II SA/Sz 962/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [..] w przedmiocie nakazania wykonania zabezpieczeń obiektu oraz zakazu użytkowania obiektu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie : Decyzją z dnia [...] r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołań od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. wydanej w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku gospodarczego położonego na działkach nr [...] w miejscowości Z., gm. C., nakazującej współwłaścicielom obiektu J. i J. G. oraz J. i Z. W. wykonanie, w terminie do dnia 31 maja 2017 r. zabezpieczenia obiektu przed dostępem osób postronnych oraz jego wygrodzenie zgodnie z obowiązującymi przepisami i właściwe oznakowanie z informacją o występującym zagrożeniu, wykonanie podparcia wychylonego szczytu budynku gospodarczego od strony przejazdu zastrzałami (stemplami), które należy zamontować do podkładów ułożonych na gruncie i na ścianie szczytowej o drewnianej konstrukcji ryglowej oraz zakazującej użytkowania całego obiektu do czasu rozstrzygnięcia toczącej się sprawy przed Sądem Cywilnym, która dotyczy przebiegu granic pomiędzy działkami nr [...]: - uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania zabezpieczenia budynku i czasookresu obowiązywania zakazu użytkowania, jednocześnie orzekając o wykonaniu zabezpieczenia budynku w terminie do dnia 31 lipca 2017 r. oraz zakazie użytkowania obiektu do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w jego stanie technicznym, - zaś pozostałą część decyzji utrzymał w mocy. W dniu 28 lipca 2017 r. J. W. złożył skargę na opisaną wyżej decyzję organu II instancji, wnosząc o wstrzymanie jej wykonania. W ocenie strony uzasadnienia dla wniosku należy upatrywać w tym, że po wykonaniu obowiązków wynikających z zaskarżonej decyzji i uprawomocnieniu się postanowienia Sądu Rejowego z dnia [...] r., nie będzie miał możliwości innego zabezpieczenia budynku i to do którego nie będą mu przysługiwały jakiekolwiek prawa. Istotne znaczenie ma także fakt, że w świetle postawionych w skardze zarzutów jest prawdopodobne, że decyzja ta zostanie uchylona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje : W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) zwanej "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa zatem na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Samo złożenie wniosku jest więc niewystarczające, a jego uzasadnienie powinno odnosić się do konkretnych faktów i zdarzeń świadczących o zasadności wstrzymania, popartych stosownymi dowodami. W ocenie Sądu, strona skarżąca nie wykazała, aby w okolicznościach tej konkretnej sprawy zachodziły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Podkreślenia bowiem wymaga, że argumentacja wniosku, iż w wyniku wykonania decyzji nie będzie możliwe inne zabezpieczenie budynku, do którego to po uprawomocnieniu się wyroku Sądu Rejonowego w Choszcznie w sprawie o rozgraniczenie, nie będą przysługiwały stronie żadne prawa, nie stanowi o możliwości wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w ww. przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącej, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 465/12). Istnienia takich okoliczności w uzasadnieniu wniosku skarżący nie uprawdopodobnił, a nie wynikają one także z akt sprawy. Ponadto wyjaśnienia wymaga, że Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie bada ani legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia ani trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu. A niewątpliwie przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.