II SA/Sz 962/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędzia WSA Arkadiusz Windak /spr./, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2009 r. sprawy ze skarg H. S. na -decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] - postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa przyczepki samochodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] oraz uchyla zaskarżone postanowienie z dnia [...] nr [...] i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja i postanowienie nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia wyroku. Sygn.akt II SA/Sz 962/07 P O S T A N O W I E N I E Dnia 8 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędzia WSA Arkadiusz Windak /spr./, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2009 r. sprawy ze skarg J. S. na -decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] - postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa przyczepki samochodowej odrzuca skargi Dyrektor Izby Skarbowej w [...], postanowieniem z dnia [...], uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] umarzające postępowanie w sprawie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa przyczepki samochodowej o numerze rejestracyjnym [...] będącej własnością H.S., i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Pismem z dnia [...]r. H.S. i J.S. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na wyżej wymienione postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...]. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] w przedmiocie nieprzejęcia na rzecz Skarbu Państwa przyczepki samochodowej o numerze rejestracyjnym [...]stanowiącej własność H.S.. H.S. i J.S. pismem z dnia [...] r. zaskarżyli powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu [...] r., połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skarg H.S. i J.S. na powołane wyżej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. (sygn. akt II SA/Sz 962/07) oraz decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] r. (sygn. akt II SA/Sz 1182/07). Jednocześnie, Sąd postanowił prowadzić postępowanie w połączonych sprawach pod sygnaturą akt II SA/Sz [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skargi J.S. podlegają odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, że dwie kategorie podmiotów mają prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego. Druga kategoria natomiast to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony obiektywnego porządku prawnego. Na gruncie niniejszej sprawy skarżącego J.S. zaliczyć należy do pierwszej kategorii podmiotów, tj. tych, których legitymacja do wniesienia skargi jest zależna od posiadania w sprawie interesu prawnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Istotą interesu prawnego jest zatem jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialno-prawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. W niniejszej sprawie poddane kontroli sądowej rozstrzygnięcia wydane zostały w toku toczących się, m.in., na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym i § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów - postępowań administracyjnych w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa przyczepki samochodowej o numerze rejestracyjnym [...] będącej własnością H.S. oraz w przedmiocie nieprzejęcia na rzecz Skarbu Państwa w/w przyczepki samochodowej. Stroną wskazanych wyżej postępowań i adresatem zaskarżonych rozstrzygnięć Dyrektora Izby Skarbowej w [...] był H.S., będący właścicielem przyczepki, której dotyczyły kwestionowane postanowienie i decyzja. Kluczową dla sprawy pozostało zatem ustalenie, czy skarżący J.S. był również stroną postępowań, w których zapadły zaskarżone rozstrzygnięcia. Jak już wcześniej wskazano, aby mieć przymiot strony, należy wykazać interes prawny w danym postępowaniu lub w żądaniu dokonania czynności przez organ. Pojęcie zaś interesu prawnego ma charakter materialnoprawny, to znaczy, że musi wynikać z przepisów prawa materialnego, czyli normy prawnej stanowiącej podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. W zaistniałym na gruncie niniejszej sprawy stanie faktycznym aktami normatywnymi, czyli prawem materialnym regulującym kwestię przejęcia na rzecz Skarbu Państwa pojazdu są: ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) i § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. z 2002 r. Nr 134, poz. 1133 ze zm.). W oparciu o treść powołanych przepisów stwierdzić należy, że stroną postępowania administracyjnego w sprawie przejęcia (nieprzejęcia) na rzecz Skarbu Państwa pojazdu (przyczepki samochodowej) jest wyłącznie właściciel pojazdu (przyczepki samochodowej). Nie posiada natomiast interesu prawnego w takim postępowaniu, a tym samym nie posiada przymiotu strony, jednostka, która nie może wykazać się tytułem prawnym do przedmiotowego pojazdu (przyczepki samochodowej). Zasadnie zatem organy obu instancji nie uznały J.S. - niebędącego właścicielem rzeczonej przyczepki samochodowej - jako strony prowadzonego postępowań. Stanowisko organów potwierdza w tym zakresie fakt niedoręczania J.S. rozstrzygnięć w sprawie. Rekapitulując w sprawie zachodzi konieczność odrzucenia skarg J.S. z uwagi na brak po jego stronie interesu prawnego (por. postanowienie NSA z dnia 5 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 728/08). Mając powyższe na uwadze i działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, orzekł jak w sentencji postanowienia. U z a s a d n i e n i e W dniu [...] r. Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w [...] zostały przekazane akta sprawy dotyczące nieodebranej i zabezpieczonej w dniu [...] r., na parkingu strzeżonym w Zakładzie Mechaniki Pojazdowej J.P., [...], przyczepki samochodowej o numerze rejestracyjnym [...], będącej własnością H.S. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z dnia [...], wszczął postępowanie w sprawie przejęcia należącej do H.S. przyczepki samochodowej na rzecz Skarbu Państwa, a następnie – na podstawie art. 4 ust. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) w związku z art. 181 k.c., w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...], w której orzekł o przejęciu wymienionej wyżej przyczepki na rzecz Skarbu Państwa. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przedmiotowa przyczepka została przejęta na rzecz Skarbu Państwa, gdyż strona nie przedstawiła dowodu na opłacenie obowiązkowego ubezpieczenia OC tejże przyczepki i nie wyraziła chęci jej odebrania po uprzednim uiszczeniu kosztów związanych z jej usunięciem. Od decyzji tej H.S. odwołał się wnosząc o jej uchylenie w całości, kwestionując zasady przejęcia przyczepki. Wskazał, że w sprawie nie można stosować ustawy - Prawo o ruchu drogowym, gdyż przyczepka została usunięta z terenu prywatnego a nie z drogi publicznej. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art.138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdu (Dz. U. Nr 134, poz. 1133), uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zgodnie z dyspozycją § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie usuwania pojazdu, podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu powiadamia o tym niezwłocznie właściciela pojazdu w przypadku usunięcia pojazdu w trybie określonym art. 130a ust. 1-3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Z akt sprawy nie wynika by takie powiadomienie było właścicielowi doręczone - brak jest potwierdzenia odbioru powiadomienia z dnia [...]. Pomimo monitowania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] organu (pismo z [...]r.), który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, tj. Policji w [...], nie dołączono do akt sprawy tak ważnego dowodu jak zwrotne potwierdzenie odbioru powiadomienia właściciela przyczepki o jego usunięciu. Powyższa decyzja została zaskarżona przez H.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], w toku ponownego rozpoznawania sprawy ustalił, że przedmiotowa przyczepka została usunięta nie z drogi publicznej lecz z prywatnej posesji. W związku powyższym uznał, że nie jest organem właściwym do orzeczenia o przejęciu przedmiotowego pojazdu i postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] umorzył postępowanie w sprawie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa przyczepki samochodowej o numerze rejestracyjnym [...]. W wyniku rozpoznania zażalenia H.S. od wyżej wymienionego Dyrektor Izby Skarbowej w [...], postanowieniem z dnia [...], uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Pismem z dnia [...] r. H.S.. i J.S. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. zarzucając zaskarżonemu postanowieniu, że zostało ono wydane w wyniku przestępstwa i wnieśli o stwierdzenie, że do przedmiotowej przyczepki samochodowej nie stosuje się przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz o stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania polegających na wykonaniu wadliwych decyzji w trybie egzekucji, naruszenia sfery dóbr materialnych i niematerialnych oraz uznania roszczeń odszkodowawczych. Ponadto, skarżący zwrócili się o stwierdzenie bezczynności organów administracyjnych w związku z przewlekłością postępowania i przekroczeniem terminu do załatwienia sprawy, jak również o zwolnienie przyczepki spod egzekucji i zasądzenie od organu kosztów postępowania (kosztów podróży oraz pism). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w [...] w pełni podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynikało, że organ pierwszej instancji nie zapewnił H.S. czynnego udziału w prowadzonym przez siebie postępowaniu i uniemożliwił skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Dlatego należało uchylić postanowienie organu pierwszej instancji i przekazać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], kolejną decyzją, z dnia [...] r., nr [...], orzekł o nieprzejęciu na rzecz Skarbu Państwa przyczepki samochodowej o numerze rejestracyjnym [...] będącej własnością H.S.. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy wskazaną wyżej decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...]. Pismem z dnia [...] r. H.S. i J.S. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na wyżej wymienioną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...]. W skardze wniesiono o stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania polegające na wykonaniu wadliwych decyzji w trybie egzekucji oraz zwolnienie spod egzekucji zajętej przyczepki samochodowej, zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania, zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia za utracone korzyści wraz z przywróceniem stanu poprzedniego, stwierdzenie popełnienia przestępstwa przeciwko dokumentom oraz stwierdzenie przewlekłości postępowania i naruszenie prawa własności oraz zabezpieczenie przeprowadzenia egzekucji z wynagrodzenia za pracę komornika i zasądzenie na rzecz skarżących kwoty [...]zł wraz z odsetkami. W odpowiedzi na skargę Dyrektora Izby Skarbowej w [...] podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wskazał, że zasadniczy wpływ na utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji miała okoliczność usunięcia przedmiotowej przyczepki z prywatnego terenu. Odnosząc się do wniosków skarżących organ odwoławczy stwierdził, że zagadnienia związane z ewentualnym faktem popełnienia przestępstwa oraz kwestie odszkodowawcze nie mogą być przedmiotem rozpoznania w toku postępowania administracyjnego, a jedynie w postępowaniu przed sądem powszechnym. Natomiast rozpatrywanie sprawy opłat i kosztów związanych z prowadzeniem postępowania w przedmiocie przejęcia przyczepki, jest na obecnym etapie postępowania bezprzedmiotowe, bowiem organy nie roszczą żądnych żądań w tym zakresie od skarżących. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w związku z tym żądanie skarżących zwolnienia przyczepki spod egzekucji oraz stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania polegającego na wykonaniu wadliwych decyzji w trybie egzekucji nie znajdują uzasadnienia. Co do zarzutu przewlekłości postępowania, organ odwoławczy podkreślił, że zaistniałe w sprawie okoliczności, tj. dwukrotne uchylenie rozstrzygnięć organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, spowodowały taki ich czasookres. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w wyniku rozpoznania sprawy ze skargi H.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] w przedmiocie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa przyczepki samochodowej, wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt II SA/Sz 964/07, uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd zauważył, że skoro organ odwoławczy wykazał, że w aktach sprawy brak jest jedynie jednego dokumentu pochodzącego od organu, który wydał dyspozycję usunięcia przyczepki - Policji w [...], a mianowicie dowodu doręczenia powiadomienia właścicielowi przyczepki o jej usunięciu, tym samym nie ulega wątpliwości, iż uzupełnienie postępowania dowodowego poprzez uzyskanie tego dokumentu i do tego od znanego Dyrektorowi Izby Skarbowej w [...] organu, mieści się w granicach określonych w art. 136 kpa, a więc organ odwoławczy mógł takie postępowanie dowodowe przeprowadzić we własnym zakresie i nie było podstaw do zastosowania art.138 § 2 Kpa. W swoich wytycznych skierowanych do organu Sąd wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę Dyrektor Izby Skarbowej w [...] winien ocenić w pierwszej kolejności, czy istniały podstawy do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie przejęcia przyczepki na rzecz Skarbu Państwa, a następnie, czy postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ I instancji i ewentualnie uzupełnione przez organ II instancji, pozwoli ocenić, czy usunięcie pojazdu z drogi nastąpiło w trybie art.130a ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, a tym samym czy istnieją podstawy do przejęcia przyczepki na podstawie wyżej wskazanego przepisu i w konsekwencji podjąć decyzję w oparciu o art.138 Kpa. Na rozprawie w dniu [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skarg H.S. i J.S. na powołane wyżej: postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. (sygn. akt II SA/Sz 962/07) oraz decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w z [...] r. (sygn. akt II SA/Sz 1182/07). Jednocześnie, Sąd postanowił prowadzić postępowanie w połączonych sprawach pod sygnaturą akt II SA/Sz 962/07. Postanowieniem z dnia [...] r. Sąd odrzucił skargi J.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] i postanowienie tego organu z dnia [...] w przedmiocie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa przyczepki samochodowej. Sąd uznał, ze J.S., nie będąc właścicielem przedmiotowej przyczepki, nie miał legitymacji do wniesienia skarg na wyżej wymienione rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skargi H.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] oraz na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] zasługują na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż te, które zostały w nich podniesione. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, że zaskarżone decyzja i postanowienie, jak również poprzedzające je decyzja i postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] i z dnia [...], zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jednocześnie ocena wspomnianego zagadnienia, gdyby ono samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania, należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Konkludując, zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 kpa i zawieszenie postępowania administracyjnego możliwe jest wyłącznie wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a wynikiem innego postępowania i zajęciem stanowiska przez inny organ administracji publicznej lub sąd. Z akt sprawy i przedłożonych dokumentów oraz z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że w sprawie w przedmiocie przejęcia przyczepki samochodowej o numerze rejestracyjnym [...], będącej własnością H.S., zostało wydanych kolejno sześć aktów administracyjnych zewnętrznych. Dwukrotnie, decyzją z dnia [...] r. oraz postanowieniem z dnia [...] r., Dyrektor Izby Skarbowej w [...] uchylał rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] i przekazywał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W odniesieniu do obu rozstrzygnięć H.S. wniósł skargi do Sądu. W dniu [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], w której orzeczono o nieprzejęciu na rzecz Skarbu Państwa przyczepki samochodowej o numerze rejestracyjnym [...], będącej własnością H.S.. Również ta decyzja stała się przedmiotem skargi do Sądu. W dniu [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawomocnym wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 964/07 uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności zauważyć należy, że wniesienie przez H.S. skargi na decyzję kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. i jednoczesne dalsze działania organów w sprawie spowodowały równoległe prowadzenie postępowania administracyjnego i postępowania sądowoadministracyjnego w tej samej sprawie, bowiem, z jednej strony, skutkiem wydania decyzji było nałożenie na organ pierwszej instancji obowiązku przeprowadzenia ponownego postępowania, z drugiej zaś - wniesienie skargi na przedmiotową decyzję do Sądu doprowadziło do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego celem dokonania jej kontroli pod względem zgodności z prawem. W konsekwencji takiego stanu rzeczy, organ pierwszej instancji ponownie rozpoznał i rozstrzygnął sprawę w przedmiocie przejęcia należącej do H.S. przyczepki samochodowej, gdy tymczasem Sąd prawomocnym wyrokiem uwzględnił skargę i uchylił decyzję organu drugiej instancji uznając, że nie było podstaw do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W ocenie Sądu, wobec zaskarżenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. i tym samym zawiśnięcia sprawy przed Sądem, zasadnym było wstrzymanie się przez organ I instancji od prowadzenia dalszych czynności i rozważenie konieczności zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa do czasu rozpoznania skargi i wydania prawomocnego orzeczenia sądowego. Należało to uczynić niezwłocznie po powzięciu wiadomości o złożeniu przez H.S. skargi do Sądu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. Takie postępowanie zapobiegłoby powstaniu w sprawie sytuacji, w której po uwzględnieniu przez Sąd skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. w obrocie prawnym funkcjonowały dwa orzeczenia organu I instancji (decyzja z dnia [...] wraz z nierozpoznanym odwołaniem oraz późniejsza decyzja z dnia [...] utrzymana w mocy przez organ II instancji). Za uchyleniem będących przedmiotem obecnego rozpoznania przez Sąd orzeczeń przemawia również potrzeba stworzenia możliwości wykonania przez Dyrektora Izby Skarbowej wytycznych wynikających z wyroku z dnia [...] r., sygn. akt II SA/Sz 964/07. Należy bowiem zauważyć, że skład orzekający w niniejszej sprawie jest związany w/w wyrokiem, zgodnie z art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl postanowień którego, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony, organy państwowe ale i sąd, który je wydał. Związanie prawomocnym orzeczeniem sądu, o jakim mowa w art. 170 w/w ustawy, dotyczy każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę Dyrektor Izby Skarbowej w [...] zobowiązany będzie podjąć działania zgodnie ze wskazówkami Sądu wyrażonymi w wyroku z dnia [...] r., sygn. akt II SA/Sz 964/07, zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mając równocześnie na względzie aktualny stan prawny regulujący zagadnienie usuwania pojazdów i wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt P 4/06 (OTK-A 2008/5/76). Ustosunkowując się do zawartych w skargach H.S. żądań natury odszkodowawczej należy wyjaśnić, że rozpoznanie tego rodzaju roszczeń nie podlega kognicji sądownictwa administracyjnego lecz sądów powszechnych. Odnośnie wniosku o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, wobec nieskonkretyzowania podstawy faktycznej żądania i jego wysokości, orzeczenie w tym zakresie nie mogło być merytorycznie rozpatrzone. Natomiast w kwestii żądania skarżącego dotyczącego jednoczesnego stwierdzenia przez Sąd bezczynności i przewlekłości postępowania organów administracji, należy zauważyć, że wobec ostatecznego podjęcia w sprawie zaskarżonych rozstrzygnięć, rozpoznawanie skargi pod kątem bezczynności organów stało się bezprzedmiotowe. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 oraz art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.