II SA/Sz 932/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 listopada 2017 r. sprawy ze skarg S. H. i R. M. oraz E. K. i Z. K. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zwanej dalej: "p.b." oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej: "k.p.a.", Prezydent Miasta S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił R. N. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, każdy o dwóch lokalach mieszkalnych wraz z urządzeniami budowlanymi przy ul. [...] w S., na działce nr [...], obręb [...]. W decyzji wskazano, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje działki nr [...] i [...], obręb [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że inwestor przedłożył projekt budowlany wraz z kompletem wymaganych uzgodnień oraz złożył oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Osów - Andersena" w Szczecinie, uchwalonym uchwałą Rady Miasta Szczecin z dnia 19 maja 2008r., nr XXII/571/08. Odwołanie od ww. decyzji złożyli właściciele działki sąsiedniej, oznaczonej nr [...] – S. H. i R. M., reprezentowani przez adwokata, zarzucając tej decyzji naruszenie: 1) art. 10 k.p.a. i art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b., polegające na nieuznaniu, jako stron postępowania właścicieli wszystkich sąsiednich działek, które znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego budynku; 2) § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j.: Dz.U.2015.1422 z dnia 18.09.2015 r.), zwanego dalej: "rozporządzeniem", polegające na niezachowaniu wymaganej minimalnej odległości projektowanego budynku od budynków sąsiednich z uwagi na bezpieczeństwo przeciwpożarowe; 3) art. 107 § 3 k.p.a., przez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu skarżonej decyzji, dlaczego organ administracji I instancji nie uznał za strony postępowania małżonków K., właścicieli sąsiadującej z działką, na której ma być wybudowany planowany obiekt, oraz dlaczego zaakceptował odstępstwo od wymagań rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczące odległości projektowanego budynku od budynków sąsiednich z uwagi na bezpieczeństwo przeciwpożarowe, a także na pominięciu w opisie stanu faktycznego sprawy zmiany sposobu ominięcia przepisów dotyczących bezpieczeństwa przeciwpożarowego; 4) § 7 uchwały nr XXII/571/08 Rady Miasta Szczecin z dnia 19 maja 2008 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Osów - Andersena" w Szczecinie, polegające na zatwierdzeniu projektu budynku wielorodzinnego czteromieszkaniowego bloku mieszkalnego pod pozorem projektu dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej. Odwołanie od ww. decyzji wnieśli także E. K. oraz Z. K. – będący właścicielami działki sąsiedniej nr [...] oraz współwłaścicielami w [...] udziału w działce nr [...], służącej komunikacji do innych działek budowlanych, którzy podnieśli tożsame, jak wyżej zarzuty naruszenia prawa. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną w wyniku rozpoznaniu odwołania S. H. oraz R. M., Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji uznając, iż przeprowadzone postępowanie odwoławcze wykazało, że inwestor spełnił konieczne wymagania do uzyskania pozwolenia na budowę, o których mowa w art. 35 ustawy p.b. Natomiast odrębną decyzją nr [...] z dnia [...] r., Wojewoda umorzył postępowanie wywołane odwołaniem E. K. i Z. K. od ww. decyzji organu I instancji. S. H. oraz R. M. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję organu odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] E. K. oraz Z. K. wnieśli skargę na decyzję organu II instancji z dnia [...] r., nr [...] Wyrokiem z dnia 16 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1342/16 Sąd uwzględnił skargę S. H. oraz R. M. i uchylił decyzję organu odwoławczego nr [...] Sąd uznał za zasadny zarzut skargi o naruszeniu przepisów dotyczących bezpieczeństwa przeciwpożarowego. W ocenie Sądu, organ nie zbadał w sposób wystarczający kwestii związanych z położeniem budynków – istniejącego na działce nr [...] i planowanego na działce nr [...] i wpływu tego położenia, a w szczególności wysokości tych budynków, na spełnienie wymogów związanych z zapewnieniem zabezpieczenia przed rozprzestrzenianiem się ognia. Według Sądu, twierdzenia organu w zakresie konstrukcji dachu i jego przekrycia na budynku usytuowanym na działce nr [...] nie zostały poparte żadnymi dowodami. W aktach sprawy brak było szczegółowych informacji dotyczących zarówno konstrukcji, jak i przekrycia dachu tego budynku. W projekcie co prawda wskazano, że "zarówno stropodach nad pomieszczeniem projektowanego garażu jak i istniejący dach niższego budynku ma przekrycie NRO". Brak było jednak szczegółowych informacji w tym przedmiocie, co miało o tyle istotne znaczenie w niniejszej sprawie, iż skarżący konsekwentnie w toku postępowania, oprócz innych formułowanych zarzutów, podnosili, że dach ich budynku ma konstrukcję drewnianą i nie zabezpieczy budynku przed pożarem przenoszącym się z projektowanego budynku. Sąd w oparciu o § 218 ust. 1 rozporządzenia wskazał, że w każdym przypadku, z wyjątkiem, o którym mowa w § 273 ust. 1, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania, gdy usytuowane na sąsiednich działkach budynki mają różną wysokość, a odległość pomiędzy nimi jest mniejsza aniżeli 8 m, organ zobowiązany jest badać czy przekrycie i konstrukcja dachu budynku niższego spełnia wymagania, o których mowa w § 217 ust. 1 rozporządzenia. Sąd podniósł, iż w sprawie ustalenia takie nie zostały poczynione, a samo stwierdzenie w projekcie, że dach budynku skarżących ma przekrycie NRO jest niewystarczające do przyjęcia, że zarówno przekrycie dachu jak i jego konstrukcja mają parametry, o których mowa w § 217 rozporządzenia. W aktach sprawy brak było danych na ten temat, chociaż w ocenie Sądu dane takie organ mógł z łatwością uzyskać i ocenić. Sąd stwierdził, że jest to okoliczność, która ma szczególnie istotne znaczenie dla bezpieczeństwa przede wszystkim skarżących, a zatem powinna zostać zbadana z należytą starannością, a za taką nie można uznać oparcia się na niesprawdzonych danych, które nie znajdują odzwierciedlenia w aktach sprawy. Sąd nie podzielił natomiast stanowiska skarżących w przedmiocie naruszenia w sprawie art. 10 k.p.a. i art. 28 ust. 2 p.b. Wskazał, iż nieprawidłowe zakreślenie kręgu stron postępowania wywołuje taki skutek, iż podmiotowi, który nie brał udziału w postępowaniu bez własnej winy, przysługuje prawo do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wyjaśnił, że prawo do złożenia wniosku przysługuje tej stronie, która nie brała udziału w postępowaniu, co w konsekwencji oznacza, że tylko ten podmiot, którego prawa w toku postępowania zostały naruszone może domagać się wznowienia postępowania. Uprawnienie takie nie przysługuje natomiast innym podmiotom. Sąd nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 p.b. i § 19 ust. 2 rozporządzenia. Wskazał, iż skarżący wywodzili, że w związku z zaplanowaniem w projekcie 8 miejsc parkingowych, nie została zachowana wymagana odległość od granic działki. Sąd zauważył, że jak wynika z projektu, dla planowanej inwestycji przewidziano 4 miejsca parkingowe i 4 miejsca postojowe w garażach. Zatem zewnętrznych miejsc parkingowych jest 4, co zostało uwidocznione w załączniku graficznym, a ich odległość od granicy działki skarżących spełnia wymogi, o których mowa w § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. Podkreślił, że przepis mówi o wydzielonych miejscach postojowych i otwartych garażach, a zatem nie ma zastosowania do miejsc postojowych usytuowanych w garażach stanowiących integralną część budynku. Dla tych bowiem ocenić należało odległość ściany garażu od granicy działki, co organ uczynił. Za niezasadny, Sąd uznał zarzut naruszenia § 44 planu miejscowego, wskazując, iż z zestawienia powierzchni zagospodarowania poszczególnych części terenu wynika, że powierzchnia biologicznie czynna wynosić będzie 466,50 m2, co stanowi 50,11% ogólnej powierzchni działki. Sąd nie podzielił również zaprezentowanego w skardze poglądu, który prowadziłby do uznania, że planowana inwestycja stanowi dom wielorodzinny. W związku z tym Sąd odwołał się do definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego i uznał, że wbrew twierdzeniom skarżących, art. 3 ust. 2a p.b., nie zawiera żadnych wskazań co do tego, czy taki budynek jest przeznaczony do zamieszkania przez jedną rodzinę. Dopuszczenie wydzielenia dwóch lokali mieszkalnych sugerowałoby raczej, iż w budynku takim mogą zamieszkać dwie rodziny. W ocenie, Sądu inwestycja ta spełnia kryteria niezbędne do uznania, iż mamy do czynienia z budynkami jednorodzinnymi w zabudowie bliźniaczej. Według Sądu, słusznie zauważyli skarżący, że ustawodawca nie przewidział żadnych innych ograniczeń w tym zakresie, w szczególności odnoszących się do powierzchni, czy kubatury budynku jednorodzinnego. Zatem dopuszczalne jest wybudowanie budynku jednorodzinnego wolnostojącego o dużych wymiarach, podobnie takiego budynku w zabudowie bliźniaczej, natomiast ograniczenia w zakresie jego położenia i kubatury wynikać będą wyłącznie z przepisów regulujących warunki techniczne jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku – decyzji o warunkach zabudowy. Uznając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Sąd uchylił ją, wskazując jednocześnie na potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego i wyjaśnienie okoliczności związanych ze spełnieniem wymogów bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Wyrokiem wydanym w dniu 16 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1343/16 Sąd w wyniku rozpoznania skargi E. K. oraz Z. K. uchylił decyzję Wojewody nr [...] umarzającą postępowanie wywołane odwołaniem skarżących. Sąd zgodził się z argumentacją skarżących, iż organ II instancji przyjął, że inwestycja spełnia normy dotyczące nasłonecznienia, nie uzasadniając w żaden sposób swojego stanowiska. Okoliczności stanowiące podstawę ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie nie zostały w należyty sposób wyjaśnione. Mając na uwadze gabaryty projektowanego budynku, w tym wysokość powyżej 9 metrów, Sąd stwierdził, że organ winien przeprowadzić bardziej wnikliwe postępowanie, w tym rozważyć potrzebę zbadania tzw. linijki słońca, celem precyzyjnego ustalenia, w jaki sposób planowana inwestycja będzie zacieniać nieruchomość skarżących, położoną w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego obiektu. W ocenie Sądu, właściciele nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością objętą inwestycją, znajdującej się w jej obszarze oddziaływania powinni mieć prawo, w toku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, jako strona postępowania, zapoznać się z materiałem dowodowym, w tym z wynikami analizy nasłonecznienia i ewentualnie wnieść swoje uwagi i zastrzeżenia, których to czynności mogą dokonać wyłącznie jako strony postępowania. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu winno być uwzględnienie przedstawionego stanowiska co do oceny legitymacji procesowej osób, które wniosły odwołanie. Ponadto Sąd stwierdził, że organ winien mieć na uwadze konieczność zbadania kwestii zacienienia nieruchomości skarżących w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji na działce nr [...]. Sąd wskazał, że w tym celu organ II instancji powinien podjąć czynności zmierzające do uzupełnienia niezbędnego materiału dowodowego, a następnie wnikliwie go przeanalizować oraz dać temu wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, mając na uwadze, takie ujęcie motywów decyzji, aby zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy były dla strony zrozumiałe. W wyniku ponownego rozpoznania odwołania S. H. oraz R. M. i odwołania E. K. oraz Z. K., decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. Organ odwoławczy podał, że dla terenu objętego przedmiotową inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Osów–Andersena" w Szczecinie, przyjęty uchwałą Rady Miasta Szczecin nr XXII/571/08 z dnia 19 maja 2008 r. Działka nr [...] objęta inwestycją położona jest na terenie elementarnym o symbolu Z.O.3038.MN.U, o pow. 7,143 ha. Zgodnie z § 44 tego planu, obowiązują ustalenia funkcjonalne, w pkt 1 - przeznaczenie terenu zabudowa jednorodzinna, wolno stojąca (ppkt a), bliźniacza (ppkt b). Minimalna powierzchnia terenu biologicznie czynna (pkt 2) w granicach działki budowlanej - 50%. Maksymalna wysokość zabudowy (pkt 3) dwie kondygnacje nadziemne, lecz nie więcej niż 9,50 m do kalenicy (ppkt 1). Budynki kryte dachami stromymi (ppkt 2), maksymalna powierzchnia zabudowy w granicach działki budowlanej - 35 % (ppkt 3), nieprzekraczalna linia zabudowy określona na rysunku planu (ppkt 4). Według organu, § 3 pkt 2a rozporządzenia, zawierający definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego, nie określa do jakiej powierzchni budynek może być traktowany jako jednorodzinny. Wskazał, że projekt budowlany przewiduje budowę dwóch budynków jednorodzinnych, każdy z dwoma mieszkaniami, w zabudowie bliźniaczej, wysokość budynku do kalenicy wynosi 9,15 m. Projektuje się dach stromy o kącie nachylenia 25 stopni, powierzchnia zabudowy projektowanych budynków wynosi 315,80 m2, tj. 33,92 % powierzchni działki, przy dopuszczalnej powierzchni zabudowy 35% powierzchni działki, tj. 325,85 m2. Powierzchnia biologicznie czynna działki wynosi 466,50 m2, przy wymaganej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego 465,55 m2 (50% powierzchni działki), co - zdaniem organu - oznacza spełnienie wymagań z § 44 planu miejscowego. Stwierdził, że budynek nie wykracza poza nieprzekraczalną linię zabudowy określoną na rysunku planu. Organ wyjaśnił, że ściana z otworami okiennymi najbardziej zbliżonego do działki nr [...] S. H. oraz R. M. – zaprojektowanego budynku wynosi 5,15 m, a do działki nr [...] E. K. i Z. K. wynosi 5,05 m. Do pozostałych nieruchomości sąsiednich odległości te wynoszą 7,99 m do działki nr [...] i [...]. Organ uznał, że powyższe oznacza zgodność usytuowania zaprojektowanych budynków z § 12 ust. 1 rozporządzenia. W kwestii przesłaniania obiektów (§ 13 rozporządzenia), organ ustalił, że na działce nr [...], od strony południowo-zachodniej, znajduje się budynek jednorodzinny usytuowany ze ścianą szczytową (bez okien) na granicy działki nr [...] i nr [...] objętej inwestycją. Budynek na działce nr [...] zlokalizowany jest w odległości 9,10 m od zaprojektowanego budynku do kalenicy wynoszącej 9,15 m. Wobec powyższego, organ stwierdził brak przesłanek do uznania potencjalnego naruszenia § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Zdaniem organu, podobnie jest w stosunku do działki nr [...]. W projekcie budowlanym wskazano, że odległość między budynkami położonymi na działce inwestycyjnej i działce nr [...] wynosi 11,02 m, a wysokość projektowanego budynku w kalenicy czterospadowego (dachu) nie przekracza 9,50 m, co – według organu - oznacza, że odległość między budynkami jest większa od wysokości przesłaniania. Odnośnie spełnienia wymagań z § 60 rozporządzenia (czas nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), organ ustalił, że budynek mieszkalny na działce nr [...], jest budynkiem jednorodzinnym wielopokojowym, a od strony południowo-zachodniej nie posiada otworów okiennych. Odnośnie spełnienia ww. wymagań dotyczących działki nr [...], organ ustalił, że w części parterowej budynku na tej działce, w elewacji południowo-zachodniej nie mieszczą się pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi. Wobec tego organ uznał, że nie zachodzi przypadek potencjalnego naruszenia § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Jak ponadto ustalił organ, na działce objętej inwestycją zaprojektowano 4 wydzielone miejsca postojowe. Każde z wydzielonych miejsc postojowych znajduje się w odległości większej niż wymagana § 12 ust. 2 rozporządzenia. Zauważył, że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu projektuje się grunt przepuszczalny z niską zielenią, uniemożliwiający napływ wód opadowych na działki sąsiednie. Stwierdził, że inwestycja nie zmienia sposobu zagospodarowania działki nr [...] stanowiącej dojazd do poszczególnych nieruchomości. Odnosząc się do wymagań bezpieczeństwa pożarowego konstrukcji (§ 207 ust. 1 rozporządzenia), organ wskazał, że projektowane budynki należą do klasy odporności ogniowej ZL IV zgodnie z § 213 pkt 1a rozporządzenia i są oddzielone od siebie przegrodą przeciwpożarową. Stropy posiadają klasę odporności ogniowej REI30. W części budynku na działce nr [...] przyległej do działki Inwestora znajduje się garaż, a na poddaszu znajdują się pomieszczenia mieszkalne. Budynek na działce nr [...] nie posiada izolacji termicznej ściany szczytowej z materiału niepalnego, wobec powyższego zaprojektowano w miejscu zbliżenia do ściany budynku na działce nr [...], ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o wymaganej odporności ogniowej min. REI60. Okno w pomieszczeniu [...] projektowanego budynku zabezpieczono do wymaganej klasy odporności ogniowej E30 za pomocą kurtyny lub rolety przeciwpożarowej. Powierzchnia okna nie przekracza 10% powierzchni ściany oddzielenia pożarowego. Organ stwierdził, że projekt budowlany został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Organ wskazał, że wobec wskazań wyroku z dnia 16 marca 2016 r. o sygn. akt II SA/Sz 1342/16, Inwestor przedstawił analizę spełnienia wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej stawianych § 218 rozporządzenia. Inwestor przedstawił uzupełnienie projektu budowlanego, z którego wynika, że na etapie projektowania zauważono nieprawidłowości dotyczące części budynku na sąsiedniej działce nr [...] zbliżonej bezpośrednio do działki nr [...], na której jest realizowana inwestycja. Nieprawidłowości polegają na braku wymaganej odporności ogniowej w odniesieniu do pokrycia dachu i konstrukcji nośnej dachu budynku położonego na działce nr [...]. Organ podał, że ze względu na powyższe, nowoprojektowany budynek na działce nr [...], w pasie zbliżenia poniżej 8 m do dachu budynku bez wymaganej odporności ogniowej, nie będzie posiadał okien na wysokości pierwszego piętra, tzn. powyżej zbliżonego dachu, w celu spełnienia wymagań zawartych w § 218 rozporządzenia. Organ wskazał, że przyjęte rozwiązania projektowe zostały pozytywnie ocenione przez rzeczoznawcę do spraw przeciwpożarowych w opinii z czerwca 2017 r. pn. "Ocena zlokalizowanego budynku jednorodzinnego na działce nr [...] w S....". We wnioskach ww. opinii stwierdzono, że lokalizacja projektowanego budynku jest zgodna z wymogami przeciwpożarowymi. Jak uznał organ, również przeprowadzona w trakcie rozpatrywania odwołania analiza projektu zagospodarowania terenu oraz rysunków przedstawiających rzuty elewacji, wykazała spełnienie wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, płynących z przepisów rozporządzenia. Organ II instancji stwierdził, że projekt budowlany został opracowany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, należącą do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektant złożył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Do projektu budowlanego została dołączona informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia przy wykonywaniu robót budowlanych. Inwestor złożył prawidłowo sporządzone oświadczenie o prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane. Według Wojewody, stan faktyczny sprawy został ustalony przez organ I instancji na podstawie całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj. projektu budowlanego, wniosku strony, oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i innych wymaganych dokumentów oraz na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ uznał, że na gruncie tak zebranego materiału dowodowego poczyniono ustalenia faktyczne sprawy, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Według organu odwoławczego, kwestionowana decyzja posiada uzasadnienie prawne i faktyczne, chociaż lakoniczne. Uznał, że braki w uzasadnieniu decyzji nie mogą stanowić samodzielnej przesłanki uchylenia kwestionowanej decyzji. Stwierdził, że w decyzji organu I instancji wyjaśniono podstawę prawną rozstrzygnięcia, czyli przytoczono treść zastosowanych w sprawie przepisów oraz dokonano ich wykładni i nie narusza ona art. 107 § 3 k.p.a., w sposób uzasadniający jej uchylenie. Według organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo określił krąg stron postępowania, wobec powyższego zarzut z art. 10 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 p.b., nie był uzasadniony. Stwierdził, że zaprojektowana inwestycja nie wpływa na dotychczasowy sposób zagospodarowania działki nr [...], która stanowi ciąg komunikacyjny dla właścicieli poszczególnych działek budowlanych. Organ uznał, że inwestycja nie wpływa na ograniczenie możliwości i swobody zagospodarowania tej nieruchomości. Zdaniem organu, przeprowadzone postępowanie odwoławcze wykazało, że Inwestor spełnił konieczne wymagania do uzyskania pozwolenia na budowę, o których mowa w art. 35 ust. 1 p.b. Wskazał, że przed wydaniem decyzji w postępowaniu odwoławczym zawiadomiono strony o możliwości zapoznania się ze zgormadzonymi w sprawie dowodami oraz możliwości wniesienia uwag. S. H. oraz R. M., reprezentowani przez pełnomocnika będącego adwokatem, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Wojewody z dnia [...] r. (zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Sz 932/17). Skargę na wskazaną decyzję (zarejestrowaną pod sygn. akt II SA/Sz 933/17), wnieśli także E. K. oraz Z. K., reprezentowani przez pełnomocnika będącego adwokatem. W jednobrzmiących skargach, skarżący S. H. i R. M. oraz E. K. i Z. K. zarzucili naruszenie: 1) art. 10 k.p.a., przez wydanie decyzji przed upływem terminu wyznaczonego stronom do zapoznania się z materiałem dowodowym i uniemożliwienie tym samym wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; 2) art. 15 k.p.a., przez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, mimo że skarżący nie brali udziału w postępowaniu przed organem I instancji, który wydając decyzję w ogóle nie rozważał wpływu projektowanego budynku na nieruchomość skarżących; 3) art. 81 k.p.a., polegające na uznaniu za udowodnione okoliczności faktycznych dotyczących spełnienia wymagań ochrony przeciwpożarowej w oparciu o opracowanie wyjaśniające usytuowanie budynków ze względu na bezpieczeństwo pożarowe zawierające również wyjaśnienie, (podczas gdy) może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2; 4) art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na niewykonaniu zaleceń zawartych w wyroku z dnia 16 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1343/16 nakazujących zbadanie kwestii zacienienia nieruchomości skarżących, w tym rozważenia potrzeby zbadania tzw. linijki słońca, celem precyzyjnego ustalenia, w jaki sposób planowana inwestycja będzie zacieniać nieruchomość skarżących; 5) art. 35 ust. 1 p.b. i § 19 ust. 2 rozporządzenia, polegające na uznaniu, iż projekt zachowuje wymaganą odległość miejsc postojowych od granic działki; 6) art. 35 ust. 1 p.b. i § 271 rozporządzenia i art. 9 p.b., polegające na wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę mimo niezachowania wymaganej minimalnej odległości projektowanego budynku od budynków sąsiednich z uwagi na bezpieczeństwo przeciwpożarowe i dorozumiane zaakceptowanie tego odstępstwa od wymogów przepisów techniczno-budowlanych bez zachowania procedury wymaganej art. 9 p.b.; 7) art. 35 ust. 1 p.b. i § 44 uchwały nr XXII/571/08 Rady Miasta Szczecin z dnia 19 maja 2008 r., polegające na zatwierdzeniu projektu budynku wielorodzinnego czteromieszkaniowego bloku mieszkalnego pod pozorem projektu dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, a także niezachowanie w projekcie wymaganej planem powierzchni biologicznie czynnej; 8) art. 107 § 3 k.p.a., przez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego organ II instancji zaakceptował odstępstwo od wymagań rozporządzenia, regulujących odległości projektowanego budynku od budynków sąsiednich z uwagi na bezpieczeństwo przeciwpożarowe, a także na pominięciu w opisie stanu faktycznego sprawy zmiany sposobu ominięcia przepisów dotyczących bezpieczeństwa przeciwpożarowego, a także art. 10 § 1, art. 77 § 1 k.p.a., przez niewypełnienie obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący dowodów i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz naruszenie ogólnej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, które to naruszenia procedury miały istotny wpływ na wynik sprawy, przez niewyznaczenie przez organ II instancji terminu do końcowego zapoznania się skarżących z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Według skarżących, zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. wynika z faktu, że decyzja została wydana przed upływem siedmiodniowego terminu zakreślonego przez organ pismem z dnia 9 czerwca 2017 r., które zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 13 czerwca 2017 r., a w tej sytuacji termin do zapoznania się z aktami sprawy upływał w dniu 20 czerwca 2017 r. Wyjaśnili, że gdy ich pełnomocnik zjawił się w urzędzie w dniu 20 czerwca 2017 r., okazało się, że decyzja została już wydana. Pełnomocnik nie mógł w tej sytuacji wnieść żadnych uwag, a jego wizyta została ograniczona do odebrania w imieniu skarżących wydanej decyzji. Podkreślili, iż dokumenty w postaci "opracowania wyjaśniającego usytuowanie dwóch budynków w tym, że ze wzgl. na bezpieczeństwo pożarowe" noszącego datę sporządzenia 9 czerwca 2017 r. oraz opinii z zakresu ochrony przeciwpożarowej, zostały złożone w urzędzie dopiero w dniu 12 czerwca 2017 r., a więc po upływie dwóch dni od wysłania do pełnomocnika skarżących zawiadomienia o możliwości zapoznania się z zebranymi w sprawie aktami oraz wniesienia uwag. Ponadto podkreślili, że pismo z dnia 9 czerwca 2017 r. zostało nadane zwykłym listem poleconym, zamiast przesyłką za zwrotnym poświadczeniem odbioru. Stwierdzili, że nie ma w aktach sprawy dowodu doręczenia przesyłki pełnomocnikowi skarżących. Uważają, że dopóki nie ma dowodu doręczenia zawiadomień stron o możliwości zapoznania się z materiałami postępowania decyzja nie powinna zostać wydana. Zdaniem skarżących, nasuwa się wniosek, że organ odwoławczy rozmyślnie uniemożliwił stronom zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym i uniemożliwił wypowiedzenie się na jego temat. Wojewoda w odpowiedzi na ww. skargi wniósł o ich oddalenie. Na rozprawie w dniu 9 listopada 2017 r. Sąd, na podstawie art. 111 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił połączyć sprawę II SA/Sz 932/17 ze sprawą II SA/Sz 933/17 do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięciai dalej prowadzić je pod sygn. akt II SA/Sz 932/17. Pełnomocnik skarżących podtrzymał stanowisko zawarte w obu skargach. Skarżący Z. K. poparł skargi. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skarg. Wskazał, że wydanie decyzji przed upływem terminu zakreślonego do zapoznania się z aktami sprawy wynikało z tego, że przesyłka zawierająca informację o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy została wysłana zwykłym listem poleconym bez zwrotnego potwierdzenia odbioru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 – j.t. ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – j.t. ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium legalności, doprowadziła do wniosku, że nie narusza ona prawa, a podniesione w skargach zarzuty okazały się nietrafne. Przystępując do rozpoznania sprawy, w pierwszej kolejności wskazać należy, że była ona już przedmiotem badania Sądu w związku ze skargami wniesionymi przez S. H., R. M., E. K. i Z. K.. Zastosowanie znajduje zatem art. 153 p.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie oceną prawną wyrażoną w poprzednio wydanych w niniejszej sprawie orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie oznacza, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie może formułować ocen prawnych co do kwestii, które zostały już rozstrzygnięte w poprzednim wyroku. W rozpoznawanej sprawie nie uległ zmianie stan faktyczny, nie zmieniły się również przepisy prawa stanowiące podstawę rozstrzygnięcia. Tym samym podniesione przez strony w skargach zarzuty dotyczące naruszenia przepisów techniczno-budowlanych przy określeniu odległości planowanych miejsc postojowych od granicy działki oraz powierzchni biologicznie czynnej, a także zastrzeżeń co do prawidłowości określenia rodzaju inwestycji nie mogły zostać uwzględnione. Sąd poprzednio rozpoznając sprawę na skutek skargi wniesionej przez S. H. i R. M. w wyroku z dnia 16 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 1342/16 odniósł się do zarzutów dotyczących wymienionych wyżej kwestii. Od wyroku tego strony nie wniosły skargi kasacyjnej, zatem Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie jest związany oceną prawną dotyczącą tych zagadnień. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą Sądu było ustalenie, czy organ, związany wskazaniami co do dalszego toku postępowania, do wytycznych tych się zastosował. Kwestie, które zostały już przesądzone nie mogły natomiast podlegać ponownej ocenie. W pierwszej kolejności omówiona zostanie kwestia bezpieczeństwa przeciwpożarowego planowanej inwestycji. Sąd uchylając decyzję Wojewody z dnia [...] r. wskazał na konieczność zbadania, czy planowana inwestycja spełnia wymogi nałożone przepisami techniczno-budowlanymi, zważywszy na podnoszoną przez skarżących S. H. i R. M. okoliczność, iż dach należącego do nich budynku, usytuowanego na sąsiedniej działce i jego przekrycie nie posiadają odpowiedniej klasy odporności ogniowej, o której mowa w § 218 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wojewoda, poprzednio rozpatrując odwołanie skarżących wprawdzie odniósł się do powyższej kwestii, jednak zdaniem Sądu, ocena ta była niewystarczająca, nie została bowiem poparta żadnymi dokumentami. Realizując wytyczne Sądu w tym zakresie organ odwoławczy uzupełnił materiał dowodowy o opinię z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Z dokumentu tego wynika, że na etapie projektowania stwierdzono, że dach budynku niższego, usytuowanego na działce nr [...] (budynek skarżących), nie posiada wymaganej odporności ogniowej. Stąd ścianę planowanego budynku zaprojektowano w taki sposób, aby na wysokości pierwszego piętra, w pasie zbliżenia do istniejącego budynku, w odległości 8 metrów nie będzie posiadał okien, aby wymogi, o których mowa w § 217 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych zostały zachowane. W tym stanie rzeczy ocenić należało, czy wyjaśnienie powyższej kwestii było wystarczające dla pozytywnej oceny projektu budowlanego. Zdaniem Sądu ocena ta została przez organ dokonana prawidłowo. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że – i uwaga ta odnosi się do oceny całego zamierzenia inwestycyjnego oraz podnoszonych w związku z jego realizacją zarzutów, inwestor ma prawo do dysponowania własną (bądź posiadaną w oparciu o inny tytuł prawny) nieruchomością i jej zagospodarowania. Ograniczenia w korzystaniu z tego prawa mogą wynikać z praw właścicieli nieruchomości sąsiednich, a także przepisów, które nakładają na inwestora obowiązki w zakresie poszanowania praw właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji, istniejącego ładu przestrzennego, zachowania zasad bezpieczeństwa, w tym również bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Przy czym, w ocenie Sądu, wymogi dotyczące spełnienia powyższych obowiązków dotyczą właścicieli wszystkich sąsiednich nieruchomości, nie tylko tej, na której zrealizowana ma zostać inwestycja. A zatem w przypadku budowy w sąsiedztwie niezabudowanej jeszcze działki nie może być mowy o dowolności w zakresie jej zagospodarowania, to bowiem jaka inwestycja może na działce zostać zrealizowana, określają miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku – decyzja o warunkach zabudowy. Natomiast przepisy prawa budowalnego określają techniczne parametry i wymagania stawiane planowanej inwestycji, w tym również wymagania dotyczące bezpieczeństwa przeciwpożarowego (§ 272 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). Odnosząc powyższe rozważania do ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego zauważyć należy, że planowany budynek będzie wybudowany z jednej strony w sąsiedztwie budynku jednorodzinnego, usytuowanego na granicy działki nr [...] i budynku na działce nr [...] z drugiej. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na fakt, iż w odniesieniu do budynku usytuowanego na granicy działki przewidziano surowsze kryteria jeżeli chodzi o bezpieczeństwo przeciwpożarowe, bowiem zgodnie z § 272 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. Podwyższone parametry bezpieczeństwa dla tego typu zabudowy wynikają z konieczności zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego z jednej strony i umożliwienia zabudowy sąsiedniej działki z drugiej. Należy się zgodzić ze skarżącymi S. H. i R. M., że wydając zaskarżoną decyzję organ powinien mieć na względzie stan już istniejący i w ocenie Sądu organ odwoławczy, rozpoznając odwołanie po uchyleniu poprzednio wydanej decyzji przez Sąd, takiej oceny istniejącego stanu dokonał przyjmując, że skoro przekrycie dachu budynku niższego nie spełnia parametrów, o których mowa w § 218 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, to wówczas nowy budynek powinien zostać wybudowany w taki sposób, aby zapewnić bezpieczeństwo przeciwpożarowe. W omawianej sprawie planowana inwestycja spełnia, stawiane przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, wymogi w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego, co wynika zarówno z projektu budowlanego jak i uzyskanego przez organ odwoławczy opracowania, w którym wyjaśniono w jaki sposób projekt planowanego budynku został zmodyfikowany, aby zapewnić bezpieczeństwo przeciwpożarowe. Z opinii z zakresu ochrony przeciwpożarowej wynika, że ściana boczna projektowanego budynku, usytuowana od strony działki nr [...], znajdować się będzie w odległości 5,15 m od granicy z tą działką i jednocześnie pełnej murowanej ściany części garażowej budynku, która jest jednocześnie ścianą oddzielenia pożarowego o klasie nie mniejszej niż REI 60 oraz w odległości 9,1 m od ściany z oknami w części mieszkalnej. W związku z tym, że przekrycie dachu budynku usytuowanego na granicy działki nr [...] nie posiada odporności ogniowej, o której mowa w § 218 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w celu zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego w pasie 8 metrów od niższego dachu zaprojektowana ściana nie będzie posiadała okien. W ocenie Sądu wyjaśnienie to w wystarczający sposób wykazuje, że planowana inwestycja czyni zadość przepisom techniczno-budowlanym w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego, bowiem w tej części, która mogłaby zagrażać przeniesieniem ognia z racji tego, że budynek niższy, którego dach nie spełnia wymagań, o których mowa w § 218 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, ściana planowanego budynku zostanie pozbawiona okien, a więc źródła rozprzestrzeniania się ognia. Nie bez znaczenia, w ocenie Sądu, pozostaje również fakt, że problem dotyczy niewielkiego odcinka ściany od tylnej części garażu planowanego budynku do końca garażu istniejącego budynku. Na tym odcinku planowana ściana nie posiada okien i jest oddalona od dachu sąsiedniego budynku o 5,15 m, natomiast w pozostałej części odległość ta wynosi 9,1 m. Nie można przy tym tracić z pola widzenia, że takie usytuowanie budynków zostało pozytywnie zaopiniowane przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Analiza tego opracowania doprowadziła organ do prawidłowych, zdaniem Sądu wniosków. Podkreślenia wymaga przy tym, że ocenie organu, w przypadku ubiegania się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego, poddawane są elementy, o których mowa w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a zatem w przypadku, gdy inwestor przedłoży komplet wymaganych dokumentów, o których mowa w art. 34 ustawy Prawo budowlane, które zostaną następnie pozytywnie zweryfikowane stosownie do art. 35, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Taka też sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Organ dokonał szczegółowej analizy przedłożonego projektu budowlanego, w tym w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego i doszedł do prawidłowego wniosku, że planowana inwestycja spełnia wymogi, o których mowa w przepisach techniczno-budowlanych, przy czym ze względu na sąsiedztwo budynku usytuowanego na granicy działki, z przekryciem dachu nieodpowiadającym wymaganiom stawianym w § 218 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, podwyższony standard zabezpieczeń zastosowano w stosunku do planowanego budynku. Tym samym nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Podobnie Sąd nie uwzględnił zarzutów odnoszących się do niewykonania zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 1342/16, w szczególności niezbadania kwestii zacieniania nieruchomości skarżących E. K. i Z. K.. Wbrew twierdzeniom skarżących organ, realizując wytyczne Sądu, posiłkując się opracowaniem architekta P. K., wyjaśnił z jakich względów uznał, że planowana inwestycja spełnia warunki, o których mowa w § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść samego przepisu, odnosząc go do ustalonego stanu faktycznego. Wyjaśnienia organu w tym zakresie są szczegółowe i w sposób jasny wskazują na to, że odległość pomiędzy budynkami jest większa aniżeli odległość przesłaniania, zatem nie było konieczności bardziej wnikliwego badania powyższej kwestii. Organ wyjaśnił również, z jakich względów uznał, że nie doszło do naruszenia § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wskazując, że w części południowo-zachodniej budynku skarżących E. K. i Z. K., usytuowanego na działce nr [...], nie mieszczą się pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi. Jak wynika ze wspomnianego wyżej opracowania mieści się tam garaż. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżących okoliczności, iż istniejący budynek posiada okna zarówno od strony południowo-zachodniej jak i południowo-wschodniej i w związku z gabarytami planowanej inwestycji może dojść niewystarczającego nasłonecznienia pomieszczeń usytuowanych w południowo-zachodniej jego części organ prawidłowo wskazał, że w przypadku budynków o wielu pokojach wystarczy aby warunek nasłonecznienia spełniony był w jednym z nich. W tym stanie rzeczy nie sposób uznać, że organ nie odniósł się do zarzutów skarżących w tym zakresie. Sąd nie podzielił stanowiska skarżących, że koniecznym było zbadanie tzw. linijki światła, bowiem taki obowiązek nie został na organ nałożony, nie wynika on z treści uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 1343/16. Sąd, uznając że skarżącym E. K. i Z. K. przysługuje przymiot strony wskazał na konieczność wyjaśnienia powyższych kwestii i w zależności od potrzeb rozważenia celowości zbadania linijki światła. Skoro zostało wyjaśnione, że nie doszło do naruszenia § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a organ uzasadnił swoje stanowisko w sposób wyczerpujący, to brak jest podstaw do wywodzenia, że doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. w powyższym zakresie. W ocenie Sądu organ nie naruszył zasady dwuinstancyjności, bowiem organ odwoławczy posiada własną inicjatywę dowodową i może we własnym zakresie wyjaśniać pewne kwestie, pod warunkiem wszakże, że nie mają one istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organ uzupełnił materiał dowodowy o opracowanie, w którym wyjaśniono z jakich względów planowana inwestycja została usytuowana w odległości większej aniżeli przewidziana przepisami od budynku na działce [...] i jaki miało to wpływ na nasłonecznienie istniejącego budynku. Sąd dostrzegł także, że organ procedując w niniejszej sprawie wydał decyzję przed upływem terminu, który wyznaczył stronom do zapoznania się z materiałami sprawy i złożenia wniosków dowodowych. Naruszenie to jednak nie było istotne i nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia, a zatem nie mogło stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji. Uznając zatem, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu Sąd, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.