II SA/Sz 955/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 maja 2021 r. sprawy ze skargi I. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Pismem z dnia 30 października 2020 r. I. L. (dalej zwana "Skarżącą"), działając przez pełnomocnika będącego adwokatem, złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2020 r., nr [...], w przedmiocie świadczenia wychowawczego. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej odrzucenie, ze względu na okoliczność, że skarga została wniesiona przez podmiot nieuprawniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Należy wskazać, że skarga wniesiona przez I. L., podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 P.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Za "inną przyczynę" w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. należy uznać brak po stronie wnoszącego skargę interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a., tj. osobistego, konkretnego i aktualnego prawnie chronionego interesu, który może być realizowany na gruncie określonego przepisu prawa, najczęściej materialnego, bezpośrednio wiążącego zaskarżony akt z indywidualną i prawnie chronioną sytuacją strony (postanowienie NSA z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 355/14 – dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla wykazania posiadania interesu prawnego trzeba zatem wykazać związek pomiędzy zaskarżonym aktem, a indywidualną sytuacją prawną osoby skarżącej. Skarżąca nie ma legitymacji procesowej do występowania w niniejszej sprawie jako strona. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że nie brała ona udziału w postępowaniu administracyjnym, nie była również adresatem decyzji, którą skarży. Adresatem decyzji i zarazem autorem odwołania w postępowaniu administracyjnym był M. S.. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu administracyjnego wyraża się w tym, że podmiot ten działa we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie na jego rzecz uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego nań obowiązku, wynikającego z obowiązujących przepisów prawa. W niniejszej sprawie oznacza to, że interes prawny do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego posiada wyłącznie M. S., który ubiegał się o przyznanie świadczenia wychowawczego w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją. Z powyższych względów w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.