II SA/Sz 982/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia [...] r., nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] r. nr [...] o ustaleniu z urzędu B. Spółdzielni Mieszkaniowej kary pieniężnej w wysokości [..] zł za zajęcie bez zezwolenia burmistrza B. pasa drogowego ul. [...] , stanowiącego działkę nr [...] , położoną w obr. [...] miasta B. w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego – umieszczenia kabla do transmisji sygnału rtv i dwukierunkowej transmisji danych oraz umieszczenia dwóch szafek telewizji kablowej w pasie drogowym w okresie od [...] Powyższa decyzja organu odwoławczego zapadła w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Burmistrz B. ustalił z urzędu B. Spółdzielni Mieszkaniowej w B. karę pieniężną w wysokości [...] zł za zajęcie bez zezwolenia burmistrza B. pasa drogowego ul.[...] , stanowiącego działkę nr [...] , położoną w obr. [...] miasta B. w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarzadzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego – umieszczenia kabla do transmisji sygnału rtv i dwukierunkowej transmisji danych oraz umieszczenia dwóch szafek telewizji kablowej w pasie drogowym w okresie od [...] W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w związku z powzięciem wiadomości o możliwości ułożenia przez B. Spółdzielnię Mieszkaniową kabla do transmisji sygnału rtv i dwukierunkowej transmisji danych w ulicy [...] w B., Burmistrz B. wszczął w dniu [...] r. z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zajęcia bez zezwolenia zarządcy drogi, pasa drogowego wymienionej wyżej ulicy [...] w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. W trakcie przeprowadzonych oględzin przedmiotowego pasa drogowego w dniach [...] r. wykonano odkrywki ujawniające ułożenie kabla telewizji kablowej w rurze osłonowej o średnicy [...] cm a także ułożenie kabla bez rury osłonowej. Ustalenia powierzchni zajęcia pasa drogowego dokonano mierząc średnicę rury osłonowej i jej długości oraz średnicę kabla bez rury osłonowej i jej długości. Ponadto dokonano także pomiaru powierzchni zajętej przez dwie szafki telewizji kablowej usytuowane przy posesji nr [...] oraz nr [...] . Łączną powierzchnię pasa drogowego zajętą przez rzut poziomy rury osłonowej w jezdni wyliczono na [...] m2, natomiast powierzchnię pasa drogowego zajętą przez rzut poziomy rury osłonowej i kabla telewizji kablowej w pozostałych elementach pasa drogowego wyliczono na [...] m2. W wypadku szafek telewizji kablowej powierzchnię tę ustalono na [...] m2 dla każdej z szafek. W oparciu o zeznania świadków, z których jeden oświadczył, że "korzysta z usług telewizji kablowej od [...] r.", a drugi, że "instalacja telewizji kablowej była prowadzona wzdłuż zewnętrznego krawężnika starego chodnika od skrzynki na początku ulicy do posesji nr [...] przez monterów telewizji kablowej kilka lat temu około [...] lat" przyjęto, iż szafki telewizji kablowej oraz kable telewizji kablowej w rurze osłonowej i bez rury osłonowej jako urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego zostały umieszczone w pasie drogowym nie później niż w dniu [...] r. i znajdują się w pasie drogowym do dnia wydania decyzji. Na podstawie powyższych ustaleń wyliczono karę za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi – na kwotę [...] zł. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. Spółdzielnia Mieszkaniowa w B. , zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego – tj. art. 39 ust. 3a pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 19 poz. 115), przez nietrafne przyjęcie, że inwestorem zobowiązanym do uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego jest B. Spółdzielnia Mieszkaniowa, a nadto naruszenie przepisów prawa postępowania administracyjnego tj. art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., art. 7, 77 i 80 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a., polegające na przyjęciu, że zgromadzony materiał dowodowy uzasadnia wymierzenie kary za zajęcie pasa drogowego, w sytuacji gdy z zebranych dowodów nie wynika liczba dni zajmowania pasa drogowego a także liczba metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, podczas gdy przedmiotowe informacje są niezbędne dla prawidłowego zastosowania art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. i wymierzenia przewidzianej w nim kary za zajęcie pasa drogowego. W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła, że otrzymała zlecenia na wykonanie przyłącza do sieci telewizji kablowej, od właścicieli nieruchomości położonych przy ulicy [...] w B. Po otrzymaniu powyższych zleceń Spółdzielnia, działająca jako wykonawca, zleciła wykonanie tych przyłączy K. W., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą K. . W związku z powyższym, skarżąca nie była inwestorem tylko wykonawcą, który i tak dalej zlecił wykonanie przyłącza do sieci telewizji kablowej, czyli skarżąca nie umieszczała kabli tylko inny podmiot na zlecenia właścicieli nieruchomości. Zdaniem skarżącej, użyte przez organ sformułowanie: "kara za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w pasie drogowym rury osłonowej z kablem telewizji kablowej i kabla telewizji kablowej w pozostałych elementach pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi", jest nieprecyzyjne, bowiem nie wskazano ile trwało umieszczenie kabla w pasie drogowym. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera przedstawienia prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Jest przeładowane nieistotnymi opisani oględzin przedmiotowego pasa drogowego i rozmaitych perypetii związanych z wykonaniem odkrywek gruntu. Brak natomiast konkretnych dowodów na to kto i kiedy ułożył kabel do transmisji sygnału rtv i dwukierunkowej transmisji danych, a także umieścił w pasie drogowym dwie szafki telewizji kablowej. Nie wiadomo też kto jest właścicielem wymienionych urządzeń. Ustalając początkową datę umieszczenia urządzeń organ I instancji oparł się na hipotetycznym przypuszczeniu wynikającym z zeznań świadków, z których jeden oświadczył, że "korzysta z usług telewizji kablowej od [...] r." a drugi, że "instalacja telewizji kablowej była prowadzona wzdłuż zewnętrznego krawężnika starego chodnika od skrzynki na początku ulicy do posesji nr[...] przez monterów telewizji kablowej kilka lat temu, około [...] lat". Zdaniem Kolegium, przyjęcie w decyzji, że omawiane urządzenia zostały umieszczone w pasie drogowym nie później niż w dniu 1 stycznia 2007 r. oparte jest zatem na nader kruchych dowodach. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] r., nr [...] Burmistrz B. ponownie ustalił z urzędu B. Spółdzielni Mieszkaniowej karę pieniężną w wysokości [...] zł za zajęcie bez zezwolenia burmistrza B. pasa drogowego ul. [...] stanowiącego działkę nr [...] , położoną w obr. [...] miasta B. w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarzadzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego – umieszczenia kabla do transmisji sygnału rtv i dwukierunkowej transmisji danych oraz umieszczenia dwóch szafek telewizji kablowej w pasie drogowym w okresie od [...] Rozpatrując ponownie sprawę Burmistrz uznał, że stan faktyczny sprawy został wyjaśniony z należytą starannością, a orzeczenie oparte na analizie całego materiału dowodowego, zgodnie z prawidłami logiki i doświadczenia życiowego. Organ I instancji oparł się na uprzednio zebranym materiale dowodowym oraz wydanym w analogicznej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2014 r. (sygn. akt II SA/Sz 794/13) oddalającym skargę B. Spółdzielni Mieszkaniowej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Burmistrz przyjął, że inwestorem jest wspomniana Spółdzielnia, gdyż nie sposób przyjąć, że inwestorem w niniejszej sprawie są mieszkańcy nieruchomości przy ul. [...]. Zainteresowani oni byli możliwością otrzymania dostępu do telewizji kablowej oraz Internetu za pomocą sieci telewizji kablowej B. Spółdzielni Mieszkaniowej. W tym celu zawarli umowy abonenckie i przyłączeniowe nie określając zasad i warunków przyłączenia do sieci telewizji kablowej. Załączone do odwołania zlecenia nie dotyczą wykonania sieci – kabla rtv – a wykonania przyłącza do sieci telewizji, tj. jednego gniazda w lokalu, bądź też wykonania instalacji w budynku. Natomiast umowy o świadczenie usług lub wykonanie rozbudowy instalacji i sieci kablowej nie określają miejsca i ich wykonania. To B. Spółdzielnia Mieszkaniowa była zainteresowana ułożeniem kabla rtv, a tym samym rozwojem sieci i uzyskiwaniem dochodu z tytułu abonamentu. Organ I instancji zaznaczył, że w trakcie postępowania skarżąca nie składała dowodów, a zlecenia i umowy załączone do odwołania wskazują, że kabel rtv układany był w latach [...]i są dowodami przeciwko Spółdzielni. W oparciu o dotychczas zgromadzone dowody, organ I instancji ponownie wyliczył karę za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi – na kwotę [...] zł. Od powyższej decyzji B. Spółdzielnia Mieszkaniowa wniosła odwołanie zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego art. 138 § 2 K.p.a., art. 7, 77 i 80 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a., polegające na przyjęciu, że zgromadzony uprzednio materiał dowodowy uzasadnia ponowne wymierzenie kary za zajęcie pasa drogowego, podczas gdy organ odwoławczy w decyzji z 13 września 2013 r. jednoznacznie wskazywał, iż zgromadzony materiał dowodowy jest niewystarczający. Zdaniem skarżącej, ponownie organ oparł się głównie na zeznaniach świadków uzyskanych podczas poprzedniego postępowania dowodowego, zeznaniach których moc dowodową organ odwoławczy uznał za niewystarczającą dla ustalenia podnoszonych okoliczności. Organ I instancji ponownie rozpatrując przekazaną sprawę nie dokonał żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia wskazanych przez organ odwoławczy okoliczności i wydał decyzję w oparciu o poprzednie niekompletne ustalenia. Nadal pomimo zaleceń Kolegium nie ustalono jednoznacznie kto i kiedy ułożył sporny kabel, kto umieścił dwie szafki telewizji kablowej w pasie drogowym, a także tego jaka była data początkowa umieszczenia urządzeń. Skarżąca podkreśliła, że ponownie zamiast ustaleń faktycznych dokonano hipotetycznych rozważań, które następnie posłużyły jako podstawa do wydania przedmiotowej decyzji. B. Spółdzielnia Mieszkaniowa wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. W wyniku rozpoznania powyższego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r., nr [...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), art. 40 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 260), art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zmianami), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia, Kolegium wskazało, że bezspornie podmiotem zainteresowanym ułożeniem kabli rtv i zamontowaniem dwóch szafek a tym samym rozwojem sieci i uzyskiwaniem dochodu z tytułu abonamentu była B. Spółdzielnia Mieszkaniowa. Skarżąca, działając na swój rachunek jako inwestor, umieściła w pasie drogowym drogi gminnej przedmiotowe kable i skrzynki nie posiadając ku temu odpowiedniego zezwolenia. W odwołaniu pełnomocnik nie naprowadził dowodów na okoliczność, że sporne instalacje umieszczone zostały w pasie drogowym drogi gminnej przez inne osoby, np. mieszkańców nieruchomości przy ul. [...] (abonentów telewizji kablowej). Zdaniem Kolegium, nie jest przy tym istotne kto fizycznie rozmieścił urządzenia sieci multimedialnej w pasie drogowym. Istotne jest, kto poleca umieszczenie lub w czyim interesie umieszczenie to wykonano. W rozpatrywanej sprawie nie może być wątpliwości, że "osobą tą jest B. Spółdzielnia Mieszkaniowa. Nikt inny nie mógłby tych robót wykonać". Organ odwoławczy podkreślił, że Spółdzielnia posiada własną telewizję kablową (BTK) i przyjmuje zlecenia na jej doprowadzenie wraz z sygnałem internetu do indywidualnych lokali oraz czerpie stąd korzyści w postaci opłaty określonej w umowie zawartej z abonentem. Zdaniem Kolegium, wątpliwości nie budzi także ustalenie okresu zajęcia pasa drogowego. Okres ten został ustalony w sposób prawidłowy, przy czym w trakcie postępowania, Spółdzielnia nie składała dowodów przeciwnych zaś zlecenia i umowy wskazują, że kabel rtv układany był w latach[...] . Ostatecznie organ I instancji przyjął, że szafki telewizji kablowej oraz kable telewizji kablowej w rurze osłonowej i bez rury osłonowej zostały umieszczone w pasie drogowym nie później niż w dniu [...]r. i znajdowały się w pasie drogowym do dnia wydania pierwszej decyzji, tj. do [...] B. Spółdzielnia Mieszkaniowa zaskarżyła opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca przypomniała, że w ocenie Kolegium uchyloną decyzję z dnia [...] r. cechował brak wskazania konkretnych dowodów na to kto i kiedy ułożył kabel do transmisji sygnału rtv i dwukierunkowej transmisji danych, a także tego kto umieścił w pasie drogowym dwie szafki telewizji kablowej. Nie ustalono również kto jest właścicielem wymienionych urządzeń. Organ odwoławczy wyraził również wątpliwości co do mocy dowodowej oświadczenia z dnia [...] r. stanowiącego jedną z podstaw wydania decyzji przez Burmistrza B. Skarżąca podkreśliła, że w ocenie organu odwoławczego również samo ustalenie daty początkowej umieszczenia urządzeń zostało oparte jedynie na hipotetycznych przypuszczeniach wynikających wyłącznie z zeznań świadków, co należy zgodnie z decyzją Kolegium z dnia [...] r. uznać za oparcie tego założenia "na nader kruchych dowodach". W ocenie skarżącej, bezsprzecznym pozostaje, że organ administracji publicznej dokonując ponownego rozpatrzenia sprawy nie dokonał żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia wskazanych przez organ odwoławczy okoliczności i wydał drugą decyzję w oparciu o poprzednie niekompletne ustalenia. Nadal pomimo zaleceń Kolegium nie ustalono jednoznacznie, kto i kiedy ułożył sporny kabel, kto umieścił dwie szafki telewizji kablowej w pasie drogowym, a także jaka była data początkowa umieszczenia urządzeń. B. Spółdzielnia Mieszkaniowa podniosła, że organ odwoławczy nie zważając na własne stanowisko w sprawie braków postępowania dowodowego, wydał zaskarżoną decyzję z dnia [...] r. w oparciu o ten sam materiał dowodowy, który uprzednio uznał za niepełny i niewystarczający. Rozstrzygnięcie w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji z dnia 25 czerwca 2014 r. wydano, pomimo nieuzupełnienia materiału dowodowego przez organ administracji publicznej. Skarżąca wniosła dodatkowo o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego poprzez zobowiązanie organu administracji publicznej – Burmistrza B. do przedłożenia oryginału ostatecznej decyzji Wojewody w przedmiocie przejścia na własność jednostki samorządu terytorialnego nieruchomości zajętej pod drogę publiczną wchodzącą w obręb ulicy [...] na okoliczność wykazania istnienia po stronie Burmistrza Miasta kompetencji do wydawania decyzji w przedmiocie nakładania kar za zajęcie pasa drogowego. W ocenie skarżącej, w niniejszej sprawie nie wyjaśniono kwestii weryfikacji tytułu prawnego jednostki samorządu terytorialnego do gruntu objętego pasem drogowym wchodzącym w obręb ul. [...]. Tymczasem w sytuacji, w której przedmiotowej decyzji brakuje lub nie została jeszcze wydana zarządca drogi nie ma podstaw do naliczania opłat, a co za tym idzie kar, za zajęcie pasa drogowego. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązującego prawa oraz trafności jego wykładni. Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Stwierdzenie przez Sąd naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, skutkują wyeliminowaniem zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga okazała się uzasadniona, choć nie wszystkie zarzuty podnoszone w skardze są trafne. Za błędne należy bowiem uznać stanowisko, zgodnie z którym w realiach niniejszej sprawy niezbędne było ustalenie kto fizycznie umieścił urządzenia w pasie drogowym ul. [...] - w celu ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za samowolne zajęcie pasa drogowego. W ocenie Sądu, wystarczającym w tym wypadku jest ustalenie dokonane przez organy obu instancji, że to skarżąca – działając jako inwestor – umieściła w pasie drogowym drogi gminnej przedmiotowe skrzynki oraz kable do transmisji sygnału rtv i dwukierunkowej transmisji danych nie posiadając ku temu odpowiedniego zezwolenia. W tej mierze Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt. II SA/Sz 794/13 (także ze skargi B. Spółdzielni Mieszkaniowej na decyzję w przedmiocie ustalenia kary za samowolne zajęcie pasa drogowego). Zgodnie z tym stanowiskiem w zaskarżonej decyzji trafnie ustalono, że to skarżąca Spółdzielnia umieściła przedmiotowe urządzenia w pasie drogowym. Ponadto, również trafnie nie przyjęto, że Spółdzielnia była tylko wykonawcą działającym na zlecenie bliżej niesprecyzowanego inwestora. W omawianej sprawie Sąd zgodził się z Kolegium, że pojęcie inwestora interpretować trzeba w kontekście art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, który wiąże zagadnienie lokalizowania w pasie drogowym obiektów budowlanych z prawem budowlanym poprzez wskazanie konieczności, w określonych w przepisie sytuacjach, uzyskania poza zgodą zarządcy drogi, także decyzji o pozwoleniu na budowę. W sytuacji, gdy B. Spółdzielnia Mieszkaniowa w B. posiada własną telewizję kablową tzw. B. Telewizję Kablową i przyjmuje zlecenia na jej doprowadzenie wraz z sygnałem Internetu do indywidualnych lokali oraz czerpie z tego korzyści w postaci opłaty określonej w umowie zawartej z abonentem, to dowodzenie, że to właściciel lokalu, który zamówił usługę polegającą na doprowadzeniu sygnału Internetu i jako jedyny korzysta z przedmiotowej skrzynki, jest inwestorem zobligowanym do uzyskania odpowiedniego zezwolenia stanowiłoby ustalenie wbrew logice faktów. Podzielając w pełni powyższe stanowisko, należy uznać, że to skarżąca Spółdzielnia ponosi odpowiedzialność administracyjnoprawną, skoro zajęła pas drogowy ul. [...] pod skrzynki telewizji kablowej a także kable do transmisji sygnału rtv i dwukierunkowej transmisji danych nie posiadając ku temu zezwolenia zarządcy drogi, a zatem ustalenia organów obu instancji w tym zakresie okazały się prawidłowe. Natomiast za uzasadniony należy uznać zarzut niewyjaśnienia przez organy obu instancji kiedy przedmiotowe urządzenia zostały umieszczone w pasie drogowym ul. [...], co ma bezpośredni wpływ na wysokość wyliczonej przez Burmistrza B. kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260), za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Stosownie do art. 40 ust. 5 opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2,tj. w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, przy czym za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim. W realiach niniejszej sprawy, wobec zajęcia pasa drogowego pod urządzenie infrastruktury technicznej, a do takich trafnie organ zaliczył urządzenia sieci multimedialnej, karę należało wymierzyć w oparciu o powyższy przepis, a zatem należało ustalić stawkę opłaty i powierzchnię rzutu poziomego urządzenia oraz liczbę dni zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Dokonane przez organ wyliczenie nie może być jednak uznane za w pełni prawidłowe ponieważ organ ten przyjął za datę umieszczenia wszystkich urządzeń w pasie drogowym – [...] r. podczas gdy ustalenie to nie znajduje pełnego potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. O ile można się zgodzić, że taka data może być przyjęta w wypadku umieszczenia kabla w rurze osłonowej na odcinku od zatoki postojowej do posesji nr [...] przy ul. [...] ponieważ właściciel tej posesji potwierdził wykonanie przyłącza telewizji kablowej w dniu [...]r. (oświadczenie z dnia [...] r. - w aktach administracyjnych), o tyle nie może być mowy o przyjęciu wspomnianej daty w wypadku umieszczenia kabla w rurze osłonowej na odcinku od zatoki postojowej do posesji nr [...] przy ul. [...]. Jak wynika bowiem z załączonego do akt zlecenia wykonania przyłącza do sieci telewizji kablowej wraz wykonaniem instalacji w budynku wskazanym i doprowadzenie do niej sygnału telewizji kablowej, podpisanego przez Z. M. (ul. [...]), zostało ono wystawione w dniu [...]r., zaś potwierdzenie wykonania przyłącza podpisano w dniu [...]r. Naliczenie zatem opłaty (a następnie kary) za zajęcie pasa drogowego na opisanym odcinku za okres od dnia [...] r. (w świetle zgromadzonych dowodów) należy uznać za nieuzasadnione. Kwestią wymagającą wyjaśnienia jest także prawidłowość wyliczenia długości kabla usytuowanego w zatoce postojowej wzdłuż całej długości ulicy [...] od posesji nr [...] do posesji nr [...], a to z tego względu, że z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu [...] r. wynika, że w okresie pomiędzy pierwszymi oględzinami tj. [...] r. a oględzinami w dniu [...]r. dokonano zmiany lokalizacji szafki przy posesji nr [...]. Z protokołu nie wynika jednak czy pomiary były wykonane z uwzględnieniem położenia szafki po zmianie jej lokalizacji czy też wcześniejszego położenia ani też jaki wpływ na pomiar miała zmiana tej lokalizacji. Reasumując Sąd uznał, że w prowadzonym przez organy obu instancji postępowaniu administracyjnym, nie dopełniono obowiązków wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organy nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz nie odniosły się do wszystkich istotnych kwestii występujących w tejże sprawie. Powyższe stanowi o naruszeniu przez organy orzekające w sprawie, przepisów z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe skutkowało w konsekwencji wydaniem rozstrzygnięcia, które zostało oparte na niekompletnych ustaleniach, a co za tym idzie nie zawierało uzasadnienia o pełnej treści. Biorąc pod uwagę przy tym zakres i wagę dostrzeżonych wadliwości, dla końcowego załatwienia sprawy, konieczne okazało się uchylenie nie tylko zaskarżonej decyzji Kolegium, ale również uchylenie decyzji ją poprzedzającej organu pierwszej instancji. Na podstawie art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalono wniosek skarżącej o przeprowadzenie dowodu z dokumentu: "poprzez zobowiązanie organu administracji publicznej – Burmistrza miasta B. do przedłożenia oryginału ostatecznej decyzji Wojewody w przedmiocie przejścia na własność jednostki samorządu terytorialnego nieruchomości zajętej pod drogę publiczną wchodzącą w obręb ulicy [...]", ponieważ przeprowadzenie tego dowodu nie przyczyniłoby się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Rozpatrując ponownie sprawę organ winien uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę Sądu, uzupełnić materiał dowodowy we wskazanym zakresie, a następnie podjąć rozstrzygnięcie i uzasadnić je zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym. O ile faktycznie w przypadku ul. [...] – zgodnie z twierdzeniem skarżącej – zachodzą wątpliwości co do przejścia na własność jednostki samorządu terytorialnego nieruchomości zajętej pod drogę publiczną (dotychczas skarżąca nie wskazała konkretnych okoliczności powodujących takie wątpliwości) to wyjaśnienia może wymagać także i ta kwestia. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt I wyroku. Na podstawie art. 152 tej ustawy stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).