II SA/Sz 894/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia NSA Elżbieta Makowska /spr./, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 listopada 2009 r. sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [..] r. nr [...] w przedmiocie przyznania zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów oddala skargę. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) w związku z art. 102 § 2 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm.), przyznał A. D. wynagrodzenie w kwocie [...] zł za dozór pojazdu, który przeszedł na własność Skarbu Państwa. Jak wynika z treści uzasadnienia, dnia [...] r. pojazd marki O. nr rej. [...] został usunięty z drogi przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w trybie art. 130a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym i umieszczony na parkingu strzeżony należącym do A. D.. W dniu [...] r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego wydał decyzję, w której orzekł o przejęciu wyżej wskazanego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa z dniem [...] r. Pojazd ten został odebrany z parkingu dnia [...] r. W związku z powyższym A. D. wystąpił do organu o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu wskazując, że wynagrodzenie należne jest od dnia, kiedy pojazd stał się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa. Organ rozpoznając wniosek wskazał, że Skarb Państwa zobowiązany jest do zwrotu wydatków za dozór pojazdu po upływie [...] miesięcy od dnia usunięcia pojazdu do dnia odebrania go od dozorcy, przy zachowaniu trzydniowego terminu powiadomienia właściwego urzędu skarbowego, zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów. Powiadomienie od A. D. wpłynęło do Pierwszego Urzędu Skarbowego z uchybieniem wyżej wskazanego terminu, zatem wynagrodzenie za dozór nalicza się od wpływu powiadomienia tj. [...] r. i wynosi [...] zł. Na powyższe postanowienie A. D. złożył zażalenie wnioskując o zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia i przyznanie wynagrodzenia za dozór w kwocie [...] zł. Wydanemu postanowieniu skarżący zarzucił, naruszenie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W uzasadnieniu wskazał, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego nie miał podstaw do odmowy przyznania wynagrodzenia za dozór za okres od daty przejścia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, tj. [...] r. do dnia protokolarnego przekazania pojazdu organowi tj.[...] r. Podniósł, że wbrew twierdzeniom organu, określony w przepisie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. trzydniowy termin zawiadamiania właściwego urzędu skarbowego jest jedynie terminem instruktażowym nie mającym wpływu na początek biegu okresu, za jaki należy przyznać wynagrodzenie. Na poparcie swojego stanowiska strona przytoczyła fragment uzasadnienia wyroku NSA z dnia 9 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 569/07, z którego wynika, że początkowym terminem ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów związanych ze sprawowaniem dozoru za pojazd, winna być data, w której upłynął [...]-miesięczny termin, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 i art. 123 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), art. 18 i art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm.), w związku z § 3 pkt 1 lit. b i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449), w związku z art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz. 1133 z póź. zm.), po rozpoznaniu zażalenia A. D., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu decyzji organ powołując się na treść art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym wyjaśnił, że pojazdy usunięte z drogi i nieodebrane przez uprawnioną osobę uznaje się za porzucone z zamiarem wyzbycia się. Pojazd taki przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Tryb postępowania jednostki prowadzącej parking oraz organ orzekający o przejęciu pojazdów określają właściwe rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie usuwania pojazdów. Dla przedmiotowej sprawy znaczenie ma rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r., a w szczególności zapis § 7 rozporządzenia z dnia 2 sierpnia 2002 r., nakładający na jednostkę prowadzącą parking strzeżony obowiązek powiadamiania nie później, niż trzeciego dnia, od dnia upływu terminu określonego w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo u ruchu drogowym, właściwego miejscowo urzędu skarbowego o nieodebraniu pojazdu przez jego właściciela. Dokonując oceny zasadności zgłoszonych w zażaleniu zarzutów, w pierwszej kolejności organ odwołał się do roli rozporządzeń w ogólnym systemie prawa wskazując, że zgodnie z art. 87 Konstytucji RP rozporządzenie jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa i wiąże podmioty w nich opisane, zatem twierdzenie strony, że obowiązek dotrzymania trzydniowego terminu do powiadamiania właściwego naczelnika urzędu skarbowego, o nieodebranym samochodzie jest tylko terminem "instruktażowym", jest stwierdzeniem nieuprawnionym. Zdaniem organu, termin ten wiąże dwie strony postępowania, tj. dozorcę pojazdu i organ zobowiązany do wypłaty wynagrodzenia. Organ podkreślił, że powiadomienie pochodzące od podmiotu prowadzącego parking strzeżony jest pierwszą informacją, jaką uzyskuje urząd skarbowy co do pojazdu, który przeszedł na rzecz Skarbu Państwa, zatem powiadomienie to ma decydujące znaczenie w sprawie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i przyznania wynagrodzenia za ten dozór. W przywołanym w zażaleniu wyroku z dnia 9 kwietnia 2008 r. NSA podniósł, że nie bez znaczenia dla kwestii wysokości wynagrodzenia dla dozorcy mają też ustalenia co do wywiązania się dozorcy z obowiązku dokonania stosownych powiadomień określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002r. w sprawie usunięcia pojazdu. Według Dyrektora Izby Skarbowej nie budzi wątpliwości fakt, że pojazd marki O. nr rej.[...] przeszedł na rzecz Skarbu Państwa z dniem [...] r., a zatem graniczną datą powiadomienia naczelnika właściwego urzędu skarbowego był termin [...] r. Dozorca o nieodebranym samochodzie powiadomił Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego pismem z dnia [...] r., które wpłynęło do organu dnia [...] r., a więc po terminie, o jakim mowa w § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów. Wobec tego początkowym terminem naliczania zwrotu koniecznych wydatków związanych w wykonywaniem dozoru oraz przyznania wynagrodzenia za dozór jest dzień [...] r. i wynosi [...] zł. Na powyższe postanowienie A. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Jak wynika z treści uzasadnienia skargi, decyzji z dnia [...] r. zarzucił naruszenie art.102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art.130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. A. D. stwierdził, że przez okres od [...] r. do [...] r. na prowadzonym przez siebie parkingu strzeżonym , przechowywał pojazd samochodowy marki O. na podstawie dyspozycji funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji , który następnie przeszedł na rzecz Skarbu Państwa z dniem [...] r. W oparciu o powyższe ustalenia wywiódł, że uzasadnione jest żądanie zwrotu wydatków związanych z przechowywaniem pojazdu za okres od dnia przejścia prawa własności na rzecz Skarbu Państwa do dnia jego wydania organowi likwidacyjnemu (Urzędowi Skarbowemu) tj. w kwocie: [...] zł stanowiących konieczne wydatki związane z wykonywaniem dozoru w rozumieniu art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wobec tego, nieuzasadnione jest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej , wyrażone w zaskarżonym postanowieniu uznające, tylko w części tj. [...] zł za uzasadnione żądanie skarżącego. Według skarżącego, żaden z przytoczonych przez organ drugiej instancji przepisów nie nakazuje obciążania właściciela pojazdu jakim jest Skarb Państwa reprezentowany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, począwszy od zawiadomienia organu skarbowego o nieodebranym pojeździe. Przepis rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002r. w sprawie usuwania pojazdów nakazujący jednostce prowadzącej parking obowiązek powiadamiania nie później niż trzeciego dnia, od dnia upływu terminu określonego w art.130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ma charakter instrukcyjny i nie rodzi negatywnych skutków prawnych dla skarżącego. Decydujące znaczenie w sprawie ma jedynie czasokres przechowywania pojazdu i poniesione przez skarżącego wydatki. Skarb Państwa jako właściciel obowiązany jest ponosić koszty związane z przechowywaniem pojazdów bez względu na terminy powiadomień. Na poparcie swojego stanowiska ponownie przywołał, tak jak to uczynił w zażaleniu, wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 9 kwietnia 2008r. (sygn. akt I OSK 569/07) Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonym postanowieniu i dodatkowo wskazując, że orzecznictwo sądów administracyjnych w sposób jednoznaczny rozstrzyga o obowiązkach dozorcy pojazdów, jak i Skarbu Państwa w zakresie ponoszenia kosztów dozoru. Według organu, przyjęcie poglądu wyrażonego w skardze mogłoby prowadzić do tego, że dozorca w celu otrzymania wyższego wynagrodzenia dążyłby do jak najpóźniejszego powiadomienia urzędu skarbowego i podmiotu usuwającego, co z kolei miałoby bezpośredni wpływ na ponoszone przez Skarb Państwa wydatki związane z dozorem i mogłoby prowadzić do naruszenia przez naczelnika urzędu skarbowego dyscypliny finansów publicznych. Całkowicie chybione jest, zdaniem organu, twierdzenie skarżącego o naruszeniu art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, gdyż przepis ten nie jest przepisem regulującym sposób przyznania wynagrodzenia za dozór oraz zwrotu niezbędnych wydatków. Również nietrafny jest pogląd wyrażony w skardze w zakresie naruszenia art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ponieważ przepis ten nie określa wysokości, ani terminów za jakie należy się przedmiotowe wynagrodzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazała, że akt ten jest zgodny z prawem. Przedmiotem sprawy administracyjnej było ustalenie wynagrodzenia należnego A. D. prowadzącemu parking strzeżony za dozór pojazdu, który przeszedł na własność Skarbu Państwa na podstawie art.130a ust.10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz.908 z późn. zm. ). Zgodnie z wyżej wskazanym przepisem – w brzmieniu obowiązującym w dacie zaskarżonego postanowienia – "Pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy." Tryb oraz warunki współdziałania z Policją i innymi podmiotami uprawnionymi do podejmowania decyzji o usunięciu pojazdu jednostek usuwających pojazdy lub prowadzących parkingi strzeżone, szczegółowy tryb oraz jednostki i warunki ich współdziałania w zakresie usuwania pojazdów bez tablic rejestracyjnych lub których stan wskazuje, że nie są używane oraz tryb i warunki wydawania pojazdu z parkingu określają przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz.1133 z późn.zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem", Zgodnie z § 3 ust.1 rozporządzenia współdziałanie jednostek usuwających pojazdy lub prowadzących parkingi strzeżone z podmiotami, które wydały dyspozycję usunięcia pojazdu, polega na szybkim i sprawnym wykonaniu dyspozycji lub przyjęciu pojazdu na parking oraz wydaniu pojazdu z parkingu osobie uprawnionej. Współdziałanie to, obejmuje także działanie jednostki prowadzącej parking strzeżony w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, polegające na powiadomieniu o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwego miejscowo urzędu skarbowego oraz podmiotu, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu (§ 7 ust.2 rozporządzenia ). Upływ 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu powoduje, że nieodebrany w tym terminie pojazd staje się własnością Skarbu Państwa z mocy samego prawa. Wyznaczenie tak krótkiego terminu na powiadomienie właściwych organów o upływie terminu 6 miesięcy, miało na celu zminimalizowanie kosztów ponoszonych przez Skarb Państwa związanych z przechowaniem rzeczy (pojazdu) do czasu likwidacji rzeczy (sprzedaży) w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.). Do ustalania wynagrodzenia za przechowywanie pojazdów przejętych na własność Skarbu Państwa na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, stosuje się przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosowanie tych przepisów wynika z odesłania zawartego w § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449). Stosownie do art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny przyznaje, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia za dozór. W praktyce przyjęto, że należy w tym zakresie posiłkować się art. 836 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Tym samym zadaniem organów było ustalenie odpowiedniego wynagrodzenia za dozorowanie przedmiotowego pojazdu we wskazanym okresie, przy uwzględnieniu faktu, że skoro wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie została określona w umowie, to dozorcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte. Na wysokość tego wynagrodzenia mają wpływ między innymi następujące okoliczności: czas przechowywania, właściwości i wartość rzeczy przechowywanej, wymagane starania przy strzeżeniu rzeczy, ceny rynkowe notowane przy tego rodzaju usługach przez podmioty prowadzące tego rodzaju działalność. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny ustalił wysokość wynagrodzenia na kwotę 1[...] zł (plus podatek VAT) za dobę i wysokość ta nie jest kwestionowana przez skarżącego. Sporną kwestią pozostaje okres przechowywania pojazdu za jaki organy ustaliły wynagrodzenie, a w szczególności określenie terminu początkowego, od którego należy liczyć przysługujące dozorcy wynagrodzenie. Jak wynika z akt sprawy, pojazd marki O. przeszedł na rzecz Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem [...] r. Tak więc graniczną datą powiadomienia naczelnika właściwego urzędu skarbowego był termin [...] r. Dozorca o nieodebranym samochodzie powiadomił Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego pismem z dnia [...] r., które wpłynęło do organu w dniu [...] r., a więc niewątpliwie po terminie, o jakim mowa w § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów z dnia 2 sierpnia 2002 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie jego przejścia na rzecz Skarbu Państwa. Zaistniałe opóźnienie w przekazaniu informacji powstało bez winy organu egzekucyjnego, a z przyczyn leżących po stronie dozorcy, a więc słusznie organ egzekucyjny naliczył wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu nie od dnia przejścia własności rzeczy na Skarb Państwa, a dopiero od dnia, w którym dowiedział się o fakcie przejścia własności rzeczy na Skarb Państwa. Z żadnego przepisu powszechnie obowiązującego tj. ustawy czy rozporządzenia nie wynika wprost od jakiego terminu należy liczyć przysługujące dozorcy wynagrodzenie. Moment, w którym pojazd z mocy ustawy staje się własnością Skarbu Państwa, co do zasady jest terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów parkowania, bowiem wcześniej koszty te ponosi dotychczasowy właściciel pojazdu. W ocenie Sądu, przy ustaleniu tego terminu należy mieć jednak na uwadze uregulowanie zawarte w § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów, w którym na podmiot prowadzący parking nałożono obowiązek niezwłocznego (w terminie 3 dni) powiadomienia właściwego miejscowo urzędu skarbowego o nieodebraniu pojazdu przez jego właściciela. Jak słusznie wskazał organ, to powiadomienie jest pierwszą informacją dzięki której organ administracji publicznej reprezentujący Skarb Państwa, uzyskuje informację o tym, że Skarb Państwa stał się właścicielem pojazdu. Decyzja o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa jest bowiem aktem deklaratoryjnym, a więc potwierdzającym ten fakt, a nie go tworzącym. Wprowadzenie omawianej regulacji zawartej w § 7 ust. 2 rozporządzenia wskazuje, że należy przyjąć taki tryb postępowania w sprawie wynagrodzenia przyznawanego na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, aby wszystkie podmioty uczestniczące w takiej sprawie działały bez zbędnej zwłoki w celu niedopuszczenia do ponoszenia przez Skarb Państwa nieuzasadnionych kosztów przechowywania pojazdów (podobnie: wyrok NSA z dnia 15 maja 2007 r. sygn. akt I OSK 1768/06, dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W postępowaniu dotyczącym usunięcia pojazdu, przechowania, a następnie przejęcia pojazdu, każdy podmiot pełni określoną przepisami prawa rolę i nie wywiązanie się przez jeden z podmiotów z nałożonego nań obowiązku (dozorcy), nie może przenosić odpowiedzialności finansowej na inny podmiot (Skarb Państwa), pozostający w niewiedzy co do nabycia uprawnień właścicielskich do tego pojazdu. Nieuzasadnione jest twierdzenie skarżącego, że Skarb Państwa powinien ponosić koszty parkowania pojazdów od momentu jego przejścia na rzecz Skarbu Państwa bez względu na terminowość wykonania przez dozorcę nałożonego na niego obowiązku. Wykładnia celowościowa wskazanego wyżej przepisu dokonana w związku z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w pełni potwierdza pogląd organu, że dopiero wywiązanie się z tego obowiązku uzasadnia domaganie się od tej daty wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu należącego do Skarbu Państwa. Wobec tego, wbrew wywodom skargi, termin trzydniowy nie jest terminem instrukcyjnym, a zatem jego przekroczenie wpływa na ustalenie za jaki okres dozorca jest uprawniony do otrzymywania wynagrodzenia za dozór pojazdu. W ocenie Sądu, okoliczność, że termin trzydniowy przewidziany w § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002r. w sprawie usuwania pojazdów jest zawarty w akcie podustawowym, a nie w ustawie, nie przekreśla możliwości przyjęcia, że jest to termin prawa materialnego, a nie termin instrukcyjny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, nie wyklucza się możliwości stanowienia terminów prawa materialnego w przepisach rozporządzeń wykonawczych (por. wyrok por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 1994 r. w sprawie sygn. akt SA/Ka 1230/94, wyrok WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 29 maja 2008r. sygn. akt II SA/Bk 125/08, wyroki dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W skardze skarżący powołał się na wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 569/07. W powyższym orzeczeniu wyrażono pogląd, że początkowym terminem ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów związanych ze sprawowaniem dozoru nad pojazdem winna być data upływu 6-miesięcznego terminu na odebranie pojazdu przez właściciela (biegnącego od usunięcia pojazdu i umieszczenia go na parkingu strzeżonym), bez względu na to kiedy organowi egzekucyjnemu przekazane zostały dokumenty umożliwiające wydanie decyzji o przejęciu. Zauważyć jednak trzeba, że stanowisko to dotyczy innej nieco kwestii i nie może być wprost odnoszone do stanu faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie. W rozpoznawanej sprawie nie chodzi bowiem o przekazanie dokumentów umożliwiających wydanie decyzji o przejęciu pojazdu przez Skarb Państwa, ale o powiadomienie Skarbu Państwa o upływie 6 miesięcznego terminu, co jest równoznaczne z nabyciem z mocy prawa własności pojazdu przez Skarb Państwa. W cytowanym powyżej wyroku (I OSK 569/07) NSA stwierdził także: "Nie bez znaczenia dla kwestii wysokości wynagrodzenia dla dozorcy mają też ustalenia co do wywiązania się dozorcy z obowiązku dokonania stosownych powiadomień określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002r. w sprawie usunięcia pojazdu", co dodatkowo potwierdza stanowisko reprezentowane przez Sąd w niniejszej sprawie. Tak więc, chociaż z dniem [...] r. Skarb Państwa stał się właścicielem pojazdu, wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu mogło zostać naliczone nie wcześniej niż z momentem dowiedzenia się przez Skarb Państwa o nabyciu własności przedmiotowego pojazdu tj. z dniem [...] r. Z powyższych względów Sąd uznał, że organy ustalając wysokość wynagrodzenia za dozór w oparciu o art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów nie naruszyły prawa. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm. ), skargę oddalił.