II SA/Sz 926/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpatrzeniu w dniu 20 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w sprawie cofnięcia K.W. uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii [...], której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Nie zgadzając się z przedmiotową decyzją K.W. złożył na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której jednocześnie sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołując jako podstawę prawną przepis art. 61 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wnioskodawca wyjaśnił, że w jego ocenie, brak wstrzymania decyzji negatywnie wpłynie na jego sytuację życiową. Bezpowrotnie utraci możliwość prowadzenia pojazdów silnikowych, co pozbawi go możliwości zarobkowania, bowiem możliwość prowadzenia pojazdów stanowi dla niego "warunek konieczny do osiągania dochodu dla jego rodziny". Brak uprawnień do prowadzenia pojazdów silnikowych spowoduje to, że skarżący będzie musiał zrezygnować z dotychczasowego zajęcia i zarejestrować się jako osoba bezrobotna, a być może nawet skorzystać z pomocy opieki społecznej. Jednocześnie skarżący podkreślił, że nigdy nie był sprawcą wypadku drogowego, ani nie popełnił przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a także nigdy nie został zatrzymany pod zarzutem prowadzenia pojazdów pod wpływem alkoholu lub środków odurzających. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części ustawą "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W związku z faktem, że jako podstawę swojego wniosku skarżący wskazał art. 61 § 2 ust.1, zgodnie z którym w razie wniesienia skargi: na decyzję lub postanowienie – organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Powołany przepis reguluje wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji lub postanowień wydanych przez organ administracji publicznej i to w ściśle określonych ramach czasowych, tj. do czasu przekazania skargi sądowi. Tymczasem w niniejszej sprawie nastąpiło już przekazanie skargi, zatem na obecnym etapie postępowania ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może opierać się wyłącznie na podstawie prawnej określonej w art. 61 § 3 P.p.s.a., w myśl którego po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 257/09, publ. LEX nr 575347). Dokonując w rozpoznawanej sprawie oceny wniosku, sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem wnioskodawca nie przedstawił żadnych okoliczności faktycznych, mogących świadczyć o istniejącej potencjalnie możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Skarżący uzasadniając wniosek podał, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami uniemożliwi mu zarobkowanie z uwagi na to, że warunkiem koniecznym do osiągania przez niego dochodu stanowi możliwość prowadzenia pojazdów, nie wyjaśnił przy tym jaką faktycznie pracę wykonuje, a ta okoliczność nie wynika z akt sprawy. Ponadto nie wykazał jaki jest jego ogólny stan majątkowy, nie przedłożył bowiem żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na zobrazowanie jego aktualnej kondycji finansowej, i jaki wpływ na nią będzie miało wykonanie decyzji. Argumentem przemawiającym za uwzględnieniem wniosku nie może być także hipotetyczna sytuacja dotycząca rezygnacji skarżącego z dotychczasowego zajęcia i zarejestrowanie się jako osoba bezrobotna, oraz ewentualne skorzystanie z pomocy opieki społecznej. Wyjaśnić bowiem należy, że dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji decydujące znaczenie ma ocena aktualnego stanu faktycznego, a nie ewentualnych możliwych zagrożeń, jakie mogą się pojawić w bliżej nieokreślonej przyszłości. W przedmiotowej sprawie należy również mieć na uwadze, że celem decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami z powodu przeciwwskazań zdrowotnych jest wyeliminowanie kierowcy pojazdu jako uczestnika ruchu drogowego, który może stworzyć potencjalne zagrożenie w ruchu. Wstrzymanie zatem wykonania takiej decyzji powinno być zatem uzasadnione wyjątkowymi okolicznościami, które w niniejszej sprawie nie zostały wykazane, a za takie nie mogą zostać uznane podniesione przez wnioskodawcę okoliczności dotyczące bezkolizyjnej jazdy samochodem oraz brak postawienia skarżącemu zarzutów związanych z prowadzeniem pojazdu pod wpływem alkoholu lub środków odurzających. Reasumując powołane wyżej argumenty nie stanowią o wykazaniu relacji między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń, wynikających z treści art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. sąd z urzędu również nie dostrzegł żadnych okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie przedmiotowego wniosku. W tym stanie rzeczy orzeczono, na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w postanowieniu.