II SA/Sz 961/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia A. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 11 grudnia 2015 r. Spółka A., zwróciła się do Wójta Gminy o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, dla zamierzenia polegającego na budowie stacji elektroenergetycznej (stanowiącej główny punkt odbioru-GPO) wraz z infrastrukturą towarzyszącą w granicach działki nr [...] obręb. Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Odwołanie od tej decyzji złożyło dopuszczone do udziału w postępowaniu postanowieniem z dnia [...]. Stowarzyszenie oraz J. R., zarzucając naruszenie art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że planowana inwestycja realizuje cel publiczny w sytuacji, gdy stacja elektroenergetyczna wraz z infrastrukturą towarzyszącą nie służy do przesyłania energii elektrycznej ani nie stanowi sieci dystrybucyjnej, a nadto jest inwestycją podmiotu prywatnego realizującego interesy komercyjne. Podniesiono również, że w decyzji nie wyjaśniono jaki jest charakter planowanej inwestycji oraz nie odniesiono się do art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nadto Stowarzyszenie wskazało na brak zawiadomienia stron postępowania i Stowarzyszenia o wszczęciu postępowania i postanowieniach organów uzgadniających projekt decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) oraz art. 50-58 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu, argumenty odwołania nie podważają ustaleń poczynionych przez organ I instancji, ani zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji, gdyż akt ten został wydany po przeprowadzeniu przez Wójta Gminy postępowania, nakazanego przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl art. 53 ust. 3 u.p.z.p. dokonano analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji oraz warunków i zasad zagospodarowania terenu jak i jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych. Z uwagi na skalę przedsięwzięcia, jako że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, decyzją z dnia [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzono brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia. Po dokonaniu ww. analizy został sporządzony projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, który to poddano uzgodnieniom z Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych Oddział (postanowienie z dnia [...].) oraz Starostą (postanowienie z dnia [...] r.). Stosownie do uregulowań przepisu art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzgodnień z właściwymi organami, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Kolegium podkreśliło, że w dniu [...] r. organ powiadomił strony o zgromadzeniu materiału dowodowego, dokonanych uzgodnieniach i prawie do zapoznania się z materiałem dowodowym, zaś decyzja spełnia w pełni wymogi art. 54 ustawy o planowaniu (...), skoro wskazano w niej rodzaj inwestycji oraz miejsce jej realizacji jak i opisano dokonane przewidziane prawem czynności, o których to każdorazowo zawiadamiane były strony postępowania oraz Stowarzyszenie. Organ odwoławczy za nieuzasadnione uznał stanowisko, że sporna inwestycja nie mieści się w zakresie celu publicznego. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wywiódł, że bez znaczenia pozostaje to, czy inwestorem jest podmiot prywatny czy też publiczny. Sądy uznają bowiem, że podmiot prywatny również może być adresatem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tj. podmiotem realizującym inwestycję celu publicznego. Nawet w pełni komercyjny charakter tej działalność nie stoi temu na przeszkodzie, gdyż o tym, czy mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego w istocie decyduje normatywne uregulowanie danej inwestycji, a więc czy mieści się ona stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w pojęciu działań o znaczeniu lokalnym (gminnym)i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiących realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Art. 6 pkt 2 tej ostatniej ustawy stanowi, że celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Budowa stacji elektroenergetycznej, która służy do przesyłu (przenoszenia, transportu) energii elektrycznej z jej źródła do odpowiedniego punktu poboru spełnia wymagania umożliwiające zakwalifikowanie jej do katalogu celu publicznego, a tym samym w pełni dopuszczalne było wydanie w stosunku do takiej inwestycji decyzji o ustalenia lokalizacji celu publicznego. Istotna jest tu funkcja realizowanej inwestycji w tym wypadku stanowiącej główny punkt odbioru energii –GPO. Organ za chybione uznał wywody odwołania odnoszące się do analizy pojęć sieci przemysłowej i dystrybucyjnej i odmawianie przedmiotowej inwestycji charakteru elementu sieci dystrybucyjnej. Wyjaśniono, że stacja elektroenergetyczna jest elementem sieci łączącej zespół elektrowni wiatrowych z siecią elektroenergetyczną przez którą energia elektryczna ma być przesyłana w dwóch kierunkach tj. z krajowego systemu elektroenergetycznego do zespołu elektrowni wiatrowych na jej potrzeby własne oraz z zespołu elektrowni wiatrowych do krajowego systemu elektroenergetycznego. Taka jej funkcja w pełni odpowiada warunkom definicji zawartej w art. 6 pkt 2 u.g.n., gdyż służy do przesyłania energii elektrycznej. Stowarzyszenie zaskarżyło powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie : - art.7, 9, 77 § 1 i art. 138 k.p.a. wobec braku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, - art. 6, 7, 8, 9, 11, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez podanie nie wszystkich dowodów na potwierdzenie okoliczności stanowiących podstawę faktyczną podjęcia rozstrzygnięcia, - art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja realizuje cel publiczny, bez podania art. 2 ust. 5 cyt. ustawy jako podstawy prawnej decyzji, - art. 7 i 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 50 ust. 4 u.p.z.p. poprzez brak działania ze strony organu zmierzającego do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego niezbędnego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, - art. 104 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 i art. 50 ust. 1 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w sytuacji gdy z przepisów prawa wynika, że podjęcie takiej decyzji - obejmującej ściśle wyliczony (zamknięty) katalog inwestycji o znaczeniu publicznym określony w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami - stanowi wyjątek od zasady wydawania decyzji o warunkach zabudowy, - art. 2 ust. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja realizuje cel publiczny. Stowarzyszenie podniosło, że inwestycja polegająca na budowie stacji elektroenergetycznej GPO wraz z infrastrukturą towarzyszącą jest wyłącznie inwestycją podmiotu prywatnego realizującego cele komercyjnej i nie stanowi inwestycji celu publicznego, gdyż nie spełnia przesłanek do tego, aby można było ją uznać za sieć przesyłową lub dystrybucyjną, czy element jednostki wytwórczej w rozumieniu przepisów Prawa energetycznego. Poniesiono także, że organ nie zawiadomił stron (oprócz inwestora) ani na piśmie, ani w drodze obwieszczenia oraz w sposób zwyczajowo przyjęty o wystąpieniu do organów właściwych o uzgodnienia jak i wydanych w tym przedmiocie postanowieniach, czym naruszono art. 53 ust. 1 u.p.z.p. i art. 10 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, również w piśmie z dnia 18 listopada 2016 r., uzupełnionym w dniu 5 grudnia 2016 r., zwróciła się o nieuwzględnienie skargi, przedstawiając swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według powyższego kryterium wykazała, że akt ten nie odpowiada prawu, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty skargi zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji elektroenergetycznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm., dalej u.p.z.p.) ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (ust. 2 pkt 1). Definicję celu publicznego zawiera w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. stanowiąc, że należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkimi krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 518, z późn. zm.- dalej u.g.n.). W świetle powyższego przepisu zgodzić należy się z organem odwoławczym, że pojęcie inwestycji celu publicznego oparte jest wyłącznie na kryterium przedmiotowym i nie jest istotna ani podmiotowa kwalifikacja inwestora, ani źródła finansowania takiej inwestycji. Oznacza to, że inwestycje tego typu stanowi każde działanie o zasięgu lokalnym, ponadlokalnym oraz krajowym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny czy publiczny. W związku z powyższym podniesiona w skardze okoliczność, że inwestycja polegająca na budowie stacji elektroenergetycznej (stanowiącej główny punkt odbioru-GPO) wraz z infrastrukturą towarzyszącą w granicach działki nr 157 obręb gm. jest realizowana przez podmiot prywatny nie wyklucza zaliczenia przedsięwzięcia do inwestycji celu publicznego, o ile spełnia przesłanki wynikające z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Stosownie do powołanego przepisu, pierwszą przesłanką warunkującą zaliczenie przedsięwzięcia do inwestycji celu publicznego jest jego zakres, co sprowadza się do ustalenia, czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Natomiast drugą przesłanką jest to, czy inwestycja stanowi realizację celów, wskazanych w art. 6 u.g.n. Przy czym należy spełnić te dwie przesłanki łącznie, a więc brak którejkolwiek z niech uniemożliwia zaliczenie inwestycji do celu publicznego. Tymczasem lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że w sprawie nie dokonano właściwej analizy powyższych przesłanek, arbitralnie przyjmując, że przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego. W odniesieniu do pierwszej kwestii podkreślenia wymaga, co umknęło organowi odwoławczemu, że nie każda inwestycja stanowiąca realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p, a to dlatego, że nie każde przedsięwzięcie kwalifikowane jako cel publiczny jest inwestycją o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym. Natomiast znaczenie lokalne lub ponadlokalne danej inwestycji należy powiązać z urzeczywistnieniem konkretnego interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynamniej na poziomie lokalnym (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 1529/15, dostępne w Internecie). Skarżący w odwołaniu zarzucił, że w sprawie nie wykazano, aby inwestycja służyła interesowi publicznemu mającemu znaczenie dla zbiorowości lokalnej czy ponadlokalnej, tym nie mniej organ II instancji nie odniósł się do tego twierdzenia i pomimo ciążącego na nim obowiązku ponownego rozpoznania sprawy, nie zbadał znaczenia inwestycji w aspekcie kwalifikowanego interesu publicznego. Oznacza to, że organ nie dokonał oceny zaistnienia warunku z art. 2 pkt 5 u.p.z.p., skoro nie ustalił, czy realizacja inwestycji związana jest z zaspokajaniem potrzeby wspólnoty lokalnej bądź szerszej grupy odbiorców, czy też uczyniona wyłącznie na własny użytek inwestora. W aktach brak jest wyjaśnień inwestora, a w literaturze przyjmuje się, że inwestor powołujący się na cel publiczny powinien być gotowy na udowodnienie, że jego realizacja nie stanowi tylko zaspokojenia interesu prywatnego - indywidualnego bądź grupowego (por. "Planowanie i zagospodarowanie przestrzennego. Komentarz", pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2011, s. 383) Zdaniem Sądu, w realiach niniejszej sprawy nie sposób również uznać za należycie rozważoną kwestię celu jak i charakteru przedsięwzięcia w kontekście art. 6 u.g.n. Organ odwoławczy zakwalifikował budowę stacji elektroenergetycznej wraz z towarzyszącą infrastrukturą do celu publicznego wymienionego w art. 6 pkt 2 u.g.n. W myśl tego przepisu celem publicznym w rozumieniu ustawy jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Co prawda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzono, że stacja elektroenergetyczna jest elementem sieci dystrybucyjnej jako sieci łączącej zespół elektrowni wiatrowych z siecią elektroenergetyczną przez którą energia elektryczna ma być przesyłana w dwóch kierunkach, tj. z krajowego systemu elektroenergetycznego do zespołu elektrowni wiatrowych na jej potrzeby własne oraz z zespołu elektrowni wiatrowych do krajowego systemu elektroenergetycznego, ale powyższe nie tylko nie znajduje odzwierciedlenia w aktach sprawy, ale nadto nie uwzględnienia treści przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059). W ustawie tej wyjaśniono co oznacza: "przesyłanie", "dystrybucja", "sieci", "sieć przesyłowa", "sieć dystrybucyjna", a zatem przy ustalaniu zwrotów z art. 6 u.g.n. należało odwołać się do przepisów ustawy Prawo energetyczne, celem zachowania spójności systemu prawa. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że dla zastosowania art. art. 6 u.g.n. znaczenie mają regulacje ustaw szczególnych do których należy zaliczyć ustawę Prawo energetyczne. Stąd przy interpretacji pojęć "przesyłanie/dystrybucja" czy "sieć przesyłowa/dystrybucyjna" nie można odwoływać się do potocznego czy ogólnego ich znaczenia jak i abstrahować od charakterystyki planowanej inwestycji, tak jak to uczynił organ. Z wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wynika, że budowa stacji elektroenergetycznej GPO wraz z infrastrukturą towarzyszącą obejmuje m.in. dwa stanowiska transformatorowe, budynek technologiczny, linie elektroenergetyczne, linie teletechniczne itd., zaś stacja ma moc 110/30kV, jednakże organ nie rozważył, czy dane wynikające z wniosku bądź innych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, są wystarczające do stwierdzenia, iż inwestycja jest elementem sieci dystrybucyjnej bądź przesyłowej. Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, że organ odwoławczy dokonując kwalifikacji prawnej przedmiotowej inwestycji dopuścił się zarówno naruszenia przepisów postępowania poprzez niedokonanie ustaleń mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 7, 77, 80, 107 § 3 k.p.a.) jak i naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację i zastosowanie art. 5 pkt 2 u.p.z.p w zw. z art. 6 pkt 2 u.g.n. Z kolei pominięcie w podstawie prawnej kwestionowanej decyzji art. 2 ust. 5 u.p.z.p. nie stanowi, wbrew odmiennym wywodom skargi, wady nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. wydania decyzji bez podstawy prawnej. Przez pojęcie decyzji wydanej "bez podstawy prawnej" rozumie się decyzję, która została wydana w sytuacji, gdy brak było w przepisach prawa powszechnie obowiązującego właściwej materialnej lub formalnej podstawy do dokonania rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 215 r. sygn. akt I OSK 1380/13, lex nr 1769180). Decyzja, która nie zawiera w rozstrzygnięciu powołania podstawy prawnej, nie jest zatem wydana bez podstawy prawnej, jeżeli podstawa prawna realnie istnieje, lecz tylko nie ma o niej prawidłowej informacji w rozstrzygnięciu. W związku z tym dla oceny legalności aktu nie ma znaczenia, czy w decyzji przywołano konkretne przepisy, stanowiące jej podstawę prawną, skoro takie przepisy rzeczywiście istnieją. Za chybiony Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 10 k.p.a. Wprawdzie ustawodawca obliguje organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, do zawiadamiania stron w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości o postanowieniach wydanych w sprawie, ale brak takiego zawiadomienia o wystąpieniu do organów właściwych o uzgodnienia i wydanych w tym przedmiocie postanowieniach, nie stanowi - w realiach niniejszej sprawy - o uchybieniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W świetle powyższego stwierdzić należy, że skoro w ww. unormowaniu wprost wykluczono możliwość zaskarżenia postanowienia uzgodnieniowego przez pozostałe strony, zatem niepowiadomienie, w sposób przewidziany w art. 53 ust. 1 u.p.z.p., tych stron o wydaniu takiego postanowienia, nie może stanowi o naruszeniu prawa. Teza ta znajduje także potwierdzenie w art. 125 K.p.a. z którego wynika, że stronom doręcza się postanowienia, o ile przysługuje możliwość ich zaskarżenia. Zaznaczenia przy tym wymaga, że organ I instancji poinformował strony o przysługującym im uprawnieniu do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym zarówno pismem z dnia 17 lutego 2016 r. jak i obwieszczeniem wywieszonym na tablicy ogłoszeń oraz na stronie internetowej Urzędu Gminy w u, zaś Stowarzyszenie dodatkowo zostało zawiadomione odrębnym pismem z dnia 16 lutego 2016r. Pisma te zostały doręczone skarżącej w dniu 3 marca i 8 marca 2016 r. (odbiór pokwitował L. M.). Tym samym w toku prowadzonego postępowania umożliwiono stronie skarżącej zapoznanie się z aktami sprawy, z którego to prawa Stowarzyszenie skorzystało, wykonując w dniu 7 marca 2016 r. dokumentację zdjęciową. Reasumując, dostrzeżone nieprawidłowości przy wydaniu zaskarżonej decyzji, potwierdzające część zarzutów skargi, obligują Sąd do wyeliminowania tego aktu z obrotu prawnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy zobowiązany będzie do dokonania niezbędnych ustaleń co do kwalifikacji prawnej inwestycji i jej charakterystyki technicznej celem oceny zaistnienia obu przesłanek wskazanych w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., mając na uwadze powyższe rozważania Sądu. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. W przedmiocie kosztów postępowania postanowiono stosownie do art. 200 P.p.s.a. mając na uwadze, że koszty te sprowadzały się wyłącznie do uiszczonego przez skarżącą wpisu w kwocie [...] zł.