II SA/Sz 984/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska /spr./, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 listopada 2011 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej oddala skargę Pismem z dnia [...] /data wpływu do organu/, W.B. wystąpił do Burmistrza [...], na podstawie 155 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, z podaniem o udzielenie informacji z kartoteki podatkowej o powierzchni użytkowej [...] nieruchomości zabudowanych, wymienionych w załączniku, znajdujących się w obrębie gminy [...]. Decyzją z dnia[...], wydaną na podstawie art. 104, art.107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 z późn. zm.) w związku z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 112 poz. 1198 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 293, art. 298 oraz art. 299 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005r., Nr 8 poz. 60 z późn zm.), Burmistrz [...] odmówił W.B. udzielenia informacji z kartoteki podatkowej. W uzasadnieniu decyzji, Burmistrz [...] wyjaśnił, że w art. 155 ustawy o gospodarce nieruchomościami, na który powołał się wnioskodawca, nie zostały wymienione organy podatkowe jednostek samorządu terytorialnego. W związku z tym organ uznał, że nie ma obowiązku udzielenia informacji zawartych we wniosku. Organ dodał, że zgodnie z art. 293 Ordynacji podatkowej, indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową. Za odmową udzielenia przedmiotowych informacji przemawiał również art. 298 oraz art. 299 § 3 Ordynacji podatkowej. W powołanych przepisach Ordynacji podatkowej, zawarty został zamknięty katalog podmiotów, którym mogą być udostępniane informacje znajdujące się w aktach spraw podatkowych, w tym dane dotyczące powierzchni użytkowych nieruchomości. Zdaniem organu, w katalogu tych podmiotów, nie wymieniono rzeczoznawców majątkowych. W odwołaniu od powyższej decyzji, skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, W.B. wniósł o zmianę decyzji Burmistrza [...] poprzez nakazanie organowi udzielenia żądanej informacji z kartoteki podatkowej o powierzchni użytkowej nieruchomości zabudowanych, wymienionych w załączniku do wniosku z dnia [...]r. Odwołujący się wyjaśnił, że jest rzeczoznawcą majątkowym, a uprawnienie do uzyskania żądanych informacji wywodzi z art. 155 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który umożliwia rzeczoznawcom majątkowym uzyskanie wszelkich, niezbędnych i dostępnych danych o nieruchomości. Wywiódł, że katalog sformułowany w art. 155 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest katalogiem otwartym, zaś w art. 155 ust. 3 tej ustawy wyraźnie wskazano, że między innymi "właściwe organy" są obowiązane udostępniać rzeczoznawcom majątkowym stosowne dane. Zdaniem strony takim "właściwym organem" jest Burmistrz [...]. W.B. nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że dane objęte wnioskiem o udzielenie informacji o powierzchni nieruchomości zabudowanej, objęte są tajemnicą skarbową. Fakt, że taka informacja pochodzi ze zbioru akt podatkowych objętych taką klauzulą, nie uzasadnia odmowy udostępnienia danych, które nie mają znaczenia w kwestiach podatkowych. Żądana informacja nie dotyczy bowiem ani osoby podatnika, ani płaconych lub wymierzanych mu podatków. Odnosząc się do argumentacji organu, że osoba rzeczoznawcy majątkowego nie mieści się w kręgu uprawnionych podmiotów do domagania się informacji objętej tajemnicą skarbową, wnioskodawca stanął na stanowisku, że uprawnienie to uzyskania żądanych informacji wynika z art. 298 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, organy podatkowe udostępniają akta podatkowe innym podmiotom /w przypadkach i na zasadach określonych w innych ustawach i umowach międzynarodowych, których stroną jest Rzeczypospolita Polska/, jeżeli akta te nie zawierają informacji, o których jest mowa w art. 182 Ordynacji podatkowej. Rzeczoznawca majątkowy jest właśnie takim innym podmiotem, upoważnionym do żądania przedmiotowych informacji, na mocy art. 155 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odwołujący się dodał na koniec, że przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, statuują rzeczoznawcę majątkowego na poziomie rzecznika interesu publicznego, co pociąga doniosłe skutki prawne w sferze dostępu do danych i uprawnień, oraz do ich przetwarzania. Wnoszący odwołanie, będący także biegłym sądowym, wielokrotnie zwracał się do organów podatkowych o udostępnienie informacji, w celu sporządzenia opinii zleconych przez sąd. Stanowisko Burmistrza [...] pozostaje – zdaniem strony - w opozycji do decyzji innych organów i ponadto uniemożliwia stronie, wykonywanie ustawowych obowiązków. Decyzją z dnia[...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) w związku z art. 293, art. 298 i art. 299 § 3 Ordynacji podatkowej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...]. Kolegium na wstępie zauważyło, że organ pierwszej instancji nieprawidłowo zinterpretował treść art. 155 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odwołujący się słusznie bowiem zauważył, że powołany przepis odnosi się do organów podatkowych, dysponujących danymi (dokumentami), o których mowa art. 155 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nie przesądza to jednak o uprawnieniu strony do skutecznego ubiegania się o udzielenie informacji publicznej. Jak zauważył organ, w niniejszej sprawie odpowiednie zastosowanie mają przepisy ustawy o udostępnianiu informacji publicznej. W myśl art. 5 ust. 1 tej ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Powołane przepisy stanowią legi speciali w stosunku do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i muszą być stosowane na zasadzie pierwszeństwa. W sytuacji, gdy wnioskowana informacja stanowi informację niejawną lub też informację ustawowo chronioną, wyłączona jest możliwość jej uzyskania na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Kolegium stwierdziło, że wnioskowane dane służące naliczeniu podatku są w istocie zestawieniem oświadczeń podatników zawartych w deklaracjach, czy informacjach składanych na ręce organu. Powierzchnia użytkowa dla celów podatku nie musi być tożsama z powierzchnią użytkową ustalaną na podstawie innych dokumentów. Ujawnienie takiej wartości znanej organowi podatkowemu jest – w ocenie organu odwoławczego - ujawnieniem treści oświadczenia składanego w tym przedmiocie przez podatnika. Do takich danych, dostęp mogą mieć jedynie podatnik, płatnik oraz inkasent, a więc podmioty, których powyższe dokumenty dotyczą, oraz podmioty enumeratywnie wymienione w art. 297 Ordynacji podatkowej. Samo udostępnienie informacji stanowiącej tajemnicę skarbową, dokonuje się na zasadach i w trybie przewidzianym w Ordynacji podatkowej, nie zaś na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, czy innych ustaw. Kolegium, nie uznało również argumentu, że uprawnienie rzeczoznawcy majątkowego, wynikające z art. 155 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jest wystarczająco skuteczne do uzyskania danych objętych tajemnicą skarbową. Przepis ten, według interpretacji organu, nakazuje rzeczoznawcy (w celu rzetelnego określenia wartości nieruchomości), korzystanie z danych zawartych w umowach, orzeczeniach, decyzjach i innych dokumentach, będących podstawą wpisu do ksiąg wieczystych, rejestrów wchodzących w skład operatu katastralnego, a także w wyciągach z operatów szacunkowych przekazywanych do katastru nieruchomości. Nie można z powyższego wywieźć aby ustawodawca zakładał i dopuszczał możliwość wykorzystywania w czynnościach rzeczoznawców danych wynikających z oświadczeń składanych przez podatników, organowi podatkowemu z zastrzeżeniem zachowania ich poufności i z zachowaniem tajemnicy skarbowej. Dla organu, nie jest także jasne, w jaki sposób na wartość nieruchomości miałaby rzutować informacje, przekazywane jednostronnie przez podatnika, nie zaś wynikające z odpowiednich dokumentów źródłowych, dostępnych dla rzeczoznawcy choćby na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami. Kolegium na koniec stwierdziło, że w niniejszej sprawie wnioskodawca nie działał w ramach wykonywania obowiązków biegłego sądowego, nie było zatem podstaw do rozważania uprawnień takiego podmiotu w zakresie dostępu do danych objętych tajemnicą skarbową. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skarżący W.B., reprezentowany przez adwokata D.N., wniósł o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. Decyzji tej zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 293 i art. 298 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne ich zastosowanie. Według W.B. organ odwoławczy błędnie uznał, iż dane z kartoteki podatkowej, dotyczącej powierzchni użytkowej nieruchomości zabudowanych, objęte są tajemnicą skarbową. Przedmiotowe dane o nieruchomości, które skarżący wyraźnie oznaczył, nie stanowią informacji umożliwiających odczytanie danych konkretnego podatnika, czy ustalenie nałożonych danin publicznych. Na poparcie swych racji skarżący powołał orzecznictwo sądów administracyjnych w tym przedmiocie. W dalszej części uzasadnienia skargi, zostały przedstawione argumenty, powołane w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, tj. że wskazane informacje niezbędne są rzeczoznawcy majątkowemu przy wykonywaniu jego zawodowych obowiązków i odmowa ich udostępnienia uniemożliwia realizację powierzonych mu obowiązków. Dodał, że rzeczoznawca majątkowy jest innym podmiotem, w rozumieniu art. 298 pkt 7 Ordynacji podatkowej, upoważnionym do żądania udostępnienia informacji z akt podatkowych na podstawie art. 155 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami statuują rzeczoznawcę na poziomie rzecznika ochrony interesu publicznego. Na marginesie skarżący dodał, że nie ma możliwości uzyskania wnioskowanych informacji z innych źródeł bowiem poza kartoteką podatkową brak jest dokumentów określających powierzchnię użytkową nieruchomości położonych w Gminie [...] wyszczególnionych w piśmie z dnia [...] r. (w aktach notarialnych ksiąg wieczystych brak jest takich danych). Samorządowe Kolegium Odwoławcze udzielając odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie. Po zapoznaniu się z argumentacją zawartą w skardze, Kolegium podkreśliło, że nie do przyjęcia jest przedstawiona przez skarżącego argumentacja, która w istocie pozwala na dostęp do danych przekazywanych przez podatników wyłącznie organowi podatkowemu na potrzeby postępowania podatkowego. Nie jest przy tym informacją zbiorczą wartość zadeklarowanej powierzchni, dotycząca konkretnej, dającej się z łatwością zidentyfikować pod kątem lokalizacji (i własności) nieruchomości. Wskazywany przez stronę charakter informacji zbiorczej miałaby, np. suma powierzchni użytkowych zadeklarowanych przez podatników na obszarze gminy [...], o co jednak strona nie wnioskowała, domagając się szczegółowych danych dla każdej nieruchomości osobno. Za chybioną, Kolegium uznało argumentację o uniemożliwieniu skarżącemu wykonywania obowiązków zawodowych. Żadne przepisy dotyczące zasad wyceny – jak zauważył organ - nie przewidują wykorzystywania w jej toku danych zawartych w deklaracjach składanych przez podatników. W szczególności rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego - w ogóle nie posługuje się pojęciem powierzchni użytkowej w tym wynikającej z deklaracji, czy informacji podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, pod wzglądem zgodności z prawem i to zarówno przepisami prawa materialnego, jak i przepisami postępowania. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola zaskarżonej decyzji w ramach wyżej określonych kompetencji Sądu, nie potwierdziła zarzutów skargi, co oznacza, że zaskarżona decyzja Kolegium z dnia [...] oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Przedmiotem skargi do Sądu administracyjnego jest decyzja wydana na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) w odniesieniu do podania opartego na przepisie art. 155 ust. 3 w związku z art. 155 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2010r., Nr 102, poz. 651 z późn. zm.). W ocenie Sądu przyjęty przez organy orzekające w sprawie, tryb rozpatrzenia tego podania, wynikający z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwanej dalej "u.d.i.p.", jest prawidłowy. Zarówno bowiem dane określone w art. 155 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zwanej dalej "u.g.n.", mieszczą się w zakresie przedmiotowym informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jak i zakres podmiotowy, wynikający z art. 155 ust. 3 u.g.n. mieści się w zakresie podmiotów zobowiązanych, określonych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Oparcie zatem rozstrzygnięcia o przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p. od strony proceduralnej nie budzi zastrzeżeń. Zaskarżona decyzja, utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odmowie udzielenia T.B. informacji z kartoteki podatkowej, prowadzonej dla potrzeb podatku od nieruchomości, na temat powierzchni użytkowej nieruchomości zabudowanych, usytuowanych w gminie [...]. Organy podatkowe zakwestionowały prawo uzyskania przedmiotowych, pojedynczych danych o 67 nieruchomościach, gdyż uznały, że dane te objęte są tajemnicą skarbową w rozumieniu art. 293 Ordynacji podatkowej. Organy nie uznały argumentów skarżącego, iż ten, jako rzeczoznawca majątkowy, ma interes prawny w rozumieniu art. 155 ust. 1 i ust. 3 u.g.n., tak jak organy uprawnione do uzyskania informacji podatkowych zgodnie z art. 297, art. 298 i art. 299 Ordynacji podatkowej. Stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji uznać należy za prawidłowe. Możliwość udostępnienia żądanych danych, należy rozpatrzyć biorąc za podstawę regulacje, w tym również prawne ograniczenia, wynikające z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Powołana ustawa umożliwia obywatelom realizację konstytucyjnego prawa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP) do informacji o działalności organów, osób publicznych oraz innych podmiotów realizujących zadania publiczne, dotyczy to m.in. majątku publicznego, ciężarów publicznych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 przedmiotowej ustawy istnieje możliwość uzyskania informacji publicznej, w tym przetworzonej informacji, w takim zakresie w jakim jest to istotne i konieczne z punktu widzenia interesu publicznego. Nie oznacza to jednak nieograniczonego dostępu do wszelkich danych, w rozumieniu pojęcia informacji publicznej, którymi dysponują podmioty realizujące szeroko rozumiane działania publiczne. Z art. 5 ustawy, wynikają prawne ograniczenia od powszechnego dostępu do informacji publicznej – w zakresie i na zasadach określonych w przepisach szczególnych, w tym ustawy o dostępie do informacji niejawnych oraz ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, w tym także danych objętych tajemnicą skarbową. Chodzi o objęcie ochroną danych osobowych, które mogą być ujawnione w przypadku udostępnienia informacji publicznej. Obowiązkiem organu jest w takiej sytuacji wskazanie, czy informacje objęte są tajemnicą, ze względu na ochronę danych osobowych w nich zawartych, czy też ze względu na prawo do prywatności, tajemnicę inną niż państwową, służbową, skarbową, czy tez statystyczną (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2004r., sygn. akt II SA/Wa 221/04, opubl. w Lex nr 146742). W przypadku ustalenia, że żądane informacje mają walor informacji objętych tajemnicą, a zatem których ujawnienie jest zakazane, organ ma podstawy do odmowy udzielenia informacji publicznej, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., która następuje w formie decyzji administracyjnej. W przedmiotowej sprawie, jak słusznie zauważyły organy obu instancji, skarżący W.B. domagał się właśnie udostępnienia informacji, objętych prawną ochroną na podstawie art. 293 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. tajemnicą skarbową. Kierując się ustawową zasadą, iż odmowa udostępnienia informacji może nastąpić jedynie wówczas, gdy ustawa tak stanowi, przyjąć należy, że istniały prawne podstawy do odmowy udostępnienia danych z kartoteki podatkowej. Treść wniosku skarżącego dotyczy bowiem danych złożonych przez podatników w postępowaniu o ustalenie podatku od nieruchomości, chodzi więc o informacje chronione tajemnicą skarbową, bowiem dotyczą danych (parametrów) związanych obciążeniem podatkowym nieruchomości, które identyfikują informacje złożone przez konkretnego podmiot w indywidualnej sprawie podatkowej. W takim zakresie żądanie skarżącego nie służy udzieleniu informacji o realizowaniu przez organy zadań publicznych. Dane z kartoteki podatkowej, czyli dane znajdujące się w aktach postępowania podatkowego, zasługują na pełną ochronę w trybie przepisów ordynacji podatkowej oraz przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dane te mogłyby zostać udostępnione jedynie od strony zbiorczej (patrz. Wyrok. WSA w Warszawie z dnia 25 października 2006r., sygn. akt II SA/Wa 970/06, opubl. w Lex nr 284503). Nie mogą być natomiast udzielane żadne informacje indywidualne (patrz wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 maja 2010r., sygn. akt II SA/Wa 414/10, opubl. w Lex nr 674497). O takie zbiorcze dane skarżący nie wystąpił. W.B. domagał się uzyskania indywidualnych danych dotyczących [...] działek. Z tego też względu prawo skarżącego, do uzyskania indywidualnych danych, podlegało ustawowemu ograniczeniu, w świetle art. 293 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie zasługują na uwzględnienie twierdzenia skargi o nieograniczonym prawie rzeczoznawcy majątkowego do uzyskania danych, gdy rzeczoznawca majątkowy pełni jednocześnie funkcję biegłego sądowego. Z okoliczności sprawy w żaden sposób nie wynika, iż żądane informacje z kartoteki podatkowej służyć mają załatwieniu konkretnie oznaczonej sprawy i przedmiot tej sprawy, bezpośrednio dotyczy tych działek. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, rzeczoznawca na podstawie art. 155 ust. 1 i 3 u.g.n. dysponuje innymi prawnymi środkami do uzyskania danych o powierzchni użytkowej obiektów zabudowanych, choćby z danych zawartych w umowach, orzeczeniach, decyzjach i innych dokumentach, będących podstawą wpisu do ksiąg wieczystych; rejestrów wchodzących w skład operatu katastralnego, a także w wyciągach z operatów szacunkowych przekazywanych do katastru nieruchomości. Przepisy art. 155 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. nie zawierają norm uchylających określone w art. 293 ust. 1 ustawy Ordynacja podatkowa, ograniczenia dostępu do informacji publicznej. Z powyższych względów nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi o naruszenia zaskarżoną decyzją oraz decyzją ją poprzedzającą art. 155 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. i art. 293 § 1, art. 297 pkt 7 i art. 298 Ordynacji podatkowej. Również Sąd nie dopatrzył się w okolicznościach sprawy naruszenia przepisów prawa. Biorąc powyższy stan sprawy pod uwagę, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu.