II SA/Sz 907/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki /spr./, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty K. z dnia [...] Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewody Z. na rzecz skarżącego M. C. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania M. C. oraz E. U. i A. U., utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej [...] M., obejmującą budowę masztu, montaż anten, posadowienie kontenera technicznego oraz ułożenie linii kablowej zalicznikowej, w miejscowości Łazy, gmina M., obręb Ł., na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę po spełnieniu przez inwestora warunków wynikających z art. 32 ust. 4 oraz 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej zwanej "Pr.bud."). Powyższe przepisy obejmują m.in. wymogi, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź decyzją o warunkach zabudowy oraz z wymaganiami ochrony środowiska, zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z odrębnymi przepisami, kompletności projektu i wymaganych opinii, uzgodnień i pozwoleń, a także sporządzenie i sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Wojewoda zaznaczył, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że Wójt Gminy M. decyzją z dnia [...] r. Nr [...], ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej [...], w tym masztu o wysokości [...] m npt, na działce nr [...] w miejscowości Ł. Ponadto Wójt Gminy M. decyzją z dnia [...] r. Nr [...], po rozpatrzeniu wnioski P. Spółki z o.o. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia umorzył postępowanie uznając, że przedmiotowa instalacja radiokomunikacyjna nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz nie należy do przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na obszar N. i nie jest zlokalizowana na obszarze objętym programem N. Organ podkreślił, że powołane decyzje Wójta Gminy M. posiadają przymiot rozstrzygnięć ostatecznych i są wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej do czasu ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Wojewoda zaznaczył przy tym, że projekt stacji bazowej [...] M. pozostaje w zgodzie z powyższymi decyzjami, został on także wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Pokreślił również, że projekt budowlany jest kompletny i posiada niezbędne uzgodnienia. Projekt zagospodarowania działki nie narusza natomiast odnośnych przepisów. Inwestor przedłożył także oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod rygorem odpowiedzialności karnej. Stronom zaś zapewniono czynny udział w prowadzonym postępowaniu administracyjnym I i II instancji oraz ustosunkowano się do wniesionych uwag. Odnosząc się do podniesionych zarzutów, organ II instancji stanął na stanowisku, że treść załączonej do wniosku o pozwolenie na budowę analizy kwalifikującej przedsięwzięcie do sporządzenia raportu stacji bazowej telefonii cyfrowej nr [...] w Ł. nie budzi wątpliwości. Powyższa analiza została opracowana w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Przywołane przepisy, opis inwestycji, charakterystyka systemu antenowego, wyznaczenie równoważnej mocy wypromieniowanej izotropowo oraz wnioski nie budzą wątpliwości w świetle obowiązujących przepisów prawa. Opracowanie zawiera ustalenia dla każdej z anten określające: równoważną moc promieniowaną izotropowo (EIRP), odległość środka elektrycznego anteny wyznaczoną od miejsc dostępnych dla ludności wydłuż głównej osi promieniowania anteny. Wyznaczenie tej odległości dokonane zostało z uwzględnieniem zarówno kierunku (azymutu) głównej wiązki promieniowania anteny jak również pochylenia wiązki. Wojewoda podkreślił, że stosownie do wniosku zawartego w powołanym opracowaniu, przedmiotowa inwestycja zwolniona jest z wykonania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w konsekwencji zwolniona jest również z uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazał także, iż w opracowaniu stwierdzono, że dla anten o mocy promieniowanej izotropowo większej niż [...]W i mniejszej niż [...]W najbliższe miejsca dostępne dla ludności, rozpatrując od środka elektrycznego anteny wzdłuż głównego kierunku promieniowania anten, znajdują się w odległości większej niż [...]m, a dla anten, o mocy promieniowanej izotropowo mniejszej niż [...]W - w odległości większej niż [...] m. Organ II instancji za niezasadne uznał zarzuty odwołujących się, w przedmiocie niezgodności zaskarżonej decyzji z decyzją Wójta Gminy M. z dnia [...] r., jak też zarzuty dotyczące nieprawidłowości powstałych w postępowaniach zakończonych decyzjami wspomnianego organu gminy. Wojewoda wyjaśnił również, że status strony w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej zasadnie, w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane i w oparciu o przedłożone przez inwestora dokumenty, przyznano właścicielom, użytkownikom wieczystym lub zarządcom tych nieruchomości, które zlokalizowane są na kierunkach osi głównych wiązek promieniowania anten w odległości do [...]m od środków elektrycznych tych anten. Na powyższą decyzję, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli M. C. oraz E. U. i A. U., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1) przepisów art. 7-9, art. 11, art. 15, art. 77, art. 81 oraz art. 107 § 3 kpa; 2) art. 32 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego; 3) art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z 140 i 143 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 21 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.); 4) art. 72 ust. 1 pkt 1 oraz art. 59 i art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) 5) § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 2 w zw. z § 5, § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm., dalej zwanego "rozporządzeniem"). W uzasadnieniu skargi skarżący w kwestii naruszenia przepisów postępowania podnieśli m.in., że organ I instancji nie kwalifikując planowanej inwestycji do przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko, oparł swoje rozstrzygnięcie w tym zakresie na przedstawionym przez inwestora opracowaniu "Kwalifikacja przedsięwzięcia", nie poddając jej własnej ocenie. Tym samym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa oraz nie ocenił zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czym naruszył także art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr.bud. W zakresie naruszenia § 4 rozporządzenia skarżący zaznaczyli, że organ całkowicie zignorował okoliczność, iż po dokonaniu superpozycji energii wysokiej częstotliwości wypadkowa pola ponadnormatywnego gwałtownie wzrasta i przy pracy maksymalnej całej stacji może dojść do bezpośredniego zagrożenia zdrowia i życia oraz doszło już do naruszenia i ograniczenia prawa własności sąsiadujących właścicieli. W kwestii natomiast naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 28 ust. 2 Pr.bud. skarżący podkreślili, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej wprowadzając w decyzji o pozwoleniu na budowę ograniczenia w zagospodarowaniu terenu w promieniu 150 metrów, nie wskazał jednocześnie przepisów Konstytucji RP, które pozwalają na wprowadzenie takich ograniczeń. Dokonanie tego dla prywatnego podmiotu gospodarczego bez uprzedniego wywłaszczenia jest rażącym naruszeniem prawa. Ponadto organ nie wskazał i nie podał, w jaki sposób będzie kontrolował obszar do [...] metrów od planowanej inwestycji, aby uniknąć zagrożenia zdrowia i życia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji nie kwalifikując planowanej inwestycji do przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko oparł swoje rozstrzygnięcie w tym zakresie na przedstawionym przez inwestora opracowaniu "Kwalifikacja przedsięwzięcia", istotne jest bowiem, że Wójt Gminy M., właściwy w zakresie oceny oddziaływania na środowisko, w uzasadnieniu decyzji znak:[...] z dnia [...]r. potwierdził, że stacja bazowa telefonii cyfrowej nr [...] w m. Ł. dz. nr [...], nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz nie należy do przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na obszar N. i nie jest zlokalizowana, na obszarze objętym programem N.. Postanowieniem z dnia 15 października 2009 r., II SA/Sz 907/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę E. U. oraz A. U. Na rozprawie w dniu [...] r. O." z siedzibą w R., reprezentowane przez Prezesa Zarządu – Z. G., złożyło wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie. Postanowieniem z dnia 9 września 2010 r., II SA/Sz 907/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie dopuścił O." z siedzibą w R. do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. Na rozprawie, w dniu [...] r. Z. G., P." poparł skargę oraz podniósł, że aktualne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego zmierza do tego, że przyjmowane przez organ kwalifikacje przedsięwzięcia sporządzone przez inwestora nie mogą stanowić podstawy do wydania decyzji. Wydanie decyzji powinno bowiem być poprzedzone szczegółową analizą inwestycji, pod kątem, jakie anteny, jakie typy i o jakiej mocy mają być zamontowane. Wyjaśnione powinno być także pojęcie "wzdłuż głównej wiązki promieniowania" oraz sposób ustalania przebiegu wiązki. W szczególności należałoby ustalić, czy wiązka nie przebiega przez zabudowania i teren dostępny dla ludzi. Z. G. podkreślił, że organ nie wskazał w zaskarżonej decyzji podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Reprezentujący Stowarzyszenie powołał się także na art. 64 Konstytucji RP, jako podstawę odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W dniu [...] r. uczestnik postępowania – G. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismo, w którym zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 7- 9, art. 11 i art. 107 § 3 kpa, - poprzez nie wyjaśnienie sposobu ustalania i kwalifikowania inwestycji z uwagi na brak wytłumaczenia poszczególnych pojęć takich jak "wzdłuż głównej wiązki promieniowania", "miejsca dostępne", brak objaśnienia sposobu ustalenia odległości od środka elektrycznego anteny, brak udowodnienia, iż organ samodzielnie dokonywał tych ustaleń, czy też dokonał tego na podstawie dokumentu pozaadministracyjnego przedłożonego przez inwestora; 2) art. 32 ust 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 kpa poprzez dokonanie własnej oceny czy inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko; 3) art. 5 ust 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 140, art. 143 oraz art. 144 Kodeksu Cywilnego w zw. z art. 21, art. 31 ust 3 oraz art. 64 ust 3 Konstytucji RP w zw. z art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, przez zezwolenie na naruszenie cudzej własności bez zgody właściciela. 4) art. 34 ust. 3 pkt. 2 Prawa budowlanego w zw. z § 8 ust. 2 pkt 7, § 11 ust. 2 pkt. 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez nie dokonanie takiej analizy w projekcie budowlanym. 5) art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 w zw. z art. 107 § 1 kpa, w zw. rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko poprzez przywołanie całego normatywu bez konkretnej jednostki prawnej. 6) art. 72 ust 1 pkt. 1 oraz art. 59 i art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez poczynienie własnych ustaleń faktycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według wskazanego wyżej kryterium oraz w granicach rozstrzygania Sądu, zakreślonych w art. 134 i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, doprowadziła do uznania, że decyzja ta podjęta została z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa. Przedmiotem kontrolowanego postępowania była skarga na decyzję Wojewody w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia na rzecz S. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę dla inwestycji w miejscowości Ł., gmina M., obręb Ł., na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], polegającej na budowie stacji bazowej [...] M., obejmującą budowę masztu, montaż anten, posadowienie kontenera technicznego oraz ułożenie linii kablowej zalicznikowej. Zgodnie z art. 35 Pr.bud. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ obowiązany jest sprawdzić: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Pr.bud., a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Pr.bud. oraz 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Pr.bud. Ponadto zgodnie z art. 32 ust. 4 Pr.bud., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 2) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane 3) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W razie spełnienia wymagań wynikających z powołanych przepisów, stosownie do treści art. 35 ust. 4 Pr.bud, właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powołując się na te unormowania organ II instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, że Wójt Gminy M. decyzją z dnia [...]r. ustalił na rzecz P. Sp. z o.o. lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia obejmującego budowę stacji bazowej [...], a ta instalacja radiokomunikacyjna nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz nie należy do przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na obszar N. i nie jest zlokalizowana na obszarze objętym programem N., co wynika z decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] r. umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. Wojewoda zaznaczył przy tym, że projekt budowlany stacji bazowej jest zgodny z powyższymi decyzjami i został wykonany oraz sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Z uwagi natomiast na okoliczność, że powołane decyzje Wójta Gminy M. są ostateczne w administracyjnym toku instancji, do czasu wyeliminowania ich z obrotu prawnego, posiadają one dla organu administracji architektoniczno-budowlanej charakter wiążący. Stanowisko o wiążącym charakterze dla organu administracji architektoniczno-budowlanej właściwego do wydania pozwolenia na budowę decyzji w przedmiocie warunków zabudowy bądź decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia uznać należy za prawidłowe. Stąd też nie znajduje potwierdzenia zarzut skargi naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr.bud. poprzez brak oceny co do zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, natomiast sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Ustalenia wymaga jednak, jaki charakter posiada wydana w sprawie decyzja Wójta Gminy M. o umorzeniu postępowania w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie wyżej wymienionej stacji bazowej. W decyzji z dnia [...] r., ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji, Wójt Gminy M. w pkt 5.2 rozstrzygnięcia, dotyczącym ochrony środowiska, zdrowia ludzi, przyrody i krajobrazu wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, planowana inwestycja może wymagać sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W związku z powyższym P. Spółka z o.o. wystąpiła do Wójta Gminy M. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej w miejscowości Ł. Wójt Gminy M. decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 105 § 1 Kpa w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 46a ust. 7 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) umorzył postępowania. Zgodnie z powołanymi przepisami Prawa ochrony środowiska, w ich brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko lub planowanego przedsięwzięcia, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru N. lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar - jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji wójta, burmistrza lub prezydent miasta. W dacie wydania zaskarżonej decyzji, wymogi związane z uzyskaniem decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań regulowała ustawa z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie, jak wskazano Wójt Gminy M., wydając decyzję z dnia [...] r. o umorzeniu postępowania na podstawie nie obowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisów Prawa ochrony środowiska, nie rozstrzygnął sprawy w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań co do jej istoty, który to walor posiadałaby decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia. Organ ten wydał decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego, a w myśl utrwalonego w orzecznictwie sądowym stanowiska, decyzje w przedmiocie umorzenia postępowania, w szczególności w razie zmiany przepisów, nie korzystają z powagi rzeczy osądzonej i możliwe jest następczo wydanie kolejnej decyzji merytorycznej, pomimo uprzedniego wydania ostatecznej decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 czerwca 2009 r., II SA/Rz 793/08 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 lipca 2009 r., II SA/Po 53/09, wyroki dostępne na stronie internetowej: www.nsa.gov.pl). W konsekwencji organy administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji nie były związane treścią decyzji Wójta w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Wobec powyższego, organy administracji architektoniczno-budowlanej powinny były dokonać ustaleń w przedmiocie zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, uwzględniając treść raportu oddziaływania na środowisko w świetle wymagań co do jego treści na podstawie aktualnych przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństw w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Ponadto powinny także uwzględnić stanowiska wszystkich stron postępowania, w szczególności dotyczące natężenia pola elektromagnetycznego, ponieważ oddziaływanie takiego pola, w powiązaniu z polami pochodzącymi z innych źródeł emitowania, może powodować kumulowanie oddziaływań. W sprawie organy powinny były ustalić, czy zasięg oddziaływania stacji nie obejmuje innych urządzeń wytwarzających pola elektromagnetyczne (np. inne stacje bazowe telefonii cyfrowej lub linie energetyczne). Nie można bowiem wykluczyć, że oddziaływanie stacji bazowej łącznie z innym urządzeniem spowoduje zwiększenie dopuszczalnych barier oddziaływania. Z uwagi na możliwe oddziaływanie kumulatywne, nie można zatem ograniczać oceny oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej tylko do oceny jej parametrów, bez sprawdzenia, czy nie znajduje się ona w zasięgu oddziaływania innych urządzeń, ponieważ nie można wykluczyć, że przez kumulację zmieni ona parametry oddziaływania. W przypadku wystąpienia tego rodzaju okoliczności nie wykluczona jest bowiem konieczność ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przez P. Spółka z o.o. przedsięwzięcia, jako kwalifikującego się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Reasumując wskazać należy, że zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji wydał decyzje bez dokonania koniecznych w sprawie ustaleń, uchybiając art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., dopuszczając się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju naruszenie przepisów postępowania skutkuje brakiem zasadności rozpatrzenia z uwagi, że byłoby to przedwczesne, zarzutów dotyczących naruszenia art. 140 – 144 Kodeksu cywilnego oraz innych wskazanych w skardze. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy orzekające powinny przeprowadzić postępowanie z uwzględnieniem stanowiska Sądu, co do wskazanych uchybień natury procesowej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w pkt I sentencji. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia wyroku (pkt II) oparte zostało o przepis art. 152 powołanej ustawy, natomiast. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego (pkt III), Sąd orzekł na podstawie art. 200 wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.