II SA/Sz 916/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] nr [...], II. zasądza od Wojewody Z. na rzecz strony skarżącej Spółki A. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] znak: [...], odmówił Spółce A., zwanej dalej "inwestorem", wydania decyzji o pozwoleniu na budowę wielkogabarytowego nośnika reklamowego na terenie działki nr [...], obręb [...], położonej przy ulicy [...]. Decyzję uzasadniono niezgodnością planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miasta Szczecin Nr IX/184/03 z dnia 22 września 2003 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w S. (Dz. Urz. Woj. Zacho., z 2003 r. Nr 97 poz. 1670), zwanego dalej "M.p.z.p." W trakcie prowadzonego postępowania przed organem I instancji inwestor – Spółka A. - nie doprowadził do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami M.p.z.p. Od decyzji organu I instancji inwestor odwołał się. W jego ocenie, inwestycja jest zgodna z ustaleniami M.p.z.p. Organ I instancji naruszył przepis § 9 ust. 3 pkt 1 M.p.z.p., w wyniku przyjęcia stanowiska, o zakazie budowy nośnika reklamowego na nieruchomości wskazanej we wniosku o pozwolenie na budowę. W odwołaniu podkreślił, że w miejscu gdzie ma zostać zlokalizowany nośnik reklamowy nie występuje zorganizowana zieleń publiczna, a także wskazał na stanowisko Zarządu Dróg i Transportu Drogowego wyrażone w piśmie z dnia [...], że budowa przedmiotowego nośnika reklamowego nie koliduje z zagospodarowaniem zieleni miejskiej. W odwołaniu inwestor wskazał również na decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...], znak: [...], zezwalającą na lokalizację nośnika reklamowego na działce nr [...], obręb [...], w pasie drogowym drogi krajowej ulicy [...]. Ponadto, zdaniem inwestora, organ I instancji naruszył przepisy art. 7, art. 8 i art. 77 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz przesłanek, którymi kierował się przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. W trakcie postępowania odwoławczego wpłynęło pismo inwestora, do którego załączono pismo ZDiTM z dnia [...], z którego wynika, że budowa zaprojektowanego nośnika reklamowego nie narusza ustaleń M.p.z.p. dotyczących sytuowania nośników reklamowych na terenie zorganizowanej zieleni publicznej, w obszarze objętym ustaleniami M.p.z.p. Wojewoda Z. decyzją z dnia [...], numer [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej zwanej "K.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stwierdził, że zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz.290 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę - art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Przedmiotem inwestycji jest budowa nośnika reklamowego na fundamencie, o wysokości 7,5m, o wymiarach tablicy 3,18m x 6,18m, na terenie działki nr [...], obręb [...], położonej przy ulicy [...]. Działka nr [...] przy ulicy [...], położona jest w terenie elementarnym oznaczonym w M.p.z.p. symbolem [...]. Zgodnie z treścią § 9 ust. 3 pkt 1 M.p.z.p., na terenie elementarnym [...], obowiązuje: "Zakaz lokalizacji nowych i przedłużania lokalizacji istniejących reklam wolno stojących: a) w pasie rozdzielającym jezdnie główne, b) poza pasem rozdzielającym jezdnie główne w odstępach mniejszych niż 150 m; ustalenie nie dotyczy reklam związanych z działalnością stacji paliw usytuowanych przy ulicy GP, c) na tle i wśród zorganizowanej zieleni publicznej." Paragraf 5 pkt 8 M.p.z.p. stanowi, że zorganizowana zieleń publiczna to - "zieleń urządzona wypełniająca przestrzenie o dostępności publicznej, w szczególności tworząca parki, skwery, zieleńce, aleje, a także stanowiąca elementy kompozycji ciągów ulicznych i placów na przykład szpalery drzew, żywopłoty, rabaty kwiatowe itp." Zamiarem inwestora jest budowa nośnika reklamowego w pasie terenu między jezdnią główną północną ulicy [...], a jezdnią wspomagającą. Przepis § 5 pkt 8 M.p.z.p. nie zawiera katalogu zamkniętego urządzenia zieleni stanowiącej elementy kompozycji ciągów ulicznych. Zapis § 5 pkt 8 M.p.z.p. stanowi natomiast o zieleni wypełniającej przestrzenie o dostępności publicznej. Przestrzeniami o dostępności publicznej są jezdnie, natomiast zieleń wypełnia te przestrzenie. Projekt budowlany zatwierdzony decyzją Wojewody Z. z dnia [...] Nr [...] przewiduje, że tereny na których zaprojektowano przedmiotowy nośnik reklamowy są terenami zielonymi. Tereny te są obsadzone na przykład krzewami, drzewami i żywopłotami. Budowa nośnika reklamowego na terenie elementarnym [...] narusza zatem ustalenia § 9 ust. 3 pkt 1 M.p.z.p. W myśl art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Ponieważ inwestor nie dopełnił nałożonego postanowieniem organu I instancji z dnia 27 stycznia 2016 r. obowiązku przedstawienia projektu budowlanego zgodnego z ustaleniami § 9 ust. 3 pkt 1 M.p.z.p., w ocenie Wojewody Z. należało odmówić udzielenia pozwolenia na przedmiotową inwestycję polegającą na budowie wielkogabarytowego nośnika reklamowego na terenie działki nr [...], obręb [...], położonej przy ulicy [...] (patrz wyrok z dnia 8 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 7/14). Wojewoda Z. dodał, że organ administracyjny przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę samodzielnie ocenia zgodność projektu budowlanego z M.p.z.p. Opinie i oceny wyrażone w decyzjach innych organów nie mogą stanowić przesłanki do uznania zgodności bądź niezgodności inwestycji z ustaleniami M.p.z.p. Prezydent Miasta S. wydając decyzję o lokalizacji dział w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.) i oceniał zgodność inwestycji z przepisami tej ustawy. Ponadto organ wyjaśnił, że odwołując się inwestor wskazał na zasady dotyczące ochrony słusznego interesu strony, w wydaniu pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia. Zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, wyrażona jest w art. 7 K.p.a. Jednakże przestrzeganie tej zasady nie może powodować naruszenia przepisów prawa materialnego, gdyż przepisy prawa materialnego wyznaczają treść rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej - tak w wyroku NSA z dnia 25 maja 2002 r., sygn. akt II SA 3126/00. Decyzja organu I instancji została wydana na podstawie obowiązujących przepisów Prawa budowlanego i M.p.z.p. W postępowaniu organu I instancji nie doszło również do naruszenia art. 8 K.p.a., który stanowi o prowadzeniu postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Inwestor uczestniczył w postępowaniu i wypowiadał się, co do zebranych materiałów i dowodów w sprawie. Powyższa decyzja Wojewody Z. z dnia [...] została zaskarżona przez Spółkę A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Inwestor zarzucił: 1) naruszenie prawa, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w związku z § 9 ust. 3 pkt 1 lit. c M.p.z.p., poprzez nieprawidłowe przyjęcie przez organ I i II instancji, że przedstawiony do zatwierdzenia projekt budowlany jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż projektowany nośnik narusza zakaz "zakaz lokalizacji nowych i przedłużania lokalizacji istniejących reklam wolno stojących na tle i wśród zorganizowanej zieleni publicznej podczas, gdy na lokalizację nośnika w tym miejscu skarżąca uzyskała zgodę organu I instancji, a ponadto miejsce, gdzie ma być posadowiony nośnik, nie ma charakteru miejsca dostępnego publicznie, a tym bardziej nie ma na nim zorganizowanej zieleni publicznej. 2) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania: a) naruszenie art. 7 i art. 9 K.p.a., poprzez nieprawidłowe i niczym nie poparte ustalenie, że miejsce w którym ma zostać posadowiony projektowany nośnik reklamowy, jest miejscem publicznym gdzie znajduje się "zorganizowana zieleń publiczna", b) naruszenie art. 7 K.p.a., poprzez niewyjaśnienia dlaczego organ I instancji zmienił swoje stanowisko względem stanowiska wyrażonego w postępowaniu o wydanie decyzji na lokalizację nośnika reklamowego pomimo, że Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego zarówno w postępowaniu o wydanie zgody na lokalizację, jak i w postępowaniu o zatwierdzenie projektu i wydanie zgody na budowę nośnika, konsekwentnie twierdzi, że w miejscu gdzie ma stanąć nośnik reklamowy "zorganizowanej zieleni publicznej" nie ma, c) naruszenie art. 9 K.p.a., poprzez brak wskazania na jakiej podstawie organ II instancji ustalił w sposób nie budzący wątpliwości, że w miejscu gdzie ma stanąć nośnik znajduje się "zorganizowana zieleń publiczna". Podnosząc powyższe zarzuty inwestor wniósł o: 1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji administracyjnej; 2. uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...]; 3. zobowiązanie organu I instancji do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz wydającej skarżącej pozwolenie na budowę nośnika reklamowego wolno stojącego w pasie drogowym drogi krajowej ul. [...], zgodnie z wnioskiem; 4. zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz skarżącego inwestora zwrotu kosztów postępowania W ocenie skarżącego inwestora zarówno stanowisko organu I, jak i II instancji o tym, że projektowany nośnik reklamowy narusza przepis § 9 ust. 3 pkt 1 lit.c M.p.z.p. jest nieprawidłowe. Po pierwsze, miejsce w którym ma zostać posadowiony nośnik reklamowy nie jest przestrzenią publiczną, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Miejsce to nie jest przestrzenią o dostępności publicznej, ani nie pełni takiej funkcji. Mając na uwadze, że miejsce w którym ma stanąć nośnik to pas techniczny rozdzielający jezdnię główną od jezdni pomocniczej, do którego nie ma dostępu, nie można wykorzystać tego miejsca na cele publiczne zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po drugie, jeżeli uznać, że miejsce gdzie ma stanąć nośnik jest obszarem przestrzeni publicznej, należy zwrócić uwagę, że M.p.z.p. zezwala na posadowienie nośnika reklamowego w tym miejscu. Przepis § 9 M.p.z.p. zezwala w pasie rozdzielającym jezdnie główną od jezdni pomocniczych na stawianie nośników reklamowych z tym zastrzeżeniem, że odległość między nimi musi wynosić co najmniej 150 m. Rada Miasta S., uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprost przewidziała i wyraziła zgodę na posadowienie przy ulicy [...] co najmniej kilku nośników. Przepis § 9 ust 3 M.p.z.p. jest wyjątkiem od zasady i jako taki, powinien być interpretowany ściśle. Po trzecie, samo założenie, że trawnik do którego nie ma publicznego dostępu spełnia definicję ,,zorganizowanej zieleni publicznej" jest oczywiście błędne. Z samej definicji "zorganizowanej zieleni publicznej" wynika, że ma to być zieleń zorganizowana, a więc urządzona. Zgodnie z przepisem § 5 pkt 8 M.p.z.p. "zorganizowaną zielenią publiczną" jest - "zieleń urządzona wypełniająca przestrzenie o dostępności publicznej, w szczególności tworząca parki, skwery, zieleńce, aleje, a także stanowiąca elementy kompozycji ciągów ulicznych i placów np. szpalery drzew, żywopłoty, rabaty kwiatowe itp." Z ww. definicji wprost wynika, że zorganizowaną zielenią publiczną nie jest każdy skrawek zieleni przy ul. [...], tylko teren, na którym zieleń jest zagospodarowana - urządzona. Zagospodarowaną zielenią publiczną nie jest miejsce nieurządzone. O tym, że w miejscu gdzie ma być posadowiony nośnik nie ma "zorganizowanej zieleni publicznej" świadczy dobitnie fakt, że z zaskarżonej decyzji nie wynika jaki rodzaj rzekomej zorganizowanej, tj. urządzonej zieleni miejskiej istnieje w miejscu, gdzie ma stanąć nośnik reklamy. Ponadto zgodnie z przepisem § 5 pkt 8 M.p.z.p. ma to być zieleń "publiczna", a więc zieleń o dostępności dla nieograniczonej liczby osób. Na teren, który rozdziela jezdnie główną od jezdni pomocniczej, nie ma prawa wejść nikt, stąd trudno uznać aby miał on charakter zieleni publicznej. Zresztą, przy takiej interpretacji jaką prezentują organy, przepis § 9 M.p.z.p. byłby przepisem martwym, gdyż pozwalałby on posadowić nośnik tylko na powierzchni niezagospodarowanej (co na ulicy wjazdowej do miasta nie powinno mieć miejsca) lub na chodnikach! Po czwarte, kwestię zgodności projektowanej lokalizacji nośnika reklamowego z przepisami M.p.z.p. weryfikował na etapie wydawania pozwolenia na lokalizację nośnika zarządca drogi - ZDTiM, który w tym celu przeprowadził oględziny miejsca gdzie ma stanąć nośnik. ZDTiM jest zakładem budżetowym Miasta S., który zgodnie ze swoim statutem zajmuje się, między innymi, pkt 17 sadzeniem, utrzymywaniem oraz usuwaniem drzew i krzewów oraz pielęgnacją zieleni w pasie drogowym, czy pkt 20 zarządzaniem obiektami nie będącymi elementami pasa drogowego, np. reklamy (§ 4 ust. 1 pkt 17 i 20 Statutu ZDiTM). To, zdaniem skarżącego, Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego - jednostka Prezydenta Miasta S. zarządzająca ulicą [...] – wie, czy planowane miejsce posadowienia nośnika mieści się w definicji zorganizowanej zieleni publicznej. ZDiTM wydając opinie w piśmie z dnia [...] i w piśmie z dnia [...] potwierdził, że żadnej urządzonej zieleni w miejscu, gdzie ma stanąć nośnik, nie ma. W ocenie ZDTiM zakaz, na który w zaskarżonej decyzji powołuje się organ, nie obowiązuje. Skoro w 2014 r. Prezydent Miasta S. wydał zgodę na lokalizację nośnika w tym miejscu, Prezydent Miasta S. uznał wówczas, że projektowany nośnik był zgodny z przepisami planu zagospodarowania, a więc nie kolidował ze "zorganizowaną zielenią publiczną". Zdaniem inwestora, naruszenia przez organy przepisów postępowania, a także prawa materialnego miały oczywisty i istotny wpływ na wynik sprawy. Bezspornym jest, że projektowany nośnik nie ma stanąć w pasie rozdzielającym jezdnie główne, ani bliżej niż 150 metrów od innego nośnika wolno stojącego. Projektowany nośnik nie stanie również, ani na tle zorganizowanej zieleni publicznej, ani wśród zorganizowanej zieleni publicznej - co potwierdza stanowisko Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego. Mając na uwadze, że wyłącznym powodem odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę było błędne ustalenie organów, że projekt budowlany narusza przepis § 9 ust. 3 pkt 1 lit. c M.p.z.p., inwestor wniósł aby w przypadku uwzględnienia niniejszej skargi oraz uchylenia decyzji organów I i II instancji, sąd zobowiązał organ I instancji do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, zgodnie z jej wnioskiem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Z. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Podstawę wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji stanowił art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Organy bowiem dopatrzyły się niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w S., przyjętego uchwałą Nr IX/184/03 Rady Miasta Szczecin z dnia 22 września 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 97, poz. 1670). Zgodnie z zapisami tego planu działka nr [...], której dotyczy przedmiotowy projekt, położona jest w terenie elementarnym oznaczonym w M.p.z.p. symbolem [...]. Zgodnie z treścią § 9 ust. 3 pkt 1 M.p.z.p., na terenie elementarnym [...], obowiązuje: "Zakaz lokalizacji nowych i przedłużania lokalizacji istniejących reklam wolno stojących: a) w pasie rozdzielającym jezdnie główne, b) poza pasem rozdzielającym jezdnie główne w odstępach mniejszych niż 150 m; ustalenie nie dotyczy reklam związanych z działalnością stacji paliw usytuowanych przy ulicy GP, c) na tle i wśród zorganizowanej zieleni publicznej." Dodać także należy, że w § 9 ust. 2 – zawierający ustalenia ekologiczne – znajduje się pkt 3: "Nakaz wprowadzenia zieleni wysokiej, średniej i niskiej pomiędzy jezdniami głównymi, a jezdniami wspomagającymi ulicy GP" ( ulica główna ruchu przyspieszonego). Jak z powyższego wynika w przepisach uchwały brak jest całkowitego zakazu lokalizacji reklam wolno stojących. Ograniczenia w tym zakresie (częściowy zakaz) wprowadzają zapisy planu odnoszące się do poszczególnych terenów elementarnych. Lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie dotyczy pasa rozdzielającego jezdnie główne (zakaz określony w § 9 ust. 3 pkt 1 lit. a), gdyż jak wynika z przedłożonego projektu inwestycja ma być zlokalizowana w pasie drogowym pomiędzy jezdnią główną, a jezdnią wspomagającą ulicy GP. W świetle tego ustalenia należy rozważyć, czy w sprawie mają zastosowanie ograniczenia zawarte w § 9 ust. 3 lit. b lub lit. c. W ocenie sądu, skoro lit. b dotyczy terenu poza pasem rozdzielającym jezdnie główne, to dotyczy terenu pomiędzy jezdnią główną a jezdnią wspomagającą. Natomiast skoro lit. c stanowi zakaz lokalizacji reklam wolno stojących "na tle i wśród zorganizowanej zieleni publicznej" to zakaz ten może dotyczyć też działki nr [...] w pasie pomiędzy jezdnią główną a jezdnią wspomagającą. Paragraf 5 pkt 8 M.p.z.p. stanowi, że zorganizowana zieleń publiczna to - "zieleń urządzona wypełniająca przestrzenie o dostępności publicznej, w szczególności tworząca parki, skwery, zieleńce, aleje, a także stanowiąca elementy kompozycji ciągów ulicznych i placów na przykład szpalery drzew, żywopłoty, rabaty kwiatowe itp." W ocenie sądu, skoro M.p.z.p. definicja zorganizowanej zieleni publicznej, ustalona dla potrzeb planu, jest jasna i zrozumiała. Dodać należy, że zieleń – tereny zielone są jednym z elementów planów zagospodarowania przestrzennego. Zieleń wypełniająca przestrzenie o dostępności publicznej, zdaniem sądu, to z pewnością zieleń rosnącą na obszarach o dostępności publicznej, a takim bez wątpienia jest droga publiczna i jej pas drogowy. Rację należy przyznać inwestorowi, że w definicji mowa jest o zieleni urządzonej wypełniającej przestrzenie o dostępności publicznej. Oznacza to, że zieleń ta musi już rosnąć na danym terenie. Choć bowiem § 9 ust.2 pkt 3 M.p.z.p. zawiera nakaz wprowadzenia zieleni pomiędzy jezdniami głównymi a jezdniami wspomagającymi ulicy GP, z punktu widzenia umiejscowienia reklam, znaczenie ma tylko zieleń urządzona, co wynika wprost z § 9 ust. 3 pkt 1 lit. c M.p.z.p. W tym kontekście sąd stwierdził, że organy uznały kwestię usytuowania przedmiotowej reklamy "na tle i wśród zorganizowanej zieleni publicznej" za przesądzoną podczas, gdy w aktach sprawy brak jest wiarygodnych dokumentów potwierdzających taki stan faktyczny. W aktach administracyjnych znajduje się projekt budowlany reklamy, na którym zaznaczono jej miejsce usytuowania w pasie drogowym pomiędzy jezdnią główną a jezdniami wspomagającymi. Znajduje się także wydruk z wyszukiwarki komputerowej Google wskazujący z pewnością część jezdni głównej wraz z pasem zieleni, na którym rośnie żywopłot i drzewa. Wydruk ten jednak nie jest przydatny, bowiem nie wiadomo, czy dotyczy on właśnie miejsca, w którym miałaby stanąć przedmiotowa reklama. W tej sytuacji, sąd uznał, że stan faktyczny sprawy nie został ustalony w stopniu wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia, co stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a, w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Odnosząc się do zarzutu, że pomioty reprezentujące Prezydenta Miasta S. (Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego i Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta S.) winny uzgodnić swoje stanowiska odnośnie do przedmiotowej reklamy, sąd stwierdza, że jakkolwiek takie uzgodnienie byłoby bardzo pożądane, nie mniej w niniejszej sprawie pod uwagę może być brane jedynie stanowisko co do przepisów M.p.z.p. zawarte w decyzji o odmowie wydania pozwolenia na budowę. Decyzja z dnia [...], wydana z upoważnienia Prezydenta Miasta S. przez Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego w S., wyrażająca zgodę na lokalizację reklamy w pasie drogowym wydana została na podstawie przepisów ustawy o drogach publicznych, które nie przewidują przy jej podejmowaniu badania zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego. Rozpatrując ponownie sprawę organ winien uzupełnić materiał dowodowy, a następnie podjąć rozstrzygnięcie uwzględniając przedstawioną powyżej ocenę sądu i uzasadnić je zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję pierwszoinstancyjną. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art.200 w zw. z art.205 ww. ustawy.