II SA/Sz 968/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 stycznia 2011r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych oddala skargę Wojewoda decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania J. P. utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r. wnoszącą sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na postawieniu kiosku dźwigiem, obiektu tymczasowego do 120 dni, nietrwale związanego z gruntem na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...], działka nr [...]. Wojewoda Z ustalił i zważył, co następuje: W dniu [...] r. do Starostwa Powiatowego wpłynął wniosek J. P. w sprawie zgłoszenia zamiaru postawienia dźwigiem obiektu tymczasowego - kiosku w [...] przy ul. [...] na działce nr [...]. Po zapoznaniu się z w/w wnioskiem organ I instancji postanowieniem z dnia [...]r., zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia braków wskazanych w punktach od 1 do 9 w terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia. J. P. uzupełnił w/w wniosek w wyznaczonym terminie. Starosta dokonał ponownej oceny wniosku i stwierdził, że inwestor nie wywiązał się w całości z w/w obowiązku bowiem nadal brak jest prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadanym przez inwestora prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt. 3) oraz informacji dotyczących lokalizacji (pkt. 4) i wysokości przedmiotowego kiosku (pkt. 6) potwierdzających, że jego budowa nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym organ I instancji decyzją dniu [...] r. na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wniósł sprzeciw wobec przedmiotowej budowy. Od decyzji tej w ustawowym terminie odwołał się J. P. wskazując, że w związku z uznaniem przez Starostę uzupełnienia wniosku za nieskuteczne, sprzeciw został mu doręczony po terminie przewidzianym na jego wniesienie. Organ odwoławczy dokonał ponownej oceny materiału dowodowego w sprawie przekazanego przez organ I instancji wraz z odwołaniem i stwierdził brak podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgłoszenia budowy tymczasowych obiektów budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt. 12 ustawy Prawo budowlane (jednolity tekst Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia budowy, a do jej realizacji można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu. Przy czym upływ 30-dniowego terminu wskazanego w art. 30 ust. 5 nie będzie stanowił upoważnienia do realizacji inwestycji wówczas, gdy przed upływem tego terminu właściwy organ nałoży postanowieniem obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w granicach określonych w art. 30 ust. 2. Wówczas termin do zgłoszenia sprzeciwu (art. 30 ust. 5) rozpoczyna bieg na nowo od dnia złożenia tych dokumentów a w wypadku ich niezłożenia, od końcowego dnia wyznaczonego postanowieniem terminu (wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2008r. sygn. akt II OSK 574/08). W przedmiotowej sprawie zgłoszenie J. P. wpłynęło do Starostwa Powiatowego w dniu [...] r., a postanowienie zasadnie nakładające obowiązek uzupełnienia stwierdzonych braków zostało wydane w dniu [...] r. i skutecznie doręczone inwestorowi w dniu [...] r. Dodatkowe dokumenty stanowiące uzupełnienie wniosku wpłynęły do Starostwa Powiatowego w dniu [...] r. zatem z tą datą rozpoczął bieg termin do wniesienie sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. W świetle powyższych ustaleń organ stwierdził, że zaskarżona decyzja Starosty z dnia [...]r. została wydana i doręczona inwestorowi przed upływem 30-dniowego terminu określonego w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Ponadto organ stwierdził, że w aktach sprawy przesłanych przez organ I instancji wraz odwołaniem znajduje się notatka służbowa z dnia [...]r. znak: [...], w której stwierdzono, że "na działce nr [...] w miejscowości [...] gmina [...], w miejscu, w którym miał być postawiony przedmiotowy kiosk uliczny do sprzedaży wyrobów piekarniczych, taki obiekt już istnieje". Zdaniem organu odwoławczego powyższy stan faktyczny potwierdził naruszenie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane i obligował organ administracji architektoniczno - budowlanej do wniesienia sprzeciwu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył J. P. W skardze wniósł o uchylenie decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 44 i art. 57 § 5 kpa. Wojewoda w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z przepisami prawa doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja nie narusza przepisów prawa proceduralnego, ani materialnego. Podstawę materialnoprawną w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Spór między stroną, a organem dotyczy terminu, w jakim organy administracji architektoniczno - budowlanej mogą skutecznie wnieść sprzeciw do zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 5 prawa budowlanego. Z przepisu tego wynika, iż organ może wnieść - w drodze decyzji - sprzeciw w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia. Stosownie zaś do art. 30 ust. 2 zd. 3 tej ustawy w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nie uzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w całości pogląd prezentowany w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 21 kwietnia 2009r. sygn. akt II OSK 574/08, zgodny z dotychczasowym orzecznictwem, iż w sytuacji gdy – zgodnie z art. 30 ust.2 Prawa budowlanego – organ nałoży na zgłaszającego zamiar podjęcia robót budowlanych obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, to termin do zgłoszenia sprzeciwu (art. 30 ust.5) rozpoczyna bieg na nowo od dnia złożenia tych dokumentów, a w przypadku ich niezłożenia, od końcowego dnia wyznaczonego postanowieniem terminu. W niniejszej sprawie J. P. złożył we właściwym organie zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych w dniu [...] r. Od następnego dnia zaczął biec 30 dniowy termin na wniesienie ewentualnego sprzeciwu lub wydanie postanowienia o uzupełnieniu złożonego zgłoszenia. Starosta Powiatowy wydając decyzję w dniu [...] r. postanowienie o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia i wysyłając go w tym samym dniu do wnioskodawców, zachował wskazany wyżej 30 - dniowy termin. W takiej sytuacji termin na wniesienie sprzeciwu rozpoczyna bieg od dnia od upływu wyznaczonego w tym postanowieniu terminu, liczonego od dnia jego skutecznego doręczenia stronie, które nastąpiło [...] r. Wyznaczony 7 dniowy termin na uzupełnienie zgłoszenia upływał [...] r. Skarżący uzupełnił w/w wniosek w terminie wyznaczonym postanowieniem (data nadania w placówce pocztowej [...]r, data wpływu do Starostwa Powiatowego – [...]r.). Od dnia [...]r. należy liczyć 30 dniowy termin na wniesienie sprzeciwu. W przedmiotowej sprawie sprzeciw wniesiony decyzją Starosty z dnia [...] r. nie naruszał w żadnej mierze terminu o którym mowa w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, natomiast do jego wydania organ był zobowiązany w przypadku nieuzupełnienia zgłoszenia. Z akt sprawy wynika, że sprzeciw został doręczony skarżącemu [...] r., a więc przed upływem terminu określonego w art. 30 ust. 5. Organ odwoławczy trafnie podnosi, że istniały przesłanki do wniesienia sprzeciwu, bowiem na dzień wydania przez niego decyzji tymczasowy obiekt budowlany – kiosk – objęty zgłoszeniem istniał mimo braku rozstrzygnięcia organu upoważniającego skarżącego do postawienia tego kiosku.. Należy zgodzić się, ze stanowiskiem organu I instancji, iż zgłoszenie skarżącego o zamiarze wykonania robót budowlanych wymagało uzupełnienia, w szczególności w zakresie informacji dotyczących lokalizacji i wysokości kiosku (tymczasowego obiektu budowlanego) potwierdzających, że jego budowa nie narusza ustaleń § 12 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości [...], gmina Kołobrzeg uchwalonego uchwałą Nr XXXVIII/215/2006 Rady Gminy Kołobrzeg z dnia 8 sierpnia 2006 r. Zgodnie z w/w ustaleniami planu w obrębie działek osób fizycznych, zabudowanych tymczasowe obiekty budowlane usług handlu można lokalizować w pasach szerokości do 6 m od granicy przyległej drogi – Nadmorska (...), wysokość nie może przekraczać 4,5 m (...). Powierzchnia zabudowy nie może przekraczać 50 m2. W uzupełnionym wniosku brak jest danych określających wysokość budynku, a zgodnie z opisem linii wymiarowych inwestor przewidział usytuowanie kiosku w odległości [...] m od ul. [...] tj. poza w/w pasem dopuszczalnej lokalizacji obiektów tymczasowych. Nadto wniosek wymagał uzupełnienia w zakresie szczegółowo opisanym w postanowieniu organu z dnia [...] Skoro zasadnie wnioskodawca J. P. został wezwany do uzupełnienia zgłoszenia i następnie zaś jak już wcześniej wskazano, wydane w sprawie postanowienie i sprzeciw nie naruszają zasadności terminów przewidzianych w art. 30 ust. 2 i ust. 5 Prawa budowlanego, należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1270 ze zm.).