II SA/Sz 898/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska,, Asesor WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Agata Banc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 lutego 2006 r. sprawy ze skargi U. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego oddala skargę W dniu [...] r. U. K. złożyła wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego do Powiatowego Urzędu Pracy w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt [...] w sprawie ze skargi U.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji S. K. z dnia [...] r. Nr [...] z uwagi na popełnione przez organy błędy proceduralne przy rozpoznawaniu sprawy. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego / Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z póź. zm./, art. 37 l ust.1 i 2, art. 37 k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu / Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514 z póź. zm./ w związku z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych / Dz. U. Nr 120, poz. 1252/ po rozpatrzeniu odwołania U. K. od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...]r. w przedmiocie odmowy przyznania U. K. prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia [...] r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z uzasadnienia decyzji wynika, że w sprawie U. K. stosuje się zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Na mocy art. 37 k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy , ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn. Art. 2 ust. 1 pkt 20a ww. ustawy podaje, że za przyczyny dotyczące zakładu pracy należy rozumieć rozwiązanie stosunku pracy i stosunku służbowego z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych, a także wygaśnięcie stosunku pracy /stosunku służbowego/ z powodu śmierci pracodawcy lub gdy przepisy ustawy przewidują wygaśniecie stosunku pracy w przypadku przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę i nie zaproponowanie przez tego pracodawcę nowych warunków pracy i pracy. Wojewoda [...] stwierdził, że w niniejszej sprawie na dzień złożenia wniosku / [...] r./ U. K.: - nie udokumentowała 30 letniego okresu uprawniającego do emerytury, a jedynie okres [...] /dopiero [...] r. przedłożyła pismo ZUS [...], z którego wynika, że posiada okres uprawniający do emerytury 30 lat i 15 dni/, - miała ukończone 50 lat życia, - ostatnie zatrudnienie jej trwało powyżej 6 miesięcy, lecz stosunek pracy nie został z nią rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy, bowiem umowa o pracę rozwiązała się z okresem czasu, na który była zawarta. Zdaniem organu U. K. na dzień złożenia wniosku nie spełniła wszystkich przesłanek z art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. U.K. złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], wnosząc o zmianę decyzji i orzeczenie, że przysługuje jej świadczenie przedemerytalne. Podniosła, że posiada 30 letni okres pracy, zaś faktyczną przyczyną rozwiązania stosunku pracy z Towarzystwem Ubezpieczeniowym była likwidacja przedstawicielstwa w [...], czyli przyczyna dotycząca zakładu pracy. Ponadto decyzję wydano po upływie 30 dniowego terminu przewidzianego w Kpa na rozpatrzenie odwołania. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz.U. Nr 153, poz. 1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Mając na uwadze zakres kompetencji Sądu oraz ustalony stan faktyczny i prawny, Sąd dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji i stwierdził, że powyższa decyzja nie narusza prawa, a wniesiona skarga nie jest zasadna. Skarżącej należy wyjaśnić, że sąd administracyjny nie orzeka na zasadach słuszności, lecz bada legalność zaskarżonych decyzji, czyli ich zgodność z przepisami postępowania i prawa materialnego. Sąd nie przyznaje skarżącym ani innym osobom żadnych uprawnień ani świadczeń, o które toczy się przed nim postępowanie, gdyż nie należy to do jego kompetencji, Sąd jedynie kontroluje prawidłowość orzeczeń administracyjnych, dlatego też nie mógł uwzględnić wniosku U.K., dotyczącego przyznania jej świadczenia przedemerytalnego. W niniejszej sprawie wniosek o powyższe świadczenie skarżąca złożyła w dniu r. i zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, do spraw wszczętych a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Na mocy art. 37 l i art. 37k ust. 1 pkt 2 ww. ustawy świadczenie przedemerytalne ustala się na wniosek osoby, która spełnia określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku : - do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, była w nim zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, - ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna - osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie, aby możliwe było przyznanie konkretnej osobie przez właściwy organ świadczenia przedemerytalnego. U. K. miała ukończone 50 lat i udokumentowany 30 letni okres pracy. W tym miejscu Sąd zaznacza, że organ błędnie przyjął, że po dniu złożenia wniosku przez stronę nie może ona wykazać odpowiednimi dokumentami okresu uprawniającego do emerytury za czas przed złożeniem wniosku. Po dniu złożenia wniosku strona nie może jedynie przedkładać dokumentów świadczących o jej zatrudnieniu powstałym po tym dniu. Okoliczność ta nie miała jednak wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Ostatnie zatrudnienie U.K. trwało powyżej 6 miesięcy, lecz stosunek pracy zakończył się z okresem, na który był zawarty, a nie z przyczyn dotyczących zakładu pracy, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 20a ww. ustawy. W aktach sprawy znajduje się świadectwo pracy skarżącej z firmy [...] dotyczące zatrudnienia na okres próbny od dnia [...] r. do [...] r. oraz świadectwo pracy z firmy [...] o zatrudnieniu na czas określony od dnia [...] r. do [...] r., a także pismo [...], z którego wynika, że ich przedstawicielstwo w [...], gdzie skarżąca była zatrudniona zostało zlikwidowane z dniem [...] r. Powyższe świadectwa pracy zawierają informację, że stosunek pracy ze skarżącą ustał w wyniku rozwiązania umów o pracę z upływem czasu, na który były zawarte na podstawie art. 30 § 2 i 1 pkt 4 Kodeksu pracy . Fakt, że ustanie ostatniego zatrudnienia zbiegło się z likwidacją placówki, w której skarżąca była zatrudniona nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Organy administracji orzekają na podstawie zabranych dokumentów i wiąże je ich treść. Przedłożone przez stronę świadectwo pracy z [...] nie zawiera informacji, że stosunek pracy został rozwiązany z nią z powodów dotyczących zakładu pracy, a bez takiego zapisu organ nie mógł uznać, iż tak było. Dołączone pismo przez skarżącą z firmy [...] o likwidacji placówki w [...] jest w tym zakresie niewystarczające. Skarżąca nie spełniła przesłanki z art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu tj. rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, dlatego też pomimo zaistnienia dwóch pozostałych przesłanek z tegoż artykułu, organ nie mógł przyznać jej przedmiotowego świadczenia przedemerytalnego. Faktem jest, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 35 §3 Kpa, lecz nie miało to znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz.1270 z póź. zm./ orzekł jak w sentencji.