II SA/Sz 1343/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka -Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. K. i Z. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Ich skargi na decyzję Wojewodę z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda po rozpoznaniu odwołania E. K. i Z. K. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R. N. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, każdy o dwóch lokalach mieszkalnych wraz z urządzeniami budowlanymi, przy ulicy H. , na działce nr [...] obręb [...] umorzył postępowanie odwoławcze. E. i Z. K., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie. Wraz ze skargą skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mając na uwadze fakt prowadzenia przez inwestora intensywnych prac budowlanych w oparciu zaskarżoną decyzję i według kwestionowanego przez skarżących projektu. Zachodzi więc niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż do czasu rozpoznania skargi przez Sąd budowa zostanie zakończona, wybudowane mieszkania sprzedane, a wówczas istnieje realne niebezpieczeństwo, że inwestycja zostanie i tak zalegalizowana w oparciu o przepisy prawa budowlanego, które przewidują taką możliwość. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia tego typu ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010 r., str. 204). W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja, której dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania jest decyzją umarzającą postępowanie odwoławcze, wydaną w oparciu o treść art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzja ta z uwagi na swój formalny charakter i zakres nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a dotyczy wyłącznie kwestii procesowej. Decyzja ta nie rodzi żadnych praw, nie wiąże się również dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Decyzja tego rodzaju nie podlega zatem wykonaniu, gdyż nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt II OZ 706/13; postanowienie NSA z 15 lutego 2013 r., sygn. akt II OZ 713/13 dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na względzie powyższe i kierując się dyspozycją art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.