II SA/Sz 964/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 marca 2015 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Spółki A. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją, wydaną w trybie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst Dz. U. z 2013 r., poz. 267) dalej: K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Spółki A, Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...]., znak: [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z urządzeniami budowlanymi na działce nr [...] przy ul. [...]. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż wnioskowana inwestycja - budowa stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...], obejmującą wolno stojącą wieżę o wysokości 34,5 m, o konstrukcji stalowej, kratowej, posadowioną na gruncie za pośrednictwem żelbetowej płyty fundamentowej, stanowiącej konstrukcję nośną dla anten sektorowych i radiolinii z urządzeniami pomocniczymi oraz linii energetycznej zasilającej, wyposażona w zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych, umiejscowionych w szafach systemowych i posadowionych u podstawy wieży kratowej, oraz zespół anten sektorowych, jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy wskazał, iż dla obszaru objętego wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu " Władysława IV - Gdańska" w Koszalinie, zatwierdzony uchwałą Nr XXXI/500/2005 Rady Miejskiej Koszalinie z dnia 29 grudnia 2005r. Działka, na której przewidziano lokalizację przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, znajduje się na terenie funkcjonalnym, oznaczonym w planie miejscowym symbolem 4.11 UK, T, dla którego, zgodnie z §19 ust. 10 ustaleń szczegółowych dla terenów funkcjonalnych położonych w granicach jednostki strukturalno-przestrzennej "D", obowiązują następujące ustalenia: 1) funkcja podstawowa: usługi związane z obsługą ruchu tranzytowego, w szczególności: handlu, gastronomii i zamieszkania zbiorowego oraz obsługi pojazdów, z wyłączeniem stacji paliw; 2) funkcja uzupełniająca: parking ze stanowiskami postojowymi dla samochodów ciężarowych, 3) zasady zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy: a) dopuszcza się realizację lokali mieszkalnych wyłącznie w ramach budynku funkcji podstawowej, b) tereny dojazdów oraz miejsc postojowych dla samochodów muszą posiadać nawierzchnię utwardzoną, c) nieprzekraczalne linie zabudowy - zgodnie z rysunkiem planu, a w miejscach gdzie rysunek ich nie wskazuje - zgodnie z ogólnymi ustaleniami tekstu planu, d) maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy w obr. działki budowlanej - 0.8, e) maksymalny wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej - 0.4, f) maksymalna wysokość zabudowy - 15m, 6) obsługa komunikacyjna - z przyległej drogi publicznej klasy drogi zbiorczej i dojazdowej, zgodnie z rysunkiem planu; dopuszcza się dojazd na zasadzie służebności przez teren oznaczony symbolem terenu 4.8 UR; 7) obsługa w zakresie infrastruktury technicznej - zgodnie z ustaleniami ogólnymi. Zatem - w ocenie organu architektoniczno-budowlanego - plan miejscowy przewiduje na tym terenie możliwość realizacji usług handlu, gastronomii i zamieszkania zbiorowego oraz obsługi pojazdów, z wyłączeniem stacji paliw. Podstawową funkcję stanowią usługi związane z obsługą ruchu tranzytowego. Pod pojęciem obsługi ruchu tranzytowego należy rozumieć obsługę, która jest bezpośrednio związana z przewozem ludzi i transportem towarów na drodze krajowej, na kierunku G. - S. Wieża telefonii komórkowej o wysokości 34,5m, o konstrukcji stalowej, nie może być zaliczona do grupy wymienionych usług. Nie odpowiada ona też funkcji uzupełniającej planu, który dopuszcza wyłącznie parking ze stanowiskami postojowymi dla samochodów ciężarowych. Zdaniem organu, ustalenia planu nie wymieniają jakichkolwiek parametrów pozwalających na zabudowę zgodną z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Dla terenu funkcjonalnego objętego wnioskiem plan wyznaczył nieprzekraczalną linię zabudowy - w odległości 10,0 m od granicy terenu z pasem drogowym ulicy [...] i 8,0 m od pasa drogowego ul. [...]. Zgodnie z definicją zawartą w słowniczku planu (§ 3 ust. 11 ustaleń wstępnych), pod pojęciem nieprzekraczalna linia zabudowy rozumieć należy "linię wyznaczoną na rysunku planu lub określoną ustaleniami w tekście uchwały, przed którą nie wolno lokalizować budynków; nieprzekraczalne linie zabudowy nie dotyczą okapów i gzymsów wysuniętych nie więcej niż 0,5 m oraz balkonów, wykuszy i loggi wysuniętych nie więcej niż 1,0 m". Powyższe zapisy przesądzają o konieczności realizacji w granicach terenu funkcjonalnego budynków a nie budowli. Wnioskowana lokalizacja wieży stacji bazowej w miejscu bezpośredniego sąsiedztwa drogi tranzytowej, w najbardziej wyeksponowanym narożniku terenu, u zbiegu linii zabudowy, doprowadzić może do uniemożliwienia realizacji funkcji podstawowej, określonej ustaleniami planu. Realizacja w przyszłości budynków, o których mowa w planie, wiązałaby się z koniecznością ich oddalenia od dominującej wieży telefonii komórkowej. Ponadto zgodnie z § 7 ust. 1, zawierającym ustalenia dotyczące zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w planie miejscowym ustalono zachowanie i ochronę oraz realizację następujących elementów zagospodarowania przestrzennego: 1) dodatnich dominant architektonicznych jako dominant kompozycji przestrzennej; 2) osi urbanistycznych; 3) elementów małej architektury, w szczególności w postaci: pomników, basenów ozdobnych i fontann; 4) punktów i osi widokowych. Na terenie objętym wnioskiem plan nie dopuszcza realizacji nowej dominanty architektonicznej, a projektowana wieża o wysokości 34,5m taką może być. W planie wskazano osie widokowe urbanistyczne główne - dla kompozycji jednostek strukturalno-przestrzennych, oraz drugorzędne - dla kompozycji układów urbanistycznych. Wyznaczenie w planie osi widokowych ma na celu świadome urbanistyczne ukształtowanie panoramy zabudowy obszaru. Osie takie wyznaczono między innymi w jednostce strukturalno-przestrzennej K i F. Dla jednostki strukturalno-przestrzennej D, na której znajduje się działka inwestycyjna, plan nie przewiduje osi widokowych i tym samym dominant architektonicznych. Wprowadzenie dominanty w postaci wieży o wys. 34,5m. jest zatem niezgodne z planem. W ocenie organu odwoławczego przeprowadzona analiza treści planu prowadzi do wniosku, że organ pierwszej instancji, stwierdzając iż dokonał prawidłowej oceny planu i zgodne z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Organ I instancji słusznie odstąpił od wydania postanowienia nakładającego obowiązek usunięcia nieprawidłowości, gdyż stwierdzona niezgodność z planem zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego opracowania nie jest możliwa do usunięcia. Ustosunkowując się do zawartego w odwołaniu zarzutu dotyczącego naruszenia art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, organ odwoławczy stwierdził, iż nie znajduje on uzasadnienia, gdyż treść tego przepisu jednoznacznie wskazuje, iż dopuszcza się lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej , jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Taki pogląd został wyrażony m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 października 2010 roku, w sprawie o sygn. II SA/Sz 713/10. Wskazano także na wyrok NSA z dnia 22 maja 2012 roku w sprawie o sygn. II OSK 395/11, w którym Sąd zwrócił uwagę, że w związku z treścią art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie można oczekiwać, że wspieranie inwestycji w zakresie rozwoju telekomunikacji przez jednostki samorządu terytorialnego może zostać osiągnięte tylko poprzez realizację na danym terenie stacji bazowych telefonii komórkowej. Przepis ten w sposób ogólny mówi o celu publicznym w zakresie lokalizacji inwestycji telekomunikacyjnych. Nie wyklucza on, że cel ustawy może zostać osiągnięty przez realizację innej infrastruktury telekomunikacyjnej niż telefonii komórkowej. Zdaniem organu odwoławczego z treści art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.), do której odsyła art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, wynika, że przez łączność publiczną należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. nr 171, poz. 1800 ze zm.) jako infrastrukturę telekomunikacyjną definiuje urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji (art. 2 pkt 8), a jako telekomunikację - nadawanie, odbiór lub transmisję informacji, niezależnie od ich rodzaju, za pomocą przewodów, fal radiowych bądź optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną (art. 2 pkt 42). Ponadto w samym art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 roku o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych mowa jest o "infrastrukturze telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu", którą stanowią, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, kanalizacja kablowa, linie kablowe podziemne, instalacje radiokomunikacyjne wraz z konstrukcjami wsporczymi do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. Ustawodawca również w tej ustawie różnicuje infrastrukturę telekomunikacyjną. Biorąc pod uwagę, że niedopuszczalne jest ingerowanie organu administracji architektoniczno-budowlanej w zagadnienia kształtowania ładu przestrzennego określającego uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, środowiskowe, kulturowe, należące do ustawowych kompetencji samorządu gminnego oraz że organ administracji architektoniczno - budowlanej jest związany z ustaleniami planu miejscowego, decyzję Prezydenta Miasta K. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji należy uznać za zasadną . Powyższą decyzję Spółka A reprezentowana przez r. pr. D. P. zaskarżyła skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej naruszenie: 1. art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w związku z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej w Koszalinie nr XXXI/500/2005 z dnia 29 grudnia 2005 r. - poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: mpzp) uniemożliwiają zatwierdzenie projektu budowlanego objętego wnioskiem skarżącej Spółki z dnia [...] r. o udzielenie pozwolenia na budowę wieży i stacji bazowej telefonii komórkowej, 2. art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - poprzez niezastosowanie przepisów tej ustawy przy interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 3. postanowień uchwały Rady Miejskiej w Koszalinie nr XXXI/500/2005 z dnia 29 grudnia 2005 w związku z art. 64, Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz w związku z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (KC) - poprzez nieuzasadnienie ograniczenie praw właściciela nieruchomości, które to ograniczenia nie wynikają z obowiązujących przepisów i nie znajdują żadnego uzasadnienia Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnosi o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. (znak: [...]) oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi szeroko rozwinięto i omówiono przedstawione wyżej zarzuty stwierdzając m.in., iż żadne z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie sprzeciwia się budowie stacji bazowych, a przywołane przez organy postanowienia planu zostały wykorzystane w sposób niejasny. Wojewoda wskazał np. w uzasadnieniu decyzji, że "wyznaczenie w planie osi widokowych ma na celu świadome urbanistyczne ukształtowanie panoramy zabudowy obszaru K i F. Dla jednostki strukturalno-przestrzennej D, na której znajduje się działka inwestycyjna, plan nie przewiduje osi widokowych i tym samym dominant architektonicznych. W ocenie organu odwoławczego wprowadzenie na jego obrzeżu nowej dominanty w postaci wieży o wysokości 34,5 m jest niezgodne z planem". Zdania pierwsze i trzecie pozostają w sprzeczności ze zdaniem drugim. Organ nie wyjaśnia w jaki sposób budowla o wysokości 34,5 m ma być niezgodna z zapisami planu, skoro ten wprowadza maksymalna wysokość 35 m. Zdaniem skarżącej literalne brzmienie wszystkich wskazanych przez organy przepisów mpzp i ich prawidłowa interpretacja w żaden sposób nie stoją w sprzeczności z planowaną inwestycją. W zaskarżonej decyzji błędnie wskazano, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w sprawie o sygn. akt: II SA/Sz 713/10, który miałby popierać interpretację przyjętą przez organ. Jedynym powodem, dla którego Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organów w tamtej sprawie w zakresie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego, był wyraźny zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnośnie wysokości zabudowy. Zawarta w planie definicja wysokości zabudowy dotyczy budynków. § 19 ust. 3 pkt f) mpzp ogranicza wysokość zabudowy do wysokości 15m, co oznacza, że wybudowanie wieży o wysokości 34,5 m w żaden sposób nie ograniczy możliwości zabudowy okolicznych terenów i konieczności odsuwania budynków od wieży. Skarżąca podkreśla też, że cała nieruchomość o powierzchni ok. 1,37 h należy do jednego właściciela, który zawarł umowę ze skarżącą, co wskazuje na brak podstaw do postawienia zarzutu o ograniczeniu zabudowy. Przewidziana w planie (§ 19) funkcja podstawowa dla przedmiotowej nieruchomości wskazuje na usługi związane z obsługą ruchu tranzytowego, w szczególności: handlu, gastronomii i zamieszkania zbiorowego oraz obsługi pojazdów, z wyłączeniem stacji paliw. Przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności w świetle art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nie uniemożliwiają zatem przedmiotowej inwestycji. Ponadto pkt 6 lit. b) mpzp wprowadza możliwość szerszej interpretacji pojęcia funkcji uzupełniającej, ponieważ stanowi podstawę dopuszczenia szerszego zakresu infrastruktury technicznej niż niezbędna dla zagospodarowania terenu działki. Zaprezentowana w zaskarżonej decyzji interpretacja przepisów godzi w prawo własności, narzucając osobie uprawnionej do dysponowania nieruchomością sposób wykorzystania tejże nieruchomości. Skarżąca nie zgadza się również z zarzutem dotyczącym naruszenia nieprzekraczalnych linii zabudowy, które są określone na załączniku graficznym do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia ogólne miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 7, pkt. 5, ppkt. 2) w tym zakresie są następujące: nową zabudowę należy lokalizować: a) - 10 m od linii rozgraniczającej z drogą główną, oznaczoną symbolem przeznaczenia KDG lub położonej poza granicami planu. Inwestycja skarżącej oddalona jest od tej linii nie o 10, ale o ponad 14 m. b) - 8 m od linii rozgraniczającej z drogą zbiorczą oznaczoną symbolem przeznaczenia KDZ lub położonej poza granicami. Inwestycja skarżącej oddalona jest o ponad 11 m od tej linii. Umiejscowienie inwestycji przez skarżącą wyraźnie zatem wskazuje, że nie doszło do przekroczenia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie. Zatem, Wojewoda jak i Prezydent Miasta K. bezpodstawnie odmówili zgody na zatwierdzenie przedmiotowego projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem skarżącej, dokonując błędnej interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odpowiadając na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych aktów bądź czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z powyższym wyeliminowaniu z obrotu prawnego przez sąd administracyjny podlegał będzie akt, który narusza przepis prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepis postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też poprzez naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania, jak również gdy obarczony jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi jest decyzja organu architektoniczno-budowlanego odmawiająca inwestorowi, będącemu operatorem sieci komórkowej, zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, podjęta w wyniku uznania przez organy obu instancji, iż planowana inwestycja nie jest zgodna z obowiązującym dla terenu, na którym ma być zrealizowana, planem zagospodarowania przestrzennego. Głównymi argumentami podnoszonymi przez organy są: - niezgodność z funkcją podstawową terenu funkcjonalnego, określonego w planie jako usługi związane z obsługą ruchu tranzytowego, w szczególności handlu, gastronomii, obsługi pojazdów, z wyłączeniem stacji paliw oraz zamieszkania zbiorowego, - niezgodność z funkcją uzupełniającą, wskazaną w planie jako parking ze stanowiskami postojowymi dla samochodów podstawowych, - powstanie nieprzewidzianej w planie dominanty architektonicznej, - uniemożliwienie – w przypadku realizacji planowanej inwestycji - realizacji funkcji podstawowej planu w zakresie funkcji zamieszkania zborowego oraz w zakresie linii zabudowy. Podnoszony jest też argument, iż plan nie przewiduje wskazanej we wniosku inwestycji. W ocenie Sądu powyższe argumenty nie mogą być uznane za trafne i uzasadniające odmowę wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej o wskazanych we wniosku lokalizacji i parametrach. W szczególności należy zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, iż powyższej kwestii nie można rozstrzygać bez uwzględnienia treści art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu usług telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 106, poz. 675) stanowiącego, iż jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonymi w planie przeznaczenia terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przepis ten wskazuje też, iż przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznaczym oddziaływaniu. Jak wynika z przytoczonych w zaskarżonej decyzji zapisów planu dla wskazanej pod realizację przedmiotowej inwestycji działki, jest ona przeznaczona przede wszystkim pod funkcję usługową związaną z obsługą transportu i ruchu tranzytowego (z wyłączeniem stacji paliw), a w szczególności mogą być tam realizowane parkingi dla samochodów ciężarowych, obsługa pojazdów, handel i gastronomia, a także obiekty zamieszkania zborowego. Tego rodzaju przeznaczenie terenu, w świetle treści art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych, nie wyklucza zatem realizacji inwestycji telekomunikacyjnej o szerszym oddziaływaniu niż "nieznaczne", które odnosi sią jedynie do terenów przeznaczonych na cele zabudowy jednorodzinnej. W niniejszej sprawie nie zachodzi zatem wskazywana w zaskarżonych decyzjach sprzeczność inwestycji z wskazaną w planie funkcją tego terenu. Nie sposób również dopatrzyć się takiej sprzeczności z ustaleniami szczegółowymi w zakresie wysokości budowli, która w planie została określona w § 7 ust. 3, stwierdzającym, iż zabrania się wznoszenia nowych obiektów budowlanych powyżej 35 m wysokości nad poziomem terenu. W związku z takim określeniem w planie wysokości obiektu budowlanego uznać należy, iż wskazana w § 19 ust. 10 ustaleń szczegółowych planu maksymalna wysokość zabudowy do 15 m odnosi się do budynków, w ramach realizacji wskazanej w planie funkcji podstawowej lub uzupełniającej. Natomiast budowla – jaką jest w myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego planowana stacja bazowa telefonii komórkowej – nie może przekroczyć wysokości 35 m. Wskazana we wniosku wysokość obiektu wynosi 34,5 m,a zatem mieści się w wysokości dopuszczonej przez plan. Nie można też podzielić stanowiska organów obu instancji, co do niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z § 7 ust. 1 planu (ustalenia dotyczące zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego). Zawarte w zaskarżonej decyzji wywody dotyczące konieczności zachowania i ochrony ładu przestrzennego przez zakaz realizacji nowej dominanty przestrzennej, jaką będzie wieża stacji bazowej nie mogą być uznane za trafne. Zapisy planu w tym zakresie odnoszą się do założeń ogólnych, a nie tego konkretnego obszaru, przeznaczonego zasadniczo pod realizację infrastruktury transportowej. Uznać je też należy za niezgodne z mającym priorytet przepisem art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu usług telekomunikacyjnych. Za nietrafny uznać też należy argument, iż realizacja przedmiotowej inwestycji może uniemożliwić realizację innych założeń planu, w szczególności w zakresie zamieszkania zbiorowego, przez konieczność odsunięcia zabudowy od przedmiotowej stacji bazowej. Nie można też zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż zapisy planu dotyczące linii zabudowy przesądzają o konieczności realizacji na terenie wskazanym we wniosku inwestora (skarżącej) budynków, a nie budowli. Należy w szczególności mieć na uwadze, iż funkcja zamieszkania zbiorowego nie należy do funkcji podstawowej tego terenu, a o zabudowie działki decyduje w pierwszej kolejności jej właściciel (art. 6 ust. 2 pkt 1 upzp). Istotne jest jedynie, by zabudowa była zgodna z funkcją terenu, określoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz ze szczegółowymi wymogami planu, a w zakresie inwestycji telekomunikacyjnych należy uwzględnić dyrektywę zawartą w art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu usług telekomunikacyjnych. Z tych względów Sąd uznał zasadność i trafność wywodów skargi, wobec czego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a., zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji uchylił. Przy ponownym rozpoznaniu skargi organ architektoniczno-budowlany winien uwzględnić przedstawioną wyżej ocenę zapisów planu odnoszących sią do terenu inwestycyjnego. Orzeczenie w pkt II oparto na art. 152, zaś o kosztach (pkt III) orzeczono na podstawie na art. 200 p.p.s.a.