II SA/Sz 929/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 listopada 2012 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Państwowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 104 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z pózn. zm.) i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. Nr 212 poz. 1263), po rozpoznaniu zgłoszenia choroby zawodowej - nie stwierdził u R. S. choroby zawodowej w poz. 19 pkt 3 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że rozpoznał sprawę choroby zawodowej na podstawie orzeczenia lekarskiego nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wystawionego przez Ośrodek Medycyny Pracy dotyczącego R. S. urodzonego [...], zatrudnionego;, na stanowiskach. Organ ustalił, że R. S. [...] zgłosił Państwowemu Inspektorowi Sanitarnemu podejrzenie wskazanej wyżej choroby zawodowej. Państwowy Inspektor Sanitarny [...] po dokonaniu oceny narażenia zawodowego, skierował R. S. do jednostki orzeczniczej I stopnia - Ośrodka Medycyny Pracy, gdzie przeprowadzono badania i konsultacje specjalistyczne, podczas których R. S. podał, że od około[...] występują u niego dolegliwości. Na podstawie przeprowadzonych badań i dokumentacji medycznej jednostka orzecznicza I stopnia rozpoznała zmiany zwyrodnieniowe i podniosła, iż przyczyną uszkodzenia są przede wszystkim urazy i zmiany, oraz że do zawodowych czynników etiologicznych należą sumujące się mikrourazy spowodowane pracą, a patomechanizm uszkodzenia jest złożony. Podczas zgięcia, przy rotacji wewnętrznej lub zewnętrznej i nagłym odwiedzeniu, dochodzi do przemieszczania, a szybkie prostowanie powoduje zakleszczenie jej między i rozerwanie. Jednostka orzecznicza podała, że do uszkodzeń dochodzi na skutek skręcenia znajdującego się w zgięciu i obciążonego masą ciała oraz że na częstość ich występowania wpływają takie czynniki jak: wrodzone schorzenia stawu kolanowego, predyspozycje konstytucjonalne (osoby o większej masie ciała są bardziej narażone), nabyte odchylenia w obrębie z zaburzeniami prawidłowej mechaniki, czynniki urazowe i zmiany zwyrodnieniowe. Jednostka orzecznicza I stopnia uznała, że praca na stanowisku serwisanta oddziału nie wymagała wykonywania takich ruchów, które mogłyby doprowadzić do nadmiernego przeciążenia stawów kolanowych i uszkodzenia. W związku z powyższym uznała brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej i dnia [...] wydała orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej: przewlekłe choroby układu wywołane sposobem wykonywania pracy: przewlekłe uszkodzenie u osób wykonujących pracę w pozycji klęczącej lub kucznej - poz. 19 pkt 3 wykazu chorób zawodowych. R. S. nie zgodził się z treścią powyższego orzeczenia i złożył wniosek o ponowne badanie w jednostce orzeczniczej II stopnia. Sprawę przekazano do Instytutu Medycyny Pracy, który dnia[...] wydał pismo znak [...] informujące, iż Chorób Zawodowych i Toksykologii Instytutu Medycyny Pracy odesłała dokumentację lekarską pana R. S., który nie zgłosił się w wyznaczonym terminie ([...]) bez opinii, ponieważ nie jest możliwe wydanie orzeczenia na podstawie dokumentacji lekarskiej bez badania pacjenta". Państwowy Inspektor Sanitarny w toku postępowania dowodowo-wyjaśniającego przeprowadził ocenę narażenia zawodowego i ustalił, że R.S. pracował w latach [...] jako [...] jako [...] zajmował się - prowadził prywatną działalność gospodarczą oraz był zatrudniony J. S.. Od [...] pan R.S. pracował jako [...] oraz [...] oraz od [...] na stanowisku. R. S. utrzymuje, że narażenie zawodowe związane z przewlekłym uszkodzeniem występowało w ostatnim zakładzie pracy, tj. gdzie - jak podał - obowiązki wykonywał na terenie całego oddziału oraz w pomieszczeniach: biurowym i magazynowym, głównie w nie ogrzewanym pomieszczeniu warsztatowo-magazynowym, praca jego polegała na naprawach sprzętu ( ), myciu sprzętu i jego części środkami chemicznymi ( ), sprzątaniu pomieszczenia, obsłudze klientów, zamawianiu części pocztą elektroniczną i ich transporcie z magazynu na pojazdy klientów ( ). Ponadto obsługiwał podnośnik mechaniczny i przemieszczał urządzenie po nierównej powierzchni. Poza tym nie tylko obsługiwał wózek, za pomocą którego podnosił ciężary () do [...] wysokości, ale także był narażony na pracę w niskich temperaturach. R. S. podczas wywiadu załączył zdjęcia ukazujące pomieszczenie warsztatowe, podnośnik hydrauliczny, a także termometr wskazujący temperaturę. Natomiast z informacji uzyskanych od pracodawcy wynika, że R. S. pracował w pozycji zmiennej z możliwością przerwania czynności w każdej chwili. Przedstawiciel podał, że R. S. na stanowisku serwisanta obowiązki wykonywał na terenie całego oddziału oraz pomieszczeniach: biurowym i magazynowym ( ), do jego obowiązków należało sprawdzanie działania sprzętu, wykonywanie drobnych napraw lub przekazywanie do naprawy przez firmę zewnętrzną . R. S. pomagał przy załadunku i rozładunku wynajmowanego sprzętu i zabezpieczeniu jego na pojeździe samochodowym. Państwowy Inspektor Sanitarny na podstawie opisu czynności przedstawionych przez strony oraz własnej oceny narażenia zawodowego doszedł do wniosku, że R. S. nie wykonywał prac stwarzających ryzyko powstania przewlekłego uszkodzenia. Ponadto organ ten uznał, że w poprzednich zakładach pracy R. S. również z dużym prawdopodobieństwem nie był narażony na powstanie uszkodzenia. Organ wyjaśnił, że z art. 2351 ustawy z dnia 26.06.1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zmianami) wynika, że za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych, jeśli zostały wywołane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Przy czym przy ocenie działania tych czynników uwzględnia się między innymi rodzaj czynnika, stopień i czas działania narażenia zawodowego oraz sposób wykonywania pracy. Z oceny narażenia zawodowego wynika, że warunki pracy nie mogły w sposób istotny przyczynić się do powstania choroby zawodowej u R.S. Z orzeczenia lekarskiego jednostki orzeczniczej I stopnia wynika, że analiza całości dokumentacji lekarskiej oraz narażenia zawodowego nie dają podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią przewlekłego uszkodzenia. Podstawą do stwierdzenia choroby zawodowej jest wykazanie ścisłego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy charakterem wykonywanej pracy, a powstałymi objawami chorobowymi, przy czym rozpoznana jednostka chorobowa musi być bezwzględnie ujęta w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do cyt. rozporządzenia. Zgodnie z cytowanymi przepisami kluczowe dla rozpoznania choroby zawodowej jest wystąpienie narażenia zawodowego. W sprawie R.S. warunek ten nie został spełniony, zarówno jednostka orzecznicza jak i Państwowy Inspektor Sanitarny uznał, że pan R. S. wykonując powierzone mu obowiązki nie był narażony na prace w pozycji kucznej lub klęczącej i tym samym nie był narażony na powstanie choroby zawodowej. Od opisanej wyżej decyzji R. S. wniósł odwołanie kwestionując dokonaną ocenę dowodów, wyprowadzone z niej ustalenia faktyczne i podjęte rozstrzygniecie. W ocenie strony, opierając się na oświadczeniach pracodawcy błędnie ustalono rodzaj wykonywanych przezeń czynności w czasie pracy i w konsekwencji nieprawidłowo przyjęto brak narażenia zawodowego w środowisku pracy. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 12 ust. 2 pkt 1 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14.03.1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011r. nr 212, poz. 1263 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na wstępie uzasadnienia swojej decyzji organ odwoławczy opisał dotychczasowy stan sprawy, ustalenia organu I instancji, treść orzeczenia Ośrodka Medycyny Pracy oraz przytoczył treść odwołania. Organ drugiej instancji wskazał ponadto, że w toku prowadzonego postępowania zwrócił się pismem z dnia [...]załączając nowe dowody dostarczone przez stronę, do Ośrodka Medycyny Pracy celem otrzymania dodatkowych wyjaśnień w sprawie. Ośrodek Medycyny Pracy w pismach z dnia[...] wyjaśnił, iż nowe dokumenty dostarczone przez stronę nie wnoszą nowych faktów w sprawie, w związku z powyższym podtrzymał treść orzeczenia lekarskiego nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W tym stanie sprawy organ II instancji przytoczył treść art. 1351 i 2352 Kodeksu pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 825 z 2009r.) i ustalił, że strony postępowania zgodnie podały w karcie oceny narażenia zawodowego, że R. S. wykonywał obowiązki na stanowisku serwisanta na terenie całego oddziału oraz w pomieszczeniu biurowym i magazynowym. Praca na tym stanowisku polegała na dokonywaniu napraw sprzętu, załadunku i rozładunku sprzętu. Ponadto R.S. podał, że praca polegała również na myciu sprzętu i jego części, sprzątaniu pomieszczenia, zamawianiu części pocztą elektroniczną, obsłudze klientów, załadunku i rozładunku towaru wózkiem podnośnikowym hydraulicznym i przemieszczeniu ich z magazynu na pojazdy klientów. Rodzaj opisanych powyżej czynności wykonywanych przez R. S. powodował, że praca wykonywana była w pozycji zmiennej i nie wymagała wykonywania takich ruchów, które mogłyby doprowadzić do nadmiernego obciążenia stawów kolanowych oraz przyczynić się do powstania choroby zawodowej. Podstawą do stwierdzenia choroby zawodowej jest wykazanie ścisłego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy charakterem wykonywanej pracy, a powstałymi objawami chorobowymi, przy czym rozpoznana jednostka chorobowa musi być bezwzględnie ujęta w wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.06.2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869 z późni zm.). W niniejszym przypadku ten warunek nie jest spełniony. Ośrodek Medycyny Pracy będący w myśl § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.06:2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869 z późn. zm.) jednostką orzeczniczą I stopnia, właściwą do rozpoznawania chorób zawodowych, stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania" pracy: uszkodzenie u osób wykonujących pracę w pozycji klęczącej lub kucznej. W świetle przyjętego przez sądy administracyjne stanowiska, wydane w sprawie orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych, dotyczy wiedzy specjalnej i ma charakter opinii biegłego. Oceniając wydane w niniejszej sprawie orzeczenie lekarskie ZPWIS stwierdził, że w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości jednostka orzecznicza I stopnia wykazała brak przesłanek do przyjęcia istnienia u R. S. choroby zawodowej - wywołane sposobem wykonywania pracy: uszkodzenie u osób wykonujących prace w pozycji klęczącej lub kucznej: poz. 19 pkt 3 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869 z późn. zm.) ze względu na brak narażenia na stanowisku pracy. Państwowy Inspektor Sanitarny wydając decyzję w sprawie choroby zawodowej wziął pod uwagę stanowiska przedstawione przez wszystkie strony postępowania oraz zebrany w sprawie kompletny materiał dowodowy. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził dalej, że prowadząc własne postępowanie administracyjne wnikliwie przeanalizował zebrany materiał dowodowy i wyjaśnił wszystkie wątpliwości zgłaszane przez stronę oraz stwierdził, że brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego skargę na wyżej opisana decyzję ostateczną, kwestionując zarówno ustalenia w zakresie oceny narażenia zawodowego w środowisku jego pracy jak i zakres rozpoznanego schorzenia, a także dokonaną ocenę w zakresie związku przyczynowego miedzy tymi okolicznościami. Państwowy Wojewódzki inspektor Sanitarny odpowiadając na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji dokonana w granicach rozstrzygania sądu administracyjnego zakreślonych w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ), dalej określanej: P.p.s.a., doprowadziła do stwierdzenia, że akt ten narusza przepisy procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Przedmiotem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie była choroba zawodowa. Za chorobę zawodową, jak stanowi to definicja ustawowa zawarta w art. 2351 Kodeksu pracy, uważa się "chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Tak więc dla dokonania oceny prawnej czy stwierdzone u pracownika schorzenie stanowi chorobę zawodową w rozumieniu wyżej cytowanej definicji, niezbędne jest poza ustaleniem, że schorzenie to mieści się w wykazie chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869 ze zm.), zwanego w dalszej części niniejszego uzasadnienia "rozporządzeniem", niezbędne jest wszechstronne i wyczerpujące zebranie materiału dowodowego koniecznego do ustalenia rodzaju schorzenia i wystąpienia narażenia zawodowego oraz istnienia związku przyczynowego miedzy tym schorzeniem a narażeniem zawodowym. Rozstrzyganie w przedmiocie choroby zawodowej odbywa się co prawda na podstawie przepisów rozporządzenia, jednakże orzekanie w tym przedmiocie przez właściwe organy Inspekcji Sanitarnej nie traci cech postępowania administracyjnego, co oznacza, że w postępowaniu przed tymi organami obowiązują (w zakresie nieuregulowanym w rozporządzeniu) przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, postępowanie w przedmiocie choroby zawodowej wszczyna i prowadzi właściwy państwowy inspektor sanitarny. Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia, właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Właściwymi do wydania orzeczeń lekarskich w zakresie chorób zawodowych są lekarze wskazani w § 5 ust. 1, zatrudnieni w jednostkach orzeczniczych I i II stopnia, wymienionych w § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia. Lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1 wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Zgodnie, z § 8 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Przepis ten odczytywany w powiązaniu z przywołanymi wyżej § 5 i § 6 rozporządzenia wskazuje, że aczkolwiek państwowy inspektor sanitarny prowadzący postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia istnienia choroby zawodowej jest związany orzeczeniem lekarskim, o którym mowa w § 5 ust. 1, a zatem nie może samodzielnie zmienić jego rozpoznania, to jednak zobligowany jest do jego oceny, gdyż orzeczenie to stanowi dowód z opinii biegłego w rozumieniu art. 84 Kpa w związku z art. 75 Kpa. Opinia biegłego jest zaś środkiem dowodowym podlegającym ocenie w oparciu o art. 80 Kpa na tych samych zasadach co inne dowody. Jeśli zatem orzeczenie lekarskie jest niepełne, niejasne lub nielogiczne albo zawiera braki wymagające usunięcia, właściwy organ inspekcji sanitarnej ma prawo, a nawet wynikający z art. 7 Kpa obowiązek, zastosowania wyżej cytowanego § 8 ust. 2 rozporządzenia. Powyższe rozważania zmierzają do wykazania, że organy inspekcji sanitarnej orzekające w niniejszej sprawie w istotny sposób naruszyły § 7 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym pracownik (), badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Treść tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że w przypadku złożenia przez pracownika () wniosku o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, wszczęty zostaje incydentalny, swoisty tryb odwoławczy, który zakończyć się powinien orzeczeniem lekarskim wydanym przez jednostkę orzeczniczą drugiego stopnia, które następnie stanie się środkiem dowodowym w postępowaniu prowadzonym przez właściwy organ inspekcji sanitarnej. Cytowany przepis ani żaden inny przepis nie dopuszcza możliwości rezygnacji z przeprowadzenia tego dowodu, o ile sam wnioskodawca nie złożył wyraźnego oświadczenia o cofnięciu wniosku o badanie w jednostce orzeczniczej II stopnia. Tymczasem, jak wynika to z akt administracyjnych niniejszej sprawy i co zostało podniesione w ustaleniach zawartych w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, mimo że R. S. złożył wniosek o przeprowadzenie ponownie badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia i wniosku tego nie cofnął, to badanie takie nie zostało przeprowadzone i nie zostało wydane orzeczenie lekarskie w trybie przewidzianym w § 7 ust. 1 rozporządzenia. Mianowicie, w dniu[...] (k. akt adm.) Państwowy Inspektor Sanitarny skierował R. S. na badania do Ośrodka Medycyny Pracy "w celu rozpoznania choroby zawodowej". WOMP w dniu [...] wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej: "Przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy. Przewlekłe uszkodzenie u osoby wykonującej pracę w pozycji klęczącej lub kucznej"- poz. 19.3 wykazu chorób zawodowych. W aktach administracyjnych przedłożonych sądowi wraz z odpowiedzią na skargę brak jest wprawdzie pisma skarżącego zawierającego wniosek o ponowne badanie, jednakże znajduje się w nich (k.) kopia pisma WOMP z dnia[...] do Instytutu Medycyna Pracy z wnioskiem o wyznaczenie terminu badania i informującego, że R. S. "złożył pismo z odwołaniem od orzeczeń nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej:[...] ". Nie ulega zatem wątpliwości, że wdrożone zostało postępowanie, o którym mowa w § 7 rozporządzenia. Dalej z akt sprawy wynika, że pismem z dnia[...] (k.) Instytut Medycyny Pracy zawiadomił skarżącego, że termin hospitalizacji został dla niego wyznaczony na dzień [...]. Pismem z dnia [...] R. S. zwrócił się do jednostki orzeczniczej II stopnia o wydanie orzeczenia zaocznie motywując prośbę złym stanem zdrowia z powodu silnych bólów stawów kolanowych, brakiem osoby towarzyszącej i obawą o swoje zdrowie w czasie podróży. Skarżący jednocześnie zastrzegł, że jeśli jego dokumentacja medyczna jest niewystarczająca do wydania orzeczenia zaocznie "nawet negatywnego, to skontaktuję się z Państwem gdy stan zdrowia się poprawi , jestem zapisany na rehabilitację". Cytowane pismo w żadnym fragmencie jego treści nie zawiera oświadczenia, o cofnięciu wniosku. Okoliczność, że strona, pozostając w błędnym przekonaniu o możliwości wydania orzeczenia zaocznie, złożyła taki wniosek, nie uprawniała ani jednostki orzeczniczej II stopnia od zaniechania ponownego badania, ani organu Inspekcji sanitarnej od wydania decyzji mimo braku zakończenia postępowania w przedmiocie wydania orzeczenia lekarskiego przez tę jednostkę. Należy podkreślić, że pismo Instytutu Medycyny Pracy z dnia [...] odsyłające dokumentację bez R. S., który nie zgłosił się w wyznaczonym terminie "bez opinii, ponieważ nie jest możliwe wydanie orzeczenia na podstawie dokumentacji lekarskiej bez badania pacjenta" nie stanowi orzeczenia lekarskiego w rozumieniu § 7 ust. 1 w związku z § 6 ust. 1 rozporządzenia. Podjęta przez organ odwoławczy próba konwalidacji tego braku poprzez wezwanie Ośrodka Medycyny Pracy o przeprowadzenie kolejnego badania skarżącego i ustosunkowanie się do zarzutów jego odwołania jest w ocenie Sądu działaniem bezskutecznym, skoro WOMP nie jest jednostką orzeczniczą II stopnia. W świetle znajdujących się w aktach administracyjnych pism R.S. z dnia [...] nie ma , zdaniem Sądu, wątpliwości co do tego, że skarżącemu chodziło o przesunięcie terminu hospitalizacji celem wykonania ponownego badania i wydania orzeczenia lekarskiego w jednostce orzeczniczej II stopnia. Skoro jednostka ta badania de facto nie wykonała i nie wydała orzeczenia, to rzeczą organu inspekcji sanitarnej było wyjaśnienie czy stan zdrowia strony uległ poprawie i doprowadzenie do wyznaczenia kolejnego terminu badania celem dokończenia procedury wywołanej wnioskiem strony nie zgadzającej się z orzeczeniem jednostki orzeczniczej I stopnia. Uchylenie się od dokończenia tej procedury stanowi bowiem istotne naruszenie prawa strony gwarantowanego przepisem § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, czego nie dostrzegł Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, powielając błąd organu I instancji i naruszając tym samym art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Ponowne rozpatrzenie sprawy powinno zatem uwzględnić powyższe zapatrywania Sądu i doprowadzić do wyczerpania, przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, trybu odwoławczego od orzeczenia lekarskiego, o którym mowa w § 7 ust. 1 rozporządzenia. W tym stanie sprawy, wobec naruszenia w wyżej opisany sposób przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przedwczesne byłoby odniesienie się przez sąd do kwestii merytorycznych. Dlatego, nie przesądzając ostatecznego sposobu rozstrzygnięcia, należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec - jak w pkt I sentencji wyroku oraz na podstawie art. 152 tej samej ustawy- jak w pkt II.