kognicji, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody Z. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty G. dnia [...] o przyznaniu W. T. statusu osoby bezrobotnej od dnia 19 maja 2017 r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku od dnia 19 maja 2017 r. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły w niniejszej sprawie przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm.). W sprawie poza sporem pozostaje, że skarżąca z momentem zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy spełniła przesłanki do otrzymania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. Sporna jest natomiast kwestia od kiedy skarżącej przysługuje zasiłek z tytułu bezrobocia. Z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Ponadto do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy: pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę (art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy). Nie ulega wątpliwości, że organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, skarżąca przez okres co najmniej 365 dni była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy. Skarżąca spełnia więc przesłanki do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, o których mowa w art. 71 ustawy. Jednakże ustawodawca w art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy wskazał, że bezrobotnemu, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek przysługuje: po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy - w przypadku wymienionym w ust. 1 pkt 2 art. 75 ustawy. Przepis ten stanowi z kolei, że prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie art. 55 § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy. W niniejszej sprawie skarżąca została uznana decyzją organu I instancji z dnia [...] za osobę bezrobotną z dniem 19 maja 2017 r. W decyzji tej ustalono jednak, że skarżąca w okresie 6 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji (19 maja 2017 r.) rozwiązała stosunek pracy za porozumieniem stron na podstawie art. 30 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy (świadectwo pracy z 2 grudnia 2016 r. k - 15 akt administracyjnych), a zatem nie przysługuje jej prawo do zasiłku. W tym miejscu zaznaczyć należy, przepis art. 75 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, w pkt 1-7, wymienia enumeratywnie przesłanki, których wystąpienie pozbawia bezrobotnego prawa do zasiłku. W świetle powyższych uregulowań należy jednak zauważyć, że nie każde rozwiązanie stosunku pracy na mocy porozumienia stron w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy, daje podstawę do odmowy przyznania zasiłku wypłacanego wedle reguły określonej w art. 71 ust. 1 ustawy (za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się). Przepis ten odsyła m.in. do cyt. wyżej art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy, co nakłada na organy obowiązek zbadania nie tylko trybu rozwiązania stosunku pracy, ale również przyczyn z jakich do niego doszło. W niniejszej sprawie – jak wynika z bardzo lakonicznego uzasadnienia decyzji z dnia [...] - organ pierwszej instancji oparł się wyłącznie na treści przedłożonego przez stronę świadectwa pracy i nie przeprowadził, wbrew wskazanej powinności, postępowania wyjaśniającego w powyższym zakresie. Również organ odwoławczy rozważył przypadek skarżącej wyłącznie na podstawie załączonego świadectwa pracy z dnia 2 grudnia 2016 r., z którego wynika że stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania umowy o pracę na mocy porozumienia stron. Zauważyć tymczasem należy, że sankcja pozbawienia prawa do zasiłku ma miejsce wtedy, gdy osoba zarejestrowana w charakterze bezrobotnego wcześniej sama wypowiedziała stosunek pracy lub stosunek służbowy albo zawarła porozumienie rozwiązujące (a więc albo dobrowolnie przyjęła ofertę złożoną w tej mierze przez pracodawcę, albo sama wystąpiła z taką ofertą). Okoliczności dokonania tych czynności prawnych nie zawsze jednak muszą świadczyć o braku woli kontynuowania konkretnego stosunku pracy (stosunku służbowego). W efekcie omawiana tu sankcja utraty prawa do zasiłku jest w kilku przypadkach wyłączana. Tak jest przede wszystkim wówczas, gdy porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy (patrz: Zbigniew Góral, Komentarz do art. 75 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, opublikowano LEX 2011). Zdaniem Sądu, omawiana sankcja jest wyłączona również w sytuacji, gdy rozwiązanie stosunku pracy na mocy porozumienia stron nie było wynikiem braku woli kontynuowania przez pracownika stosunku pracy (stosunku służbowego). W sytuacji, gdy pracownik rozwiązał stosunek pracy za porozumieniem stron, przyjmując ofertę złożoną w tej mierze przez pracodawcę, a następnie podjął zatrudnienie u tego samego lub innego pracodawcy i ten zwolnił go za wypowiedzeniem, z przyczyn "ekonomicznych", to po zarejestrowaniu się w charakterze bezrobotnego nie powinno okazać się, że w okresie karencyjnym nie będzie przysługiwał mu zasiłek, o ile tylko wcześniejsze porozumienie zostało zawarte w ciągu 6 miesięcy przed zarejestrowaniem. Zauważyć bowiem należy, co podkreśla autor Komentarza do art. 75 ustawy, że "W innych unormowaniach rozwiązanie stosunku pracy przez pracodawcę z przyczyn niedotyczących pracownika jest zwykle traktowane jako okoliczność, która preferuje tracącą miejsce pracy osobę, niezależnie od tego, jak kończyły się poprzednie okresy zatrudnienia". Stwierdzić więc należy, że racjonalny ustawodawca uzależnił przyznanie zasiłku dla bezrobotnych, a w zasadzie okresu, od którego to świadczenie będzie przysługiwało, od przyczyny i trybu rozwiązania z pracownikiem stosunku pracy. Prawodawca rozróżnia w tym wypadku dwie sytuacje, które rodzą odmienne dla bezrobotnego skutki prawne. Pierwsza z nich wiąże się z rozwiązaniem stosunku pracy z przyczyn leżących po stronie pracodawcy, co z oczywistych względów powoduje, iż pracownik nie ma wpływu na kształtowanie własnego zatrudnienia i wówczas prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy – art. 71 ust. 1 powołanej ustawy. Druga zaś jest związana z rozwiązaniem stosunku pracy z przyczyn leżących po stronie pracownika, gdy inicjatywa rozwiązania umowy o pracę należy do pracownika i to on kształtuje przebieg dotychczasowego zatrudnienia. W tym drugim przypadku ustawodawca przewiduje przyznanie zasiłku dla bezrobotnych po upływie okresu 90 dni od dnia zarejestrowania w charakterze bezrobotnego. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie zbadano i nie oceniono, czy po stronie skarżącej była wola kontynuowania konkretnego stosunku pracy. Poczynienie ustaleń w tym zakresie wydaje się uzasadnione w świetle treści odwołania od decyzji organu I instancji, w którym skarżąca wskazała, że nie istnieje prawo, które każe jej się trzymać pracy, w której "nie przestrzega się praw pracowniczych, uprawia mobbing, oszukuje na wynagrodzeniach". Nikt też nie ma praw wymagać od niej by "w momencie zatrudnienia znała przyszłość pracodawcy", który ją zatrudnia. W świetle powyższych stwierdzeń zachodzą wątpliwości co do rzeczywistych przyczyn rozwiązania stosunku pracy. Zaznaczyć przy tym należy, że pomimo rozwiązania stosunku pracy zachowana została ciągłość zatrudnienia (podjęte zostało w dniu 1 grudnia 2016 r.). Zdaniem Sądu, wobec powyższego wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co do okoliczności istotnych z punktu widzenia czy rozwiązanie stosunku pracy przez skarżącą na mocy porozumienia stron było brakiem woli kontynuowania stosunku pracy, uznać należy za naruszające przepisy art. 7 i art. 77 k.p.a. Stosownie do tych regulacji prawnych, organ administracji publicznej zobowiązany jest podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładanego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ, wykorzystując dozwolone przepisami środki dowodowe, winien zebrać cały materiał dowodowy pozwalający na dokonanie stosownych ustaleń i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego, choć obszerne i odnoszące się do obowiązującego stanu prawnego, jak i do zgromadzonego materiału dowodowego, nie przedstawia jednak rozumowania organu w kwestii przyczyn z jakich doszło do rozwiązania stosunku pracy i czy jego skutkiem było dobrowolne bezrobocie spowodowane przez skarżącą. Ustalenia co do istnienia lub nieistnienia tych okoliczności organ dokonuje w postępowaniu wyjaśniającym w ramach przeprowadzanych dowodów, przede wszystkim dowodów z dokumentów, przy czym prowadząc to postępowanie organ obowiązany jest przestrzegać ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym naczelnej zasady postępowania - zasady prawdy obiektywnej z uregulowaną wraz z nią (art. 7 k.p.a.) zasadą uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli a także zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz ich kultury prawnej (art. 8 k.p.a.), a także zasady informowania stron (art. 9 k.p.a.). Podkreślić przy tym trzeba, że naruszenie powołanych przepisów postępowania nastąpiło w konsekwencji naruszenia prawa materialnego, tj. przytoczonego wyżej art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez przyjęcie, że jedynie wiążąca jest treść świadectwa pracy, bez względu na motywy, dla których jako formę rozwiązania stosunku pracy przyjęto porozumienie stron. Organ powinien działać zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 75 § 1 k.p.a., a więc jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Treść art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienie i instytucjach rynku pracy nakłada na organ obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego w kierunku ustalenia, czy porozumienie stron doprowadziło do dobrowolnego bezrobocia, spowodowanego przez zainteresowaną. W tym stanie rzeczy należało zaskarżoną decyzję uznać za wydaną z naruszeniem przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na jego wynik. Z tego względu Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpoznając sprawę ponownie organ oceni przyczyny, z powodu których nastąpiło porozumienie stron co do rozwiązania stosunku pracy i wyda decyzję z uwzględnieniem treści art. 75 ust.1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, mając na uwadze, że ustawodawca wprowadził sankcję pozbawienia prawa do zasiłku osobę, która w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy wykazała brak woli kontynuowania stosunku pracy. Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł jak sentencji.