II SA/Sz 975/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 14 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji S. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W treści skargi złożony został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że z uwagi na wysokość nałożonej kary zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody. S. K. wyjaśniła, że obecnie ma poważne problemy finansowe i egzekucja zakwestionowanej przez nią kary może spowodować problemy z utrzymaniem koniecznym oraz z możliwością braku środków na dokonywanie stałych, comiesięcznych opłat. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 tej ustawy w razie wniesienia skargi na decyzję wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania organ, który wydał zaskarżoną decyzję może z urzędu lub na wniosek strony skarżącej uwzględnić ten wniosek i w całości lub w części wstrzymać jego wykonanie. Ponadto, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza natomiast, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa przy tym na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jest to bowiem związane z tym, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" każdorazowo wymagają konkretyzacji w świetle stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez wnioskodawcę, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W ocenie Sądu, przedstawiona w uzasadnieniu wniosku argumentacja jest niewystarczająca do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca zaniechała bowiem wyczerpującego uzasadnienia wniosku w tym zakresie. Nie przytoczyła konkretnych okoliczności, poza ogólnikowym wskazaniem, że uiszczenie nałożonej kary może spowodować problemy z koniecznym utrzymaniem. W szczególności, strona skarżąca nie opisała swojej sytuacji finansowej i rodzinnej. Nie wynika ona również z akt sprawy. Tym samym Sąd nie może stwierdzić, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody. Zaznaczyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Rodzaj obowiązku nałożony na skarżącą, tj. nałożenie kary pieniężnej nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por.: post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje bowiem możliwość zwrotu stronie skarżącej kwoty pieniężnej orzeczonej w zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd – mając na względzie treść art. 61 § 3 i § 5 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie znalazł podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku.