II SA/Sz 947/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na czynność Starosty z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wydania prawa jazdy p o s t a n a w i a przywrócić termin do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 26 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny na rozprawie odrzucił, jako wniesioną po terminie, skargę Z. S. na czynność Starosty S. z dnia [...] r.nr [...] w przedmiocie wydania prawa jazdy. W dniu 1 kwietnia 2015 r. (data stempla pocztowego, k.20 akt sądowych), skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na ww. czynność organu załączając skargę. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że o uchybieniu terminu do złożenia skargi dowiedział się na rozprawie w dniu 26 marca 2015 r. z treści ustnego uzasadnienia orzeczenia. Argumentując brak winy w uchybieniu terminu wskazał, że w odpowiedzi na pismo z dnia [...] r., stanowiące - w jego ocenie - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego wydaniem prawa jazdy, Starosta S. poinformował go, iż przesłał odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., wprowadzając tym samym stronę w błąd co do dalszego toku postępowania w sprawie. W związku z tym kolejne już pismo z dnia [...] r. zatytułował "Odwołanie" i również to pismo organ I instancji przekazał do organu odwoławczego, a powinien był potraktować je jako skargę i przekazać do WSA w S. Wprawdzie Sąd wyrokiem z dnia 23 stycznia 2014 r. stwierdził nieważność decyzji SKO wydanej po rozpoznaniu odwołania, jednakże w żadnym momencie Starosta nie pouczył go o prawie wniesienia skargi na czynność w przedmiocie wydania prawa jazdy. Natomiast czynność zaskarżył do Sądu po zapoznaniu się z uzasadnieniem decyzji SKO z dnia [...] r., w którym wskazano na taką możliwość. W dniu 5 maja 2015 r. skarżącemu doręczono odpis postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o prawie do wniesienia skargi kasacyjnej, a dzień wcześniej stosownego doręczenia dokonano również Staroście S. i Prokuratorowi Prokuratury Apelacyjnej w S. Od postanowienia nie wniesiono skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Orzeczenie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych (§ 5). Z przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu z uwzględnieniem okoliczności wynikających § 5 ww. przepisu, zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy oraz dopełnił czynność, dla której określony był termin. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że jak wynika z oświadczenia skarżącego, o uchybieniu terminu do wniesienia skargi dowiedział się na rozprawie w dniu 26 marca 2015 r. z treści ustnego uzasadnienia orzeczenia odrzucającego skargę. Wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w dniu 1 kwietnia 2015 r., a zatem z zachowaniem siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a., przy czym Sąd przychyla się do stanowiska, że w przypadku gdy przekazana przez organ skarga została odrzucona to niecelowym byłoby składanie wniosku o przywrócenie terminu za pośrednictwem organu i w pełni dopuszczalne jest przyjęcie do rozpoznania wniosku złożonego bezpośrednio do sądu, co miało miejsce w niniejszej sprawie (por. postanowienie NSA z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt II OZ 1343/10). Spełniona została również przesłanka wynikająca z art. 87 § 4 P.p.s.a., skoro do wniosku o przywrócenie terminu załączono skargę. W ocenie Sądu, argumenty przedstawione we wniosku przez skarżącego wskazują na brak jego winy w niedokonaniu czynności wniesienia skargi w terminie oraz w okolicznościach tej sprawy - uzasadniają przywrócenie terminu po upływie roku od jego uchybienia. Przesłanka braku winy w uchybieniu terminu jak i wyjątkowości przywrócenia terminu powinna być oceniana z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy. Ocena ta powinna być dokonywana nie tylko pod kątem obowiązku strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, lecz także w świetle określonych prawem obowiązków organów administracji publicznej. W sprawie bezsporne jest, że skarżący nie został pouczony przez Starostę S. o prawie wniesienia skargi do sądu na czynność wydania prawa jazdy. W uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. wprawdzie wskazano na taką możliwość, jednakże bez określania terminu w jakim należy dokonać czynności wniesienia skargi do Sądu. Poza tym nie budzi żadnych wątpliwości, że organy swoimi działaniami wprowadziły w błąd skarżącego co do trybu zaskarżenia przedmiotowej czynności organu administracji do sądu, traktując składane przez niego pisma jako odwołania i nadając im taki właśnie bieg. Na tak długi okres złożenia skargi miało także wpływ toczące się przez tutejszym Sądem postępowanie w przedmiocie decyzji Kolegium z dnia [...] r. wydanej w wyniku potraktowania pisma skarżącego jako odwołania. Jak wynika z akt sprawy, Sąd wyrokiem z dnia 23 stycznia 2014 r. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Kolegium wskazując, że organ dopuścił się merytorycznego rozpoznania środka zaskarżenia do czynności faktycznej Starosty S. z dnia [...] r., która mylnie została uznana przez Kolegium za decyzję administracyjną. W tych okolicznościach skarżący mógł pozostawać w usprawiedliwionym - ze względu na wyrażoną w art. 8 K.p.a. zasadę zaufania obywateli do organów państwa - przekonaniu, że skargę złożył w terminie. Podkreślenia wymaga, że strona nie może ponosić ujemnych konsekwencji wynikających z zaniedbań jak i niewłaściwych działań organu administracji, w tym z powodu braku stosownego pouczenia jak i wprowadzenia w błąd przez działania faktyczne w zakresie zaskarżenia czynności organu. Dodatkowo zauważyć należy, że skarżącemu nie można przypisać zaniedbań, ponieważ ze stanu faktycznego sprawy wynika, że strona podejmowała szereg kroków w celu podważenia czynności wydania prawa jazdy. Reasumując należy uznać, że ze względu na dopełnienie wymogów formalnych wynikających z art. 87 P.p.s.a., jak i brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, przedmiotowy wniosek zasługuje na uwzględnienie. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.