II SA/Sz 915/13

Dnia 29 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia A., D. P., S. P., J. Z., D. Z., E. S., A. H., S. Ś., M. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Międzyzdrojach nr XLI/391/2013 z dnia 25 czerwca 2013 r. w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie wysokości stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenie stawek opłaty za pojemnik o określonej pojemności postanawia: odrzucić skargę Stowarzyszenie A występujące w dwojakiej roli, tj. jako strona skarżąca i jako pełnomocnik osób fizycznych (D. P., S. P., J. Z., D. Z., E. S., A. H., S. Ś., M. P. - mieszkańców Gminy, będących jednocześnie członkami Stowarzyszenia) pismem z dnia [...] r. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na uchwałę Rady Miejskiej w Międzyzdrojach nr XLI/391/2013 z dnia 25 czerwca 2013 r. w sprawie zmiany uchwały w sprawie wysokości stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenie stawek opłaty za pojemnik o określonej pojemności. Zarządzeniem z dnia 3 października 2013 r. Sąd wezwał stronę skarżącą do podania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu na ww. uchwałę wezwała organ, tj. Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa. Jeżeli tak, to należało nadesłać kopię tego wezwania, bowiem nadesłane wraz ze skargą wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] r. dotyczyło uchwał Rady Miejskiej o nr XXXVIII/371/2013 z dnia 25 kwietnia 2013r. oraz nr XXXIV/308/2012 r. z dnia 20 grudnia 2012 r. Powyższe zobowiązanie należało wykonać w terminie 7 dni, od dnia jego otrzymania, pod rygorem odrzucenia skargi. Zobowiązanie Sądu skierowane zostało na adres strony skarżącej, wskazany w skardze, jednakże pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594) stanowi natomiast, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z treści powyższego przepisu wynika, że wniesienie skargi na uchwałę organu gminy, przez osobę, której interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą, jest dopuszczalne po uprzednim bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia. Podkreślić przy tym należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest surogatem środka odwoławczego i tym samym nie może być traktowane, jako czynność niewywołująca żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że dopełniła powyższego obowiązku. Przesyłka zawierająca zobowiązanie Sądu z dnia 3 października 2013 r. z powodu nieobecności strony skarżącej była dwukrotnie awizowana (w dniu 9 października 2013 r. oraz w dniu 17 października 2013 r.), o czym umieszczono zawiadomienia w skrzynce listowej. Na skutek niepodjęcia przesyłki, w terminie 14 dni od daty pierwszego awiza, została ona zwrócona do Sądu. Stanowiło to podstawę do uznania, że doręczenie stronie skarżącej ww. zobowiązania było skuteczne i zostało dokonane z upływem 23 października 2013 r., tj. z upływem ostatniego dnia 14 – dniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).Tym samym siedmiodniowy termin do wykonania zobowiązania Sądu upłynął w dniu 30 października 2013 r. Wezwanie skierowane do strony skarżącej pozostało bez odpowiedzi. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że wystąpiła do Rady Miejskiej z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Również z akt sprawy nie wynika, aby dopełniła opisanego obowiązku. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd postanowił odrzucić skargę jako niedopuszczalną na podstawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.