II SA/Sz 903/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. i C. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z ich skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. J. K. i C. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r., Nr[...] , utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego, wraz z niezbędną infrastrukturą, przy ul.[...] , wydaną na rzecz Z. S. Jednocześnie w skardze, J. K. oraz C. K. sformułowali wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który uzasadnili przekonaniem o wystąpieniu nieodwracalnych skutków, wynikających z rozpoczęcia prac budowlanych przez inwestora. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołany przepis wylicza wyczerpująco przesłanki umożliwiające uzyskanie tymczasowej ochrony prawnej, do czasu rozpatrzenia skargi, przed skutkami, wynikającymi z wykonania aktu lub czynności. Inicjatywa do wykazywania tych okoliczności spoczywa na stronie skarżącej, jest to w istocie jej obowiązek, aby wskazać konkretne okoliczności i argumentację, na poparcie stanowiska, że wykonanie decyzji spowoduje, w sferze materialnej bądź innej wnioskodawcy, sytuacje określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Obowiązkiem sądu jest w takiej sytuacji ocena okoliczności podniesionych przez stronę, nie jest natomiast powinnością sądu zastępowanie strony w przedstawieniu właściwej argumentacji i prowadzenie postępowania dowodowego, co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 182/12 opubl. w LEX nr 1136175). W problematyce omawianej instytucji z art. 61 § 3 P.p.s.a., wskazuje się, że przy rozpatrzeniu wniosku należy mieć na względzie także specyfikę danej sprawy wynikającej z jej przedmiotu. W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych. W takiej sytuacji należy wziąć pod uwagę nie tylko wywołanie skutków w stosunku do wnioskodawcy, ale także osoby, która jest adresatem takiej decyzji. Omawianą kwestię, sąd administracyjny powinien rozważyć przede wszystkim na podstawie okoliczności wskazanych przez wnioskodawcę, ale musi uwzględnić także inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. Stwierdzić należy, że na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor nabywa prawo rozpoczęcia prac budowlanych. Zatem przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony. W przypadku realizacji obiektu na podstawie pozwolenia na budowę chodzi o ocenę, czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wywołane jego wykonaniem, jeżeli okazałoby się, że w wyniku uwzględnienia skargi roboty budowlane nie powinny być prowadzone (por. postanowienie NSA z dnia 11 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 370/12, opubl. w Lex nr 1166183). Należy bowiem zaznaczyć, że kontynuowanie prowadzonych przez inwestora prac budowlanych, zanim Sąd rozstrzygnie wszelkie sprawy dotyczące decyzji o pozwoleniu na budowę, odbywa się na wyłączne ryzyko inwestora, a niekorzystne dla niego rozstrzygnięcie może spowodować konieczność poniesienia ewentualnych kosztów związanych z rozbiórką wznoszonych obiektów budowlanych (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II OZ 1368/08; postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II OZ 1361/11, opubl. w Lex nr 1104243). Powyższe nie oznacza, oczywiście, że negatywnymi konsekwencjami wstrzymania bądź odmowy wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę nie mogą być dotknięci także inni uczestnicy postępowania, choćby tak, jak w przedmiotowym przypadku J. K. i C. K., którzy wskazali, na nieodwracalność skutków wynikających z rozpoczęcia prac budowlanych, prowadzonych przez inwestora na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę. Zestawiając treść powołanego wyżej 61 § 3 P.p.s.a. oraz stanowisko orzecznictwa ukształtowane na tle problematyki wniosku o wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, z argumentacją wniosku skarżących, która ograniczyła się do ogólnikowego twierdzenia o nieodwracalności skutków rozpoczęcia budowy, uznać należy, że przedmiotowy wniosek jest niezasadny. Brak było rzeczowego uzasadnienia wniosku przez poparcie go twierdzeniami, czy stosownymi dokumentami, uprawdopodobniającymi nieodwracalny skutek po stronie wnioskodawców, wynikający z rozpoczęcia prac budowlanych. Z całokształtu akt należy wnioskować, że ryzyko związane z rozpoczęciem budowy, w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji, będzie wiązało się z negatywnymi skutkami, ale nie po stronie wnioskodawców, lecz inwestora, Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że uprawdopodobnione zostały okoliczności z art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak na wstępie.