II SA/Sz 924/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 lutego 2009r. sprawy ze skargi Prokuratora na uchwałę Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 25 października 2007 r. nr XV/152/2007 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Pismem z dnia [...] r. Prokurator wniósł skargę na uchwałę nr XV/152/07 Rady Miasta Koszalina z dnia 25 października 2007r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w Koszalinie między ulicami: Powstańców Wielkopolskich, Krakusa i Wandy, Gnieźnieńską, Sarzyńską, Działkową oraz terenem linii kolejowej relacji Koszalin - Białogard. Zaskarżonej uchwale Prokurator zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 15 ust. 2 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 64 ust. 3 ustawy z dnia 02 kwietnia 1997 r. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez to, iż jest ona niezgodna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] oraz rażące naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 27 i 28 tejże ustawy w postaci niezgodności części tekstowej uchwały z częścią graficzną. W uzasadnieniu pierwszego z przedstawionych zarzutów skargi Prokurator podał, iż uchwalone dla Miasta [...] studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miasta nr [...] z dnia [...] r.) nie zawierało żadnych obwarowań dotyczących ustaleń ochrony dziedzictwa kulturowego, zabytków i dóbr kultury współczesnej. Nadto, Prokurator wskazał, że studium w zakresie ustaleń dotyczących obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej przewidywały przyłącza infrastruktury technicznej zgodnie z warunkami instytucji branżowych a obsługa komunikacyjna dotychczasowa dopuszczalna była od ul. [...] z możliwością przebudowy zjazdu na warunkach i w uzgodnieniu z Zarządem Dróg Miejskich. Skarżący podał ponadto, że w zaskarżonym planie zagospodarowania przestrzennego wprowadzono nie ujęte wcześniej w studium ograniczenia dotyczące m.in. gabarytów nieruchomości i ich przekształceń poprzez ustanowienie wartości zabytkowej budynku. Jedną z nieruchomości, które zostały objęte ograniczeniami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi nieruchomość położona w [...] przy ul. [...]. Nieruchomość ta, jak podaje skarżący, nie figuruje w gminnej ewidencji zabytków. Prokurator podniósł również, że w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego właściciele nieruchomości przy ul. [...] zobowiązani są do zastosowania się do nakazu uwzględnienia przy budowie ilości miejsc parkingowych wymaganych dla budownictwa wielorodzinnego, których nie przewidywało studium. W uzasadnieniu drugiego z przedstawionych zarzutów skargi Prokurator wskazał, że uchwała nr XV/152/07 Rady Miasta Koszalina z dnia 25 października 2007 r. zawiera inne ustalenia odnośnie ochrony konserwatorskiej w § 7 i § 9 części tekstowej uchwały oraz w załączniku graficznym nr 2. Nadto, skarżący wywodzi, że określony jako "zmiana studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania" załącznik nr 2 do uchwały ma stanowić konwalidację różnic pomiędzy studium a miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Pismem z dnia [...] r. Rada Miejska wniosła odpowiedź na skargę wnosząc o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek organ podał, iż studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. nie musi zawierać wykazu wszystkich obiektów zabytkowych, które gmina zamierza objąć ochroną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Nadto, organ wskazał, iż Wojewódzki Konserwator Zabytków we wnioskach do planu zagospodarowania przestrzennego wskazał jako materiał wyjściowy do prac planistycznych studium historyczno - urbanistyczne stanowiące załączniki nr [...] i [...] do studium. Nieruchomość przy ul. [...] w [...] została w studium historyczno - urbanistycznym wykazana jako obiekt do objęcia ochroną w planie zagospodarowania przestrzennego. Rada Miejska przyznała, iż nieruchomość przy ul. [...] nie jest wpisana do gminnego rejestru zabytków albowiem Gmina Miasto [...] ewidencji takiej nie posiada. Do czasu powstania gminnej ewidencji zabytków wskazanie obiektów zabytkowych następuje w wyniku współpracy ze służbami konserwatorskimi. Z uwagi na powyższe, w procedurze uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego gmina uzyskała uzgodnienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Organ podkreślił również, iż zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w miejscowym planie określa się obowiązkowo m.in. zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej oraz zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Organ podniósł, że z przepisów prawa nie wynika tożsamość studium oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, żaden z przepisów nie przewiduje, że oba te dokumenty mają zawierać zapisy identyczne. Ustalenia miejscowego planu stanowią uszczegółowienie zapisów studium. Odnosząc się do drugiego z zarzutów podniesionych przez skarżącego organ wskazał, że zarzut ten jest dla niego mało czytelny i niejednoznaczny. Podniósł jednakże, że decyzja o warunkach zabudowy, wydana właścicielom nieruchomości położonej przy ul. [...] nie musiała być zgodna z zapisami studium. W decyzji tej nie można było zawrzeć ustaleń dotyczących ochrony konserwatorskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga Prokuratora okazała się w całości bezzasadna. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że skarżący wniósł o uchylenie całej treści uchwały nr XV/152/07 Rady Miasta Koszalina z dnia 25 października 2007 r., podczas gdy z uzasadnienia złożonej skargi wynika, iż jej zarzuty dotyczą wyłącznie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]. Tym samym w niniejszej sprawie brak było jakichkolwiek podstaw do zaskarżenia uchwały w całości. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów skarżącego wskazać należy, iż w art. 10 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyszczególnione zostały elementy podlegające uwzględnieniu przy sporządzaniu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W pkt 4 art. 10 ust. 2 ustawy wskazano, iż w studium określa się w szczególności obszary i zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Sposób dokonywania zapisu w studium określa szczegółowo § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresy projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wskazany przepis określa, że w studium powinny znajdować się w szczególności wytyczne określenia zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej w planie zagospodarowania przestrzennego. Podobnie, zawarty w pkt 5 art. 10 ust. 2 ustawy wymóg określenia w studium kierunków rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej należy wykładać w oparciu o dyrektywę zawartą w § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r., w którym wskazano, że ustalenia kierunków rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać w szczególności wytyczne określenia w planach miejscowych wykorzystania i rozwijania potencjału już istniejących systemów oraz koordynacji lokalnych i ponadlokalnych zamierzeń inwestycyjnych. Powyższe oznacza, iż w studium organ gminy obowiązany jest do takiego określenia kierunków zagospodarowania przestrzennego, aby na jego podstawie możliwe było sporządzenie spójnego ze studium planu zagospodarowania przestrzennego. Określenie kierunków zagospodarowania przestrzennego nie może być jednak ogólnikowe i hasłowe. Musi ono pozwalać na realizację celów, które ma do spełnienia studium (wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2002 r., sygn. akt II SA/Kr 608/02). Powyższe nie oznacza jednakże, iż określenie kierunków zagospodarowania przestrzennego musi być wyczerpujące i identyczne z tym, jakie znajdzie się w miejscowym planie. Plan zagospodarowania przestrzennego stanowi bowiem uszczegółowienie kierunków zagospodarowania przestrzennego wskazanych w zapisach studium. Nadto, miejscowy plan, w przeciwieństwie do studium stanowi akt prawa miejscowego. Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami tylko ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a nie w studium, stanowią formę ochrony zabytków. Tym samym wskazać należy, że dla nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] możliwe było ustalenie formy ochrony konserwatorskiej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do drugiego z zarzutów zawartych w skardze podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się rozbieżności pomiędzy częścią tekstową i graficzną miejscowego planu. Zgodnie z treścią uchwały nr XV/152/07, część graficzna stanowi załącznik nr 1 do uchwały. Zapisy części tekstowej i graficznej planu odnoszące się do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] nie pozostają ze sobą w sprzeczności. Treść uzasadnienia skargi wskazuje, iż skarżący dopatruje się rozbieżności pomiędzy częścią tekstową miejscowego planu a załącznikiem nr 2 do uchwały, który nie stanowi jednak części graficznej planu. Załącznik nr 2 stanowi wyrys ze studium, obrazujący obszar, dla którego sporządzony został plan zagospodarowania przestrzennego. Tym samym, mając na uwadze fakt, że załącznik nr 2 nie stanowi części graficznej uchwały o miejscowym planie, jego niezgodność z częścią tekstową planu nie stanowi podstawy dla stwierdzenia nieważności planu. Zważywszy na informacyjny charakter załącznika nr 2 nieuzasadnione jest również twierdzenie skarżącego, iż jego umieszczenie miało charakter konwalidujący pierwotne postanowienia studium. Z powyższych względów należało orzec jak w sentencji.