II SA/Sz 911/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2021 r. sprawy ze skargi E. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Wnioskiem z dnia 16 marca 2021 r. E. A. (dalej: "wnioskodawczyni", "strona", "skarżąca") wystąpiła o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym synem – G. A.. Decyzją z dnia [...] marca 2021 r., Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w W., działając z upoważnienia Burmistrza W. odmówił przyznania wnioskodawczyni przedmiotowego świadczenia. Uzasadniając swoje stanowisko organ I instancji wskazał, iż powodem odmowy jest fakt, że strona ma ustalone prawo do emerytury, a jej ewentualne zawieszenie nie spowoduje zniesienia negatywnej przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, wskazanej w art. 17 ust. 5 pkt 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych. W wyniku rozpoznania sprawy na skutek złożonego przez E. A. odwołania Samorządowego Kolegium Odwoławczego decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że osoba, która spełnia warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, lecz pobiera emeryturę niższą niż to świadczenie, winna dokonać wyboru jednego z tych świadczeń. Ponownie rozpoznając sprawę Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w W., działając z upoważnienia Burmistrza W. decyzją z dnia [...] maja 2021 r. nr [...], na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 17, art. 24, art. 25, art. 44 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111) odmówił przyznania E. A. świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym synem G. A.. W oparciu o dołączone do sprawy dokumenty organ I instancji ustalił, że wnioskodawczyni sprawuje opiekę nad synem, który legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności od dzieciństwa. Powodem odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia stanowiło natomiast wystąpienie negatywnej przesłanki określonej w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy, wynikającej z uprawnienia strony do emerytury z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Organ podkreślił, że w toku postępowania strona w piśmie z dnia 4 maja 2021 r. oświadczyła, że nie zawiesi prawa do emerytury oraz wniosła o dopłatę różnicy do świadczenia pielęgnacyjnego bez zawieszania emerytury. Odnosząc się do stanowiska strony wyjaśniono, że ustawodawca w cytowanym powyżej art. 17 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych wyczerpująco wymienił przypadki w których to świadczenie nie przysługuje. Jest to katalog zamknięty i niedopuszczalne jest dokonywanie wykładni rozszerzającej. W ustawie o świadczeniach rodzinnych nie wskazano możliwości dopłacenia różnicy w kwocie pomiędzy świadczeniem pielęgnacyjnym, a pobieranym świadczeniem emerytalnym. E. A. złożyła odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o przyznanie różnicy między uzyskiwaną przez nią emeryturą a świadczeniem pielęgnacyjnym. Strona odwołała się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2020 r., sygn. I OSK 1546/19, wedle którego, opiekunowie emeryci nie mogą być wyłączeni z prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w wymiarze różnicy między jego wysokością a wysokością otrzymywanej emerytury. W wyniku rozpoznania sprawy na skutek złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołując się na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych, decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy ustalił, że strona sprawuje na stałe opiekę nad niepełnosprawnym od dzieciństwa pełnoletnim obecnie synem - G. A.. Niemniej, zdaniem Kolegium, organ I instancji prawidłowo uznał, że strona nie spełnia wszystkich przesłanek warunkujących przyznanie jej wnioskowanego świadczenia, bowiem ma ustalone prawo do emerytury, zaś art. 17 ust.5 ustawy o świadczeniach rodzinnych wyklucza możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji posiadania przez osobę sprawującą opiekę prawa do emerytury. Jednocześnie, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2020 r. (sygn. akt I OSK 1546/19), organ podał, że uwzględniając kontekst historyczny pojawienia się tego przepisu w systemie prawa, odczytanie jego znaczenia w obecnych realiach - jako pozbawiającego w całości świadczenia pielęgnacyjnego także opiekuna otrzymującego świadczenie znacznie niższe (emerytura, renta) pozostaje w sprzeczności z wynikami wykładni systemowej i funkcjonalnej. Celem świadczenia pielęgnacyjnego jest rekompensowanie braku dochodów z pracy zarobkowej z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. W systemie świadczeń rodzinnych brak jest jednak rozwiązana pośredniego, które pozwoliłoby tę sytuację rozwiązać np. dzięki obniżeniu wysokości przyznanego świadczenia proporcjonalnie do wysokości pobieranej emerytury (wyrok TK z dnia 26 czerwca 2019 roku, sygn. akt SK 2/17), tak jak wnioskuje skarżąca. Kolegium podkreśliło, że w przypadku zbiegu uprawnień do różnych świadczeń rodzinnych, ustawodawca wprowadził zasadę wypłaty jednego świadczenia wybranego przez osobę uprawnioną. Taka regulacja znajduje się w art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, która znajduje zastosowanie w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i emerytury. Zdaniem organu, powołany przepis należy wykładać w sposób pozwalający na realizację konstytucyjnych zasad: równości wobec prawa (art. 32 ust. 1), sprawiedliwości społecznej (art. 2), obowiązku udzielania szczególnej pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej (art. 71 ust. 1 zdanie drugie) i osobom niepełnosprawnym (art. 69). Taka wykładnia prowadzi do wniosku, że osobie, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę, należy umożliwić dokonanie wyboru jednego z tych świadczeń, przez rezygnację z pobierania świadczenia w niższej kwocie. W przypadku emerytury, wybór taki można zrealizować - co wskazano wyżej - przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach. Zawieszenie prawa do emerytury, zgodnie z art. 134 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, skutkować będzie wstrzymaniem wypłaty tego świadczenia, poczynając od miesiąca, w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty (art. 134 ust. 2 pkt 2 u.e.r.f.u.s.). Emerytura jest prawem niezbywalnym, ale zawieszenie tego prawa eliminuje negatywną przesłankę, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy, którą należy wiązać nie z samym prawem do emerytury, lecz z jego realizacją w postaci wypłaty świadczenia. Zdaniem Kolegium, skoro jednak w niniejszej sprawie strona nie wyraziła zgody na dokonanie wyboru świadczenia, organ I instancji prawidłowo odmówił przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego. E. A. zaskarżyła opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 17 ust. 1 i ust. 5 oraz art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie polegające na przyjęciu, że zastosowanie dyrektyw wykładni językowej prowadzi do takiego rozumienia przepisów, iż wyłączają one w całości prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mającej ustalone prawo do emerytury, podczas gdy interpretacja tych przepisów winna zostać dokonana przede wszystkim z uwzględnieniem wykładni systemowej oraz wykładni funkcjonalnej i celowościowej, których zastosowanie prowadzi do wniosku, że ww. przepisy wyłączają prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osobie mającej ustalone prawdo do emerytury nie w całości, ale do wysokości emerytury; 2) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 32, art. 69 i art. 71 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez dokonanie ich błędnej wykładni literalnej, z pominięciem zastosowania wykładni prokonstytucyjnej, systemowej i funkcjonalnej skutkującej niewłaściwą oceną sytuacji osób sprawujących opiekę nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym członkiem rodziny, tj. dla opiekunów, którzy mają ustalone prawo do emerytury z opiekunami, którzy tego prawa ustalonego nie mają a w konsekwencji odmowie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osobom, które mają ustalone prawo do emerytury, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów winna prowadzić do wniosku, iż oba podmioty mają prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z uwzględnieniem różnicy w wysokości po stronie podmiotu uzyskującego emeryturę - przez co zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem podstawowych zasad konstytucyjnych, tj. zasadą równości wobec prawa, zasadą sprawiedliwości społecznej, zasadą udzielania szczególnej pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej oraz osobom niepełnosprawnym; 3) przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości i zobowiązanie organu na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a. do wydania decyzji wskazując rozstrzygnięcie sprawy poprzez przyznanie skarżącej prawa do otrzymywania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawnym synem w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą zasiłku pielęgnacyjnego a kwotą otrzymywanej przez skarżącą emerytury oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Zdaniem skarżącej, brak jest jakichkolwiek racjonalnych argumentów uzasadniających zróżnicowanie sytuacji opiekunów osób niepełnosprawnych polegające na wyłączeniu w całości prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tych opiekunów, którzy mają ustalone prawo do jednego ze świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy w sytuacji gdy to świadczenie jest niższe niż świadczenie pielęgnacyjne. Takie różnicowanie jako niczym nieuzasadnione stanowi naruszenie zasady równości wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji. Ponadto, przyjęcie jako kryterium zróżnicowania faktu nabycia prawa do emerytury jest nie do pogodzenia ze społecznym poczuciem sprawiedliwości albowiem prowadzi do pokrzywdzenia osób, które tak jak skarżąca, przed okresem sprawowania opieki pracowały zawodowo, co umożliwiło nabycie uprawnień emerytalnych. To swoiste "karanie" za aktywność zawodową stanowi o naruszeniu wyrażonej w art. 2 Konstytucji zasady sprawiedliwości społecznej. Skarżąca odwołując się do poglądu wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2020 r., sygn. I OSK 1546/19 podniosła, że jedynym rozwiązaniem rozstrzygającym przedstawione wyżej wątpliwości wynikające z rozbieżności wyników wykładni językowej oraz wykładni systemowej i celowościowo - funkcjonalnej i jednocześnie nie naruszającym konstytucyjnych zasad równości oraz sprawiedliwości społecznej, a także realizującym cel świadczenia pielęgnacyjnego oraz konstytucyjne obowiązki pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji i osobom niepełnosprawnym jest przyjęcie, że skarżącej przysługuje świadczenie pielęgnacyjne w wysokości pomniejszonej o wysokość otrzymywanej emerytury. Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 kwietnia 2020 r., sygn. I OSK 1546/19. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej: "p.p.s.a."). Przeprowadzona w tak zakreślonych ramach sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także z mocy art. 135 p.p.s.a. poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, doprowadziła Sąd do uznania, że akty te odpowiadają prawu. Niniejsza sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, w trybie uproszczonym na zgodny wniosek stron (stosownie do treści art. 119 pkt 2 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym synem. Podstawę materialnoprawną przyznania świadczenia pielęgnacyjnego stanowi art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r., poz. 111 ze zm.), dalej określanej jako "ustawa". Zgodnie z ww. przepisem, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest to, że skarżąca sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym synem – G. A., legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia [...] marca 1999 r. nr [...], wydanym na stałe przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w S., ze wskazaniem, że niepełnosprawność istnieje od dzieciństwa oraz konieczności stałej opieki innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Stosownie zaś do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. Organy obu instancji ustaliły, że skarżąca uprawniona jest do emerytury i nie zawiesi prawa do tego świadczenia, co podkreśliła w złożonym w toku postępowania piśmie z dnia 4 maja 2021 r. oraz w odwołaniu od decyzji z dnia [...] maja 2021 r. Składowi orzekającemu znane są orzeczenia sądów administracyjnych dopuszczające przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobom, które mają ustalone prawo do emerytury (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2020 r., sygn. I OSK 1416/20 i z dnia 19 kwietnia 2021 r., sygn. I OSK 2809/20, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Składy orzekające w takich przypadkach uznają, iż przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego może nastąpić w sytuacji gdy osoby sprawujące opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny dokonają wyboru pomiędzy świadczeniem pielęgnacyjnym a świadczeniem emerytalno-rentowym przez rezygnację z pobierania świadczenia niższego, czyli w realiach niniejszej sprawy emerytury. Regulację umożliwiającą wypłatę świadczenia wybranego przez osobę uprawnioną w przypadku zbiegu uprawnień do różnych świadczeń rodzinnych składy orzekające NSA upatrują w art. 27 ust. 5 ustawy. W takiej sytuacji przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego może nastąpić po zawieszeniu przez uprawnionego świadczenia emerytalnego. Zawieszenie prawa do emerytury można zrealizować przez złożenie do organu rentowego wniosku na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. 2021 r. poz. 291). Zgodnie z tym przepisem, na wniosek emeryta można zawiesić wypłatę m.in. emerytury, do której uprawniona jest jedna osoba. Ustawa nie ogranicza możliwości złożenia takiego wniosku. Zawieszenie prawa do emerytury, zgodnie z art. 134 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, skutkować będzie wstrzymaniem wypłaty emerytury poczynając od miesiąca, w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty (art. 134 ust. 2 pkt 2). Naczelny Sąd Administracyjny w powołanych orzeczeniach uznał, że istota ograniczenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, wynikająca z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy, musi być interpretowana jako wiążąca się nie z samym prawem do emerytury, lecz z jego realizacją w postaci wypłaty świadczenia. Wedle stanowiska sądów, skoro zawieszenie prawa do emerytury skutkuje wstrzymaniem jej wypłaty, to eliminuje się w ten sposób negatywną przesłankę wyłączającą nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Nawet gdyby przyjąć linię orzeczniczą uznającą możliwość wyboru przez skarżącą jednego z wymienionych świadczeń przez rezygnację z pobierania świadczenia w niższej kwocie, to i tak w realiach niniejszej sprawy strona niewątpliwie z tej możliwości nie skorzystała, bowiem w złożonym w toku postępowania piśmie z dnia 4 maja 2021 r. oświadczyła, że nie zawiesi prawa do emerytury. Stanowisko to powtórzyła również w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W takiej sytuacji brak było podstaw do uwzględnienia argumentów skargi odnoszących się do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 i 5, jak też art. 27 ust. 5 ustawy poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu literalnej wykładni przepisów, ponieważ nawet uwzględniając wykładnię funkcjonalną i celowościową przy interpretacji wskazanych przepisów, o jaką wnioskuje strona, brak było podstaw do przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia, bowiem nie spełniła ona warunku polegającego na dokonaniu wyboru jednego ze świadczeń. Nie jest bowiem możliwe równoczesne pobieranie emerytury i świadczenia pielęgnacyjnego. Ponadto, skoro jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, uzasadnieniem do umożliwienia stronie wyboru pomiędzy emeryturą a świadczeniem pielęgnacyjnym pozostaje argumentacja odwołująca się do konieczności prokonstytucyjnej wykładni przepisów ustawy, to brak dokonania takiego wyboru przez stronę oznacza, że nie może ona skutecznie powoływać się na naruszenie przepisów konstytucyjnych. Mając powyższe na uwadze za niezasadne Sąd uznał podniesione przez skarżącą zarzuty dotyczące naruszenia art. 2, art. 32, art. 69 oraz art. 71 ust.1 Konstytucji RP poprzez pominięcie zastosowania w sprawie wykładni prokonstytucyjnej w kontekście oceny sytuacji osób sprawujących opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Przedstawione wnioski prowadzą do uznania jako nietrafnego zarzutu naruszenia przez Kolegium art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i wydaniu rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się do postulatu skarżącej, aby przyznać jej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawnym synem w wysokości stanowiącej różnicę między kwotą zasiłku oraz otrzymywanej przez nią emerytury wskazać należy, że Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie podziela poglądu wyrażonego w części orzeczeń sądów administracyjnych, że przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego może nastąpić poprzez ustalenie swego rodzaju "dopłaty" do emerytury (do wysokości świadczenia pielęgnacyjnego). Podkreślenia wymaga, że wypłata świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy ustawową wysokością tego świadczenia i wysokością emerytury pozostawałaby w sprzeczności z treścią art. 17 ust. 3 ustawy, który wysokość świadczenia pielęgnacyjnego określa jednoznacznie kwotowo i nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracji, w oparciu o jakiekolwiek przesłanki (podobnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 maja 2020 r., sygn. akt 2375/19 oraz z dnia 24 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 650/20, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa dlatego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.