II SA/Sz 941/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 października 2017 r. sprawy ze skargi Parafii Rzymskokatolickiej pod wezwaniem [...] w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy S. z dnia [...] znak: [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącej Parafii Rzymskokatolickiej pod wezwaniem [...] w S. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], wydanym na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a.", w związku z art. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961), zwanej dalej: "u.i.z.e.w.", Wójt Gminy S., odmówił wszczęcia postępowania, na wniosek Parafii [...], w sprawie ustalenia warunków zabudowy terenu działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym K., gm. S., dla inwestycji polegającej na budowie trzech zespolonych wież z zespołami prądotwórczymi. Jak ustalił organ, w dniu 30 stycznia 2017 r. wpłynął wniosek Proboszcza reprezentującego Parafię [...], w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sześciu kolumn obrotowych, wykorzystujących siłę wiatru do wytwarzania energii elektrycznej. Organ wskazał, że jak wynika z wniosku, obiekt będzie składał się z sześciu zespolonych konstrukcyjnie stalowych kolumn (wież) o wysokości 15 m, trwale związanych z gruntem, posiadających fundament, na których umiejscowione będą obrotowe nawiewnice. Dodał, że przy budowli zaplanowano szafy sterowniczo-kontrolne i złącze kablowe. Planowany obiekt służyć ma produkcji energii elektrycznej za pomocą siły wiatru, a maksymalna zainstalowana moc produkcji energii wyniesie 0,95 MW. Organ pierwszej instancji, po analizie złożonego wniosku oraz załączników graficznych uznał, że planowany obiekt budowlany, stanowi elektrownię wiatrową w rozumieniu u.i.z.e.w. Zdaniem organu, w myśl art. 3 ww. ustawy, lokalizacja przedmiotowego obiektu może nastąpić wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji, organ stwierdził, że niemożliwe jest wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla elektrowni wiatrowej z uzasadnionej przyczyny, tj. z powodu ww. przepisu. Końcowo organ wskazał, że pismem w dniu 23 lutego 2017 r., inwestor zwrócił się o zawieszenie przedmiotowego postępowania. Organ wyjaśnił, że postępowanie administracyjne z przyczyn powołanych wyżej, nie zostało wszczęte, a w związku z powyższym nie ma możliwości jego zawieszenia. Wnioskodawczyni, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wystąpiła z zażaleniem na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Kwestionowanemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: - art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 3 u.i.z.e.w., poprzez nieuzasadnione wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy terenu działki oznaczonej nr [...], w obr. ew. K., gm. S. dla inwestycji polegającej na budowie trzech zespolonych wież z zespołami prądotwórczymi, podczas gdy planowanego obiektu nie można traktować jako elektrowni wiatrowej w rozumieniu u.i.z.e.w., w konsekwencji czego organ bezpodstawnie odmówił wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie, - art. 2 pkt 1 u.i.z.e.w., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że inwestycja polegająca na postawieniu sześciu kolumn obrotowych agregatów wykorzystujących energię wiatru do wytwarzania energii elektrycznej, zgłoszona wnioskiem z dnia 30 stycznia 2017 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest elektrownią wiatrową w rozumieniu tegoż przepisu, w konsekwencji czego organ bezpodstawnie odmówił wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie, - art. 61 k.p.a. w zw. z art. 61a § 1 k.p.a., poprzez jego błędne niezastosowanie i odmowę wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie, podczas gdy postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie lub z urzędu, a w okolicznościach niniejszej sprawy nie występują przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], wydanym na podstawie art. 61a i art. 144 k.p.a. oraz w związku z art. 2 pkt 1 i art. 3 u.i.z.e.w., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy S. z dnia [...] r. Kolegium wskazało, że kwestionowanym postanowieniem, organ pierwszej instancji odmówił inwestorowi wszczęcia postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia, mającego obejmować postawienie trzech kolumn obrotowych – agregatów o wysokości 15 m, wykorzystujących energię wiatru do wytwarzania energii elektrycznej. Maksymalna moc produkcji energii elektrycznej ma wynosić 0,95 MW. W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że art. 3 w zw. z art. 2 pkt 1 i 2 u.i.z.e.w., wyklucza wszczęcie i prowadzenie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, skoro ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych przewiduje dla tego rodzaju inwestycji wymóg uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazując na brzmienie art. 2 i 3 u.i.z.e.w., organ wywiódł, że wbrew twierdzeniom wnoszącej zażalenie, planowane przez nią obiekty nazwane zespołami prądotwórczymi, spełniają ustawowe wymogi elektrowni wiatrowej. Stwierdził, że rysunki i charakterystyka, dołączone do obu wniosków o warunki zabudowy wskazują na posiadanie przez obiekty fundamentu, wież oraz elementów technicznych, w tym wirników posadowionych wewnątrz walców. Zauważył, że w opisie inwestycji, którą sporządził inwestor na potrzeby wcześniejszego postępowania, w sprawie ustalenia warunków zabudowy (wniosek z 2016 r.), użyto pojęcia "farma wiatrowa" i wskazano, że wirniki obiektów będą wykorzystywać siłę wiatru. Organ wyjaśnił, że ten wniosek inwestor cofnął, a postępowanie umorzono. Organ podał, że obecnie inwestor nie nazywa inwestycji "farmą wiatrową". Według organu, zmiana nazwy przez inwestora w obecnie toczącym się (od stycznia 2017 r.) postępowaniu wywołanym kolejnym wnioskiem, nie odbiera jednak inwestycji statusu elektrowni wiatrowej, która jest w charakterystyce technicznej identyczna, jak ta opisana we wniosku z 2016 r. Organ argumentował, że użyty w art. 3 u.i.z.e.w. zwrot "wyłącznie" oznacza, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie jest możliwa lokalizacja elektrowni wiatrowej w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy. Parafia [...], reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. ze skargą na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]r., wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy terenu działki oznaczonej nr [...], w obrębie K., gm. S. dla inwestycji polegającej na budowie trzech zespolonych wież z zespołami prądotwórczymi i wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Ponadto strona skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, strona wskazując na brzmienie art. 2 pkt 2 u.i.z.e.w. oraz na opis planowanego zamierzenia podniosła, iż nie można nie zauważyć faktu, że elementy z których składać się ma planowana inwestycja nie odpowiadają elementom technicznym, składającym się na definicję elektrowni wiatrowej w rozumieniu u.i.z.e.w. Argumentowała, że ustawa jednoznacznie definiuje elementy techniczne, wymieniając te wszystkie elementy turbiny wiatrowej, które są odpowiedzialne za produkcję energii elektrycznej, to jest wirnik z zespołem łopat, napęd, generator prądotwórczy, układ sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem. Strona Skarżąca podniosła, że w skład obiektu, co do którego złożono wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie wchodzi ani wirnik z zespołem łopat, ani zespół przeniesienia napędu, czy też generator prądotwórczy w rozumieniu ww. ustawy. Planowana inwestycja, nie składa się ponadto z zespołu gondoli wraz z umocowaniem i mechanizmem obrotu, a jedynie z sześciu zespolonych konstrukcyjnie stalowych kolumn (wież), na których będą umiejscowione obrotowe nawiewnice. Zauważyła, że przy planowanej inwestycji istnieje możliwość powlekania nawiewnic powłoką fotowoltaiczną, a konstrukcja obrotowych nawiewnic jest przystosowana do pracy w każdym kierunku, z którego pozyskuje się energię wiatru. Dodała, że przy konwencjonalnej elektrowni wiatrowej kolumna z gondolą musi posiadać mechanizm obrotu, do nastawiania śmigieł do kierunku wiatru. Podkreśliła, że przewidywana moc zespołu to 0,95 MW, ale zaznaczyła, że przewiduje się pracę agregatów obrotowych przemiennie tak, że w gotowości i pracy będzie jedna z kolumn, co daje moc gotowości 40 kW. Podniosła, że zgodnie z art. 2 pkt 1 u.i.z.e.w., elektrownia to budowla o mocy elektrycznej większej niż 40 kW. W konsekwencji skarżąca wskazała, że traktowanie planowanej przez nią inwestycji, jako elektrowni wiatrowej jest w okolicznościach niniejszej sprawy wykluczone, gdyż przedmiotowe rozwiązanie znacznie odbiega od definicji elektrowni wiatrowej, w szczególności z uwagi na treść art. 2 pkt 2 u.i.z.e.w. oraz ze względu na charakterystykę samej inwestycji. Rozwijając zarzut naruszenia art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 3 u.i.z.e.w., strona Skarżąca podniosła, że planowanej inwestycji będącej przedmiotem wniosku w sprawie wydania warunków zabudowy pod żadnym względem nie można traktować jako elektrowni wiatrowej w rozumieniu u.i.z.e.w. Stwierdziła, że wobec tego nie ma konieczności, aby lokalizacja tejże inwestycji nastąpiła wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Według skarżącej, traktowanie planowanej przez nią inwestycji, jako elektrowni wiatrowej, z uwagi na składające się na nią elementy i jej charakterystykę, jest w okolicznościach niniejszej sprawy wykluczone. Brak jest uzasadnionych przyczyn, z powodu których organ miałby możliwość odmowy wszczęcia postępowania w sprawie. Skarżąca stwierdziła ponadto, że powoływanie się przez organ w uzasadnieniu postanowienia na wystąpienie przyczyny uzasadniającej odmowę wszczęcia postępowania jest nadużywaniem uprawnienia wynikającego dla organu z art. 61a § 1 k.p.a. i w konsekwencji uznać należy, że organ bezpodstawnie odmówił wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 61 k.p.a., strona Skarżąca podniosła że w dniu 30 stycznia 2017 r. złożyła wniosek o wydanie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, wskazując jednocześnie na okoliczność, iż w związku z przedmiotową sprawą odbyły się aż trzy spotkania z Wójtem Gminy S., na których omawiane były kwestie dotyczące planowanej inwestycji. Według strony skarżącej, już samo to świadczy o tym, iż organ podjął czynności w sprawie, a w konsekwencji, że postępowanie w rzeczywistości zostało wszczęte. Precyzując zarzut naruszenia art. 3 u.i.z.e.w., strona Skarżąca wskazała, iż organ drugiej instancji błędnie przyjął, że lokalizacja inwestycji opisanej wnioskiem inwestora, powinna nastąpić wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Skarżącej, przepis powyższy odnosi się wyłącznie do lokalizacji elektrowni wiatrowej, a za taką nie może być uznany planowany przez inwestora obiekt. W konsekwencji strona Skarżąca stwierdziła, że zaskarżone postanowienie nie znajduje jakiegokolwiek oparcia w przepisach prawa. Zdaniem strony Skarżącej, zarzut naruszenia w sprawie art. 11 k.p.a., wynika z tego, iż w zaskarżonym postanowieniu organ ograniczył się do stwierdzenia, że w jego ocenie przedmiotowy obiekt kwalifikuje się jako elektrownia wiatrowa w rozumieniu u.i.z.e.w. Twierdzenie to, według Skarżącej, nie zawiera jednak żadnego uzasadnienia w kontekście definicji elektrowni wiatrowej zawartej w ustawie, ani wykładni tej definicji. Ponadto strona Skarżąca podniosła, że organ nie odniósł się również w żaden sposób do wyjaśnień złożonych w tym zakresie przez inwestora w zażaleniu, które w tej kwestii zawierają odmienne twierdzenia co do klasyfikacji przedsięwzięcia, z uwagi na brak elementów technicznych wymienionych w art. 2 pkt 2 u.i.z.e.w. Strona skarżąca zauważyła, że organ powołał się na opis inwestycji, którą sporządziła strona na potrzeby wcześniejszego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Użyto tam pojęcia "farma wiatrowa" i wskazano, że wirniki będą wykorzystywać siłę wiatru. Wyjaśniła, że w dniu 17 listopada 2016 r. złożyła wniosek dotyczący budowy trzech zespolonych wież z zespołami prądotwórczymi na działce nr [...], obr. K. Następnie w dniu 30 stycznia 2017 r. złożyła kolejny wniosek dotyczący tej samej nieruchomości, jednocześnie cofając wniosek z dnia 17 listopada 2016 r. Stwierdziła, że rzeczywistym powodem cofnięcia wniosku była konieczność uzupełnienia wniosku w taki sposób, aby zyskał on aprobatę organu, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Uważa, że istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy jest drugi wniosek i nie ma jakiegokolwiek znaczenia kwestia pierwszego postępowania, jako, że wniosek cofnięty nie wywołuje skutków prawnych, a co za tym idzie uważany jest za niebyły. Wyjaśniła, że w drugim wniosku celowo użyto odmiennego nazewnictwa obrazującego rzeczywisty obraz inwestycji, aby odróżnić zupełnie inną konstrukcję, będącą przedmiotem wniosku od opisanej w u.i.z.e.w. Stwierdziła, iż z charakteru planowanej inwestycji jednoznacznie wynika, że inwestycja ta nie należy do kategorii, o której mowa w art. 2 u.i.z.e.w. Uważa, że dołączone do wniosku dokumenty – charakterystyka budowli do realizacji w ramach planowanej inwestycji (widok z góry oraz aksonometria i widok z boku), wyraźnie wskazują na zupełnie inną konstrukcję aniżeli tę, której dotyczy ww. ustawa. Zdaniem strony, aby w danym przypadku mówić o elektrowni wiatrowej, konieczne jest wystąpienie trzech elementów składowych instalacji – wieży, fundamentów i elementów technicznych. Argumentowała, że w planowanej inwestycji elementy techniczne w rozumieniu u.i.z.e.w. nie występują, ustawa ta znajduje zastosowanie wyłącznie przy lokalizacji elektrowni wiatrowych i definicja ta nie może być interpretowana w sposób rozszerzający. Uściślając zarzut naruszenia w sprawie art. 7 w zw. z art. 8 k.p.a., strona skarżąca podniosła, iż organ nie uzasadnił dostatecznie swojego stanowiska, że planowany przez inwestora obiekt jest elektrownią wiatrową w rozumieniu u.i.z.e.w. Zdaniem skarżącej, w związku z brakiem należytego wyjaśnienia powodów zakwalifikowania inwestycji objętej wnioskiem strony skarżącej, jako elektrowni wiatrowej, organ naruszył kluczowe dla polskiego porządku prawnego zasady, tj. zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę pogłębiania zaufania uczestników postępowania dla organów władzy publicznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, przeprowadzona w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – j.t. ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a.", potwierdziła zasadność wniesionej skargi. Zaskarżonym postanowieniem organ drugiej instancji utrzymał w mocy postanowienie Wójta Gminy S. z dnia [...] r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Stosownie do art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – j.t. ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a.", gdy żądanie o wszczęcie postępowania administracyjnego (o którym mowa w art. 61), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W okolicznościach sprawy powołany przepis został przez organy zastosowany, z uwagi na wystąpienie innej uzasadnionej przyczyny, która powoduje, że postępowanie administracyjne nie może być wszczęte. Okoliczności "innej uzasadnionej przyczyny" nie zostały wprawdzie skonkretyzowane w k.p.a. Przyjęte jest, że są to okoliczności, które w oczywisty sposób stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania administracyjnego. W praktyce wskazuje się, że art. 61a § 1 k.p.a. znajduje zastosowanie, np. gdy sprawa nie podlega załatwieniu w formie decyzji, ponieważ ma charakter cywilnoprawny lub uprawnienia bądź obowiązki wynikają z mocy samego prawa albo brak jest przepisu stanowiącego podstawę materialnoprawną do wydania decyzji. Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że zadaniem organu administracji na ww. etapie jest wyłącznie zbadanie przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 347/11, Lex nr 1219023). Celem regulacji z art. 61a k.p.a. jest odróżnienie postępowania wstępnego polegającego na wszczęciu lub odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego od postępowania właściwego, które kończy się rozstrzygnięciem sprawy co do istoty przez wydanie decyzji administracyjnej. Odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. "z innych uzasadnionych przyczyn" może mieć miejsce w sytuacjach oczywistych, niewymagających analizy sprawy i przeprowadzenia dowodów, tj. gdy "na pierwszy rzut oka" można stwierdzić, że brak podstaw do prowadzenia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2015r., sygn. akt II OSK 2671/13, opubl. w Lex nr 1982821). Przenosząc powyższe wywody na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że organy obu instancji nie wykazały oczywistości przyczyn uzasadniających odmowę wszczęcia postępowania w rozumieniu art. 61a § 1 k.p.a. Analiza wywodów zawartych w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, prowadzi do wniosku, że przekroczyły one granice wstępnej analizy wniosku, dokonały bowiem merytorycznej oceny żądania strony, w oparciu o przyjętą wykładnię przepisów prawa materialnego, dopuszczając się w ten sposób naruszenia art. 61a §1 k.p.a. W przedmiotowej sprawie rzecz dotyczy weryfikacji przez organ wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla budowy sześciu zespolonych wież z zespołami prądotwórczymi na działce nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym K., gm. S. Organy obu instancji zgodnie uznały, że w przedmiotowym przypadku wszczęciu postępowania administracyjnego, stoi na przeszkodzie regulacja art. 3 u.i.z.e.w. Organy odwołały się przy tym do zawartej w art. 2 pkt 1 tej ustawy, definicji elektrowni wiatrowej uznając, że planowana inwestycja stanowi elektrownię wiatrową w rozumieniu powyższego przepisu, co z kolei oznacza, że niemożliwe jest prowadzenie postępowania w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, bowiem w takiej sytuacji stosownie do art. 3 u.i.z.e.w., lokalizacja i planowanej inwestycji może nastąpić jedynie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy, na poparcie swych twierdzeń, odwoływał się do dokumentacji dołączonej do aktualnego wniosku strony z dnia 30 stycznia 2017 r, sięgając jednocześnie do dokumentacji złożonej do innego wniosku strony z 2016 r., którą zgodnie z jej żądaniem z dnia 30 stycznia 2017 r. załączono do kolejnego wniosku Skarżącej o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu, przedstawione w kwestionowanych skargą postanowieniach wywody wskazują na przedstawienie przez organ racji, które mogło mieć miejsce jedynie w przypadku wszczęcia postępowania administracyjnego. Organ nie może wyjaśniać istotnych dla sprawy faktów, analizować materiału dowodowego i dokonywać jego oceny bez formalnego wszczęcia postępowania. Ocena zasadności żądania w takim przypadku musi mieć miejsce z poszanowaniem praw procesowych, które przysługują stronie w toku postępowania administracyjnego. Z powołanych przyczyn, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji okazały się wadliwe i zachodzi potrzeba ich wyeliminowania z obrotu prawnego. W okolicznościach niniejszej sprawy nie było, zdaniem Sądu, podstaw do zastosowania art. 61a § 1 k.p.a., zważywszy na zakres wniosku i podnoszone przez Skarżącą argumenty dotyczące odmienności konstrukcyjnej planowanej inwestycji, od elektrowni wiatrowej zdefiniowanej w art. 2 u.i.z.e.w. Rzeczą organu odwoławczego, w sytuacji, gdy Skarżąca kwestionuje prawidłowość kwalifikacji zamierzenia inwestycyjnego, podnosząc skonkretyzowane argumenty przeciwko uznaniu go za elektrownię wiatrową, było merytoryczne odniesienie się do tych zarzutów, a to mogło zostać uczynione wyłącznie w toku postępowania administracyjnego. Strona skarżąca eksponowała różnice w zakresie elementów składowych zespołu gondoli oraz moc gotowości pracy agregatów obrotowych przemiennie do 40 kW, co ma wykluczać traktowanie planowanej inwestycji, jako elektrowni wiatrowej. Nie ulega zatem wątpliwości, że wymagało to zweryfikowania przez organ w szczególności zbadania, czy przedmiotowe rozwiązanie znacznie odbiega od definicji elektrowni wiatrowej w rozumieniu art. 2 pkt 1 i 2 u.i.z.e.w. oraz zbadania i odniesienia się do charakterystyki samej inwestycji. Orzekając ponownie w sprawie organ winien wszcząć postępowanie administracyjne z wniosku strony skarżącej z dnia 30 stycznia 2017 r. i w toku tego postępowania dokonać wiążących ocen prawnych co do możliwości ustalenia warunków zabudowy dla planowanej przez inwestora inwestycji, w szczególności ustosunkować się do twierdzeń strony co do charakterystyki i klasyfikacji przedsięwzięcia. Organ winien przeprowadzić postępowanie z poszanowaniem reguł procesowych wynikających z art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz przedstawić swe stanowisko w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, które spełniać będzie wymogi z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., tj. uzasadnienie faktyczne i prawne. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że nie może zostać uwzględnione żądanie skargi o orzeczenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym co do istoty sprawy, poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Rolą sądu administracyjnego nie jest bowiem zastępowanie organu administracji w podejmowaniu przez niego rozstrzygnięć administracyjnych, ale w przypadku zasadności skargi podjęcie stosownych środków, które skutkują powrotem sprawy na drogę postępowania administracyjnego celem jej ponownego jej rozpoznania. Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, o uchyleniu zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji z dnia [...] r. W przedmiocie kosztów postępowania, Sąd orzekł, jak w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 ww. ustawy.