II SA/Sz 983/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia NSA Iwona Tomaszewska,, Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda (spr.), Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 maja 2010r. sprawy ze skargi Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wznowienie postępowania sądowego zakończonego: - wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 października 2007r. sygn. akt II SA/Sz 1248/06 w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego; - wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 maja 2009r. sygn. akt II SA/Sz 180/09 w sprawie ze skargi H. Ż. i F. Ż. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego I. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt II SA/Sz 1248/06, II. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...], III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, IV. utrzymuje w mocy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2009 r. syn. akt II SA/Sz 180/09. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił H. i F. Ż. pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego na działce nr [...] przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...] znak [...] Starosta [...] udzielił następczo inwestorowi pozwolenia na użytkowanie ww. obiektu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność powyższych aktów administracyjnych odpowiednio decyzjami z dnia [...] Nr [...] oraz z dnia [...] Nr [...]. W konsekwencji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wszczął postępowanie w celu doprowadzenia obiektu posadowionego na działce nr [...] przy ul. [...] do stanu zgodnego z prawem i decyzją z dnia [...] nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia określonych dokumentów w celu doprowadzenia wybudowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na jego użytkowanie. Decyzją z dnia [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], w związku z odwołaniem właściciela sąsiedniej nieruchomości W.S., uchylił w całości decyzję organu I instancji z dnia [...] i nakazał inwestorom przedłożenie w terminie do dnia [...], zakreślonych w niej dokumentów, m.in. inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej obiektu z określeniem jego przeznaczenia oraz wysokości zabudowy w stosunku do istniejącego na działce budynku mieszkalnego - wraz z orzeczeniem technicznym, sporządzonym przez uprawnioną osobę, potwierdzającym wybudowanie obiektu zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej, ze szczególnym uwzględnieniem art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego dotyczącego poszanowania, występujących w zasięgu oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Powyższą decyzję W.S. zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. Wyrokiem z dnia [...],[...], Sąd powyższą skargę oddalił. Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], po analizie przedłożonych przez inwestorów dokumentów i uznaniu, że wybudowany obiekt nie spełnia wymogów decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ nie zachowano warunku dotyczącego wysokości zabudowy, nakazał rozbiórkę górnej części obiektu w taki sposób, aby jego wysokość nie przekraczała wysokości istniejącego na działce budynku mieszkalnego. Od decyzji tej odwołali się inwestorzy – H. i F. Ż., którzy stwierdzili, że decyzja rażąco narusza obowiązujące przepisy oraz jest niezgodna z całością postępowań administracyjnych i sądowych, toczących się w tej sprawie od kilku lat. Zdaniem skarżących nakaz dokonania faktycznej rozbiórki 50 % budynku, wybudowanego na podstawie prawomocnej i ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i przyjętego do użytkowania decyzją administracyjną, po uprzednich kontrolach PINB, który dwukrotnie stwierdził, że obiekt został zrealizowany zgodnie z obowiązującymi przepisami, jest nieuzasadniony oraz wyrządza inwestorom znaczną szkodę materialną. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016, z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania H. I F. Ż. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...], Nr [...] nakazującej rozbiórkę górnej części budynku jednorodzinnego przy ulicy [...] w taki sposób, aby doprowadzić przedmiotowy budynek do zgodności z pkt [...] decyzji z dnia [...]. Prezydenta Miasta [...] o warunkach zabudowy, tj. aby wysokość zabudowy nie przekraczała wysokości istniejącego budynku mieszkalnego - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 51 ust.3 pkt 2 Prawa Budowlanego nakazał inwestorom H. i F. Ż. rozbiórkę części budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w taki sposób, aby doprowadzić obiekt do zgodności z pkt [...] decyzji z dnia [...] Prezydenta Miasta [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. aby wysokość zabudowy przedmiotowego budynku nie przekraczała wysokości istniejącego na tej samej działce budynku mieszkalnego. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] przez H. I F. Ż. oraz przez W.S.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] oddalił skargę W.S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...]. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu [...]. Skarga H. i F. Ż. na powyższą decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...] sygn. akt [...]. W wyniku skargi kasacyjnej wniesionej od tego wyroku przez H i F. Ż., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...]. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu [...]. W dniu [...][...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnymi wyrokami tego Sądu z dnia [...], sygn. akt [...] oraz z dnia [...], sygn. akt [...]. Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał przepis art. 273 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania sądowego skarżący wskazał, że oba orzeczenia dotyczą tej samej decyzji administracyjnej. Sprzeczne rozstrzygnięcia przedmiotowych orzeczeń Sądu uniemożliwiają realizację wskazań zawartych w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...], sygn. akt [...], uwzględniającego wytyczne zawarte w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...], sygn. akt [...], co do dalszego postępowania przez organy nadzoru budowlanego. Prawomocne orzeczenie sądu z dnia [...] sygn. akt [...] zostało doręczone organowi w dniu [...]. Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi o wznowienie postępowania i uchylenie wyroku z dnia [...], sygn. akt [...] oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", w przypadkach określonych w Dziale VII ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia (art. 277 P.p.s.a.). W myśl art. 279 P.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. W rozpatrywanej sprawie skarżący domagał się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...] sygn. akt [...] oraz z dnia [...] sygn. akt [...] na podstawie art.273 § 3 P.p.s.a. W sprawie [...] wyrok ze stwierdzeniem prawomocności został doręczony organowi w dniu [...], a zatem od tej daty należało liczyć termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Skarga ta została wniesiona w dniu 26 sierpnia 2009 r., a więc z zachowaniem ustawowego terminu. Pozytywne ustalenie, że zostały spełnione niezbędne przesłanki skutecznego wniesienia skargi o wznowienie postępowania spowodowało w dalszej kolejności zbadanie czy skarga o wznowienie postępowania jest dopuszczalna, a więc czy wskazana przez wnioskodawcę podstawa wznowienia jest merytorycznie uzasadniona. Obowiązek taki wynika z treści art. 281 P.p.s.a. Zgodnie z art. 273 § 3 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Niezbędną przesłanką przewidzianą w art. 273 § 3 P.p.s.a. jest tożsamość przedmiotu i stron postępowania. Wznowienie postępowania jest dopuszczalne w razie wykrycia prawomocnego wyroku, który dotyczy "tej samej sprawy" tzn. gdy przedmiotem rozstrzygnięcia w tym wyroku są te sama prawa i obowiązki, dotyczące tych samych podmiotów, wynikające z określonych norm prawnych. Przesłanka ta została w rozpoznawanej sprawie spełniona bowiem w sprawach [...] przedmiotem skarg była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] Nr [...] nakazująca na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, inwestorom H. i F. Ż. rozbiórkę nowo wybudowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w taki sposób, aby doprowadzić obiekt do zgodności z pkt [...] decyzji Prezydenta Miasta Kołobrzegu z dnia [...] znak [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. aby wysokość zabudowy przedmiotowego budynku nie przekraczała wysokości istniejącego na tej samej działce budynku mieszkalnego. W sprawie [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] po rozpatrzeniu sprawy ze skargi W.S. na powyższą decyzję oddalił skargę, natomiast w sprawie [...] po rozpoznaniu skargi H. i F. Ż. na tą samą decyzję Sąd wyrokiem z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ja decyzję organu I instancji. Wprawdzie, co do zasady, podstawą skargi o wznowienie postępowania może być tylko takie wykryte później orzeczenie dotyczące tego samego stosunku prawnego, które było już prawomocne, zanim zapadło orzeczenie w postępowaniu, którego wznowienia się żąda, niemniej jednak w okolicznościach tej sprawy skargę o wznowienie postępowania należy uznać za dopuszczalną mając na uwadze jednolitość orzecznictwa w sprawach o tym stanie faktycznym i prawnym. Uznając, że skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w terminie oraz, że oparta została na przesłance ustawowej - art. 273 § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł o wznowieniu postępowania zakończonego prawomocnymi wyrokami WSA w Szczecinie z dnia [...], sygn. akt. [...] oraz z dnia [...] sygn. akt [...] i na podstawie art. 281 P.p.s.a. połączył badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy . Rozpoznając ponownie sprawę Sąd uznał, że skarga powinna być uwzględniona z poniżej przedstawionych powodów. Przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie stanowią wydane w sprawie prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...] sygn. [...] oraz z dnia [...], sygn. [...]. Powyższe orzeczenia wyznaczają jednocześnie, zgodnie z art. 282 § 3 w związku z art. 273 § 3 P.p.s.a., granice orzekania Sądu w niniejszej sprawie, co dotyczy tak sentencji powołanych wyroków, jak i ich uzasadnienia. Przypomnieć należy, że pierwszym z powołanych wyroków WSA w [...] oddalił skargę W.S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]. Drugie z przedstawionych orzeczeń Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wydał w związku z uwzględnieniem przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej złożonej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...], sygn. [...], oddalającego skargę H. i F. Ż., na tożsamą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy powołanym wyrokiem z dnia [...] WSA w [...] uchylił zaskarżoną decyzję ZWINB z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] Nr [...]. Podkreślenia wymaga przy tym, że w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z dnia [...], sygn. [...], oddalił wcześniej skargę W.S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nakładającą na inwestorów – H. i F. Ż., obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na użytkowanie. W wyroku tym, Sąd uznał poprawność zastosowanej procedury naprawczej określonej w art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, z późn. zm.). Stwierdził także, że wykonanie nałożonych obowiązków po ich ocenie umożliwi doprowadzenie budowy do stanu zgodnego z prawem, tj. doprowadzenie do zgodności z warunkami zabudowy i zagospodarowania wysokości, sposobu użytkowania i zgodności z innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, od czego uzależnione było wydanie pozwolenia na użytkowanie. Powyższe stanowisko, zgodnie z art. 153 P.p.s.a. było wiążące zarówno dla organów rozpoznających niniejszą sprawę, jak też dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, przy wydawaniu wyroków w sprawach [...]. Jak podkreślono, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, w związku z tym, że orzeczenia WSA w [...] o sygn. II [...] pozostawały ze sobą w sprzeczności, podstawę uznania dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania sądowego stanowił aspekt zachowania jednolitości orzecznictwa w sprawach o tym samym stanie faktycznym i prawnym. W świetle powyższych, zapadłych w sprawie orzeczeń i motywów ich podjęcia wyznaczających w myśl art. 282 § 3 w związku z 273 § 3 P.p.s.a., granice orzekania przez Sąd, istota badania przedmiotowej sprawy sprowadza się wyłącznie do kwestii prawidłowej oceny wysokości budynku mieszkalnego wybudowanego przez skarżących na działce nr [...] przy ul. [...]. W powyższym zakresie istotne znaczenie wykazuje okoliczność, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...], w sprawie o sygn. [...], wydany został zarówno z uwzględnieniem zapadłego w sprawie wyroku z dnia [...], sygn. [...], stosownie do treści art. 153 P.p.s.a., a ponadto wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...]. sygn. akt [...]. Powołanym orzeczeniem, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...], sygn. akt [...] zapadły w niniejszej sprawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania na skutek uwzględnienia skargi kasacyjnej, stosownie do treści art. 190 P.p.s.a. związany jest natomiast wykładnią prawa dokonaną w danej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W kontekście powyższego, w tym w szczególności okoliczności rozpoznawania przedmiotowej sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, dokonując oceny poddanych badaniu orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...] sygn. [...] oraz z dnia [...], sygn. [...], za właściwe w ocenie składu orzekającego, uznać należy stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zaprezentowane w ostatnim z wyliczonych wyroków. Mianowicie, w ocenie Sądu, zasadne jest twierdzenie, że organy nadzoru budowlanego I i II instancji, dokonując oceny nowo wzniesionego budynku względem już istniejącego na tej działce budynku mieszkalnego uwzględniły tylko jeden dokument z akt sprawy, tj. załącznik nr 7 do inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej rzeczoznawcy budowlanego inż. arch. [...], wykonanej w [...]. Z dokumentu tego wynikało, że nowy budynek inwestorów H. i F. Ż., według pomiarów wysokości zabudowy na działce, dokonanych przez uprawnionego geodetę, jest wyższy od istniejącego sąsiedniego budynku mieszkalnego o 1, 40 m. Ustalenie to stało się następnie podstawą orzeczenia o nakazie rozbiórki części ww. budynku jednorodzinnego, co doprowadzić miało do stanu, aby wysokość jego zabudowy nie przekraczała wysokości istniejącego na tej samej działce budynku mieszkalnego. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jednak, co podkreślił w swoim orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny – że obejmował on również inne dane dotyczące wyników pomiarów wysokości obu budynków znajdujących się na tej samej działce. W dokumencie inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej rzeczoznawcy mgr inż. [...] z [...] podane zostały wielkości [...] m dla nowego budynku i [...] m dla sąsiedniego budynku mieszkalnego (karta nr 4). Ponadto w "Opinii techniczno - prawnej rzeczoznawcy budowlanego inż. [...]" z dnia [...] dotyczącej stanu prawnego i technicznego budynku skarżących pod poz. 2.10 zostało zapisane, iż według pomiarów z dnia [...], których dokonał organ nadzoru budowlanego, wysokość budynku nr [...] wynosiła [...] m przy wschodnim narożniku, natomiast wysokość budynku nr [...] a wynosiła [...] m. Z kolei na kartach 6 i 7 opinii wskazano, że zgodnie z pomiarami dokonanymi przez geodetę oba budynki mieszkalne były ze sobą równe. Na karcie 7 opinii wskazano także, że dokonany w dniu [...] przez autora opinii pomiar w naturze obu budynków wykazał, że wysokość budynku istniejącego wynosiła [...] cm (górna płaszczyzna stropodachu nad najwyższą kondygnacją użytkową podwyższa ten wymiar o 15 cm.), zaś wysokość nowego budynku wynosiła [...] cm. Więźba dachowa wyniesiona ponad płaszczyznę stropodachu podwyższała ten wymiar o [...] cm. We wnioskach końcowych niniejszej opinii, zawartych na karcie 8, jej autor stwierdził, że dokonywane i przedstawione pomiary budynków różnią się od siebie ilością kilku lub kilkunastów centymetrów, różnice te wydają się możliwe i wiarygodne, a w konsekwencji nowo wybudowany budynek nie jest wyższy od istniejącego. W ocenie składu orzekającego, w wyroku z dnia [...], sygn. [...], Sąd zasadnie wskazał ponadto, że w sprawie należy również zwrócić uwagę na inwentaryzację fotograficzną stanu istniejącego budynków na działce inwestorów, znajdującą się w Ekspertyzie technicznej numer [...]. Istotną kwestię w niniejszym postępowaniu stanowiło jednoznaczne ustalenie wysokości nowego budynku wybudowanego przez skarżących z porównaniem do wysokości budynku już istniejącego. W sytuacji bowiem, gdy pomiary wykonane przez trzy niezależne podmioty, tj. uprawnionego geodetę, Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kołobrzegu oraz rzeczoznawcę budowlanego przedstawiały, jak wyżej wskazano, różne wysokości obu budynków, a różnice w wynikach obejmowały przedział od kilkunastu do 140 cm, to nie istniała możliwość jednoznacznego ustalenia, czy nowo powstały budynek inwestorów jest niższy lub wyższy od sąsiedniego, czy też jest równy z istniejącym budynkiem. Przyjąć należy, że brak, w powyższym zakresie, konkretnych i rzetelnych ustaleń organów nadzoru budowlanego nie pozwalał na zastosowanie, w niniejszej sprawie, sankcji z art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W kontekście powyższych ustaleń, zdaniem składu orzekającego, zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji z dnia [...], tak jak to wskazał Sąd w sprawie [...], naruszają przepisy postępowania administracyjnego tj. art. 75 § 1 oraz art. 7, 77, 80 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ramach ponownego postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, organ nadzoru budowlanego winien zatem, w sposób nie budzący wątpliwości, dokonać rzetelnych ustaleń odnośnie wysokości obu budynków, w szczególności czy nowy budynek skarżących przewyższa istniejący na tej działce budynek mieszkalny, a następnie ocenić, czy stwierdzona różnica w wysokościach (jeśli wystąpi) stanowi istotne odstępstwo, czy też jest możliwe wydanie pozwolenia na użytkowanie spornego obiektu. Ponadto organy obu instancji powinny mieć także na względzie fakt, iż w świetle oceny rzeczoznawcy budowlanego wyrażonej w przywołanej "Opinii techniczno-prawnej" inwestorzy wykonali nałożone na nich czynności i budynek odpowiada wymogom techniczno-budowlanym. W przedmiocie wniosku strony skarżącej - [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, o zasądzenie kosztów postępowania, wskazać należy, że w zakresie obowiązującego prawa nie istnieją podstawy do uwzględnienia powyższego wniosku. Zgodnie z art. 199 P.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej. W przepisach prawa brak przepisu szczególnego, na podstawie którego w niniejszej sprawie strona skarżąca, byłaby zwolniona od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. W konsekwencji, opłata sądowa, ustalona na podstawie § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, z późn. zm.) w wysokości 200 złotych, z tytułu wniesienia skargi w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przez Sąd, pobrana została od organu II instancji, w sposób zgodny z prawem. Jednocześnie, w myśl unormowań ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie istnieje możliwość zwrotu kosztów postępowania przed sądem I instancji na rzecz organu administracji publicznej, w sprawie związanej z weryfikacją wydanych lub podjętych przez ten organ aktów lub czynności, bądź też jego bezczynności w tym zakresie. Dotyczy to także sytuacji, gdy tak jak w niniejszej sprawie, dany organ występuje w roli strony skarżącej. Powyższe wynika z art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zwrot kosztów postępowania przed sądem I instancji możliwy jest zatem wyłącznie od strony przeciwnej, będącej organem administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność zaskarżono. Zwrot tego rodzaju, nie jest natomiast możliwy od Sądu lub strony przeciwnej, nie będącej organem administracji. Rozwiązanie to odnosi się także do trybów postępowania sądowego służących weryfikacji orzeczeń prawomocnych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 282 § 3 w związku z art. 273 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt. I i IV sentencji. W zakresie pkt II orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) powołanej ustawy. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji (pkt III) oparte zostało o przepis art. 152 ww. ustawy.