II SA/Sz 985/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak Sędziowie: Sędzia NSA Stefan Kłosowski /spr./ Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Protokolant Aneta Kukla po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2007 r. sprawy ze skargi J. K. i J. I. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych o d d a l a skargę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego - po rozpatrzeniu odwołania J. K. i J. I. od decyzji Starosty numer [...] z dnia [...] zmieniającej własną decyzję numer [...] z dnia [...] o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku usługowo - handlowego położonego przy ulicy [...] w [...] przez dobudowanie [...], decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 Kpa umorzył postępowanie odwoławcze uznając, że odwołanie zostało wniesione przez osoby nieuprawnione, niebędące stroną postępowania. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, iż budynek, którego dotyczy decyzja, należy do Wspólnoty [...]. Stosownie do przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U z 2000 r. Nr 80, poz. 903) ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości tworzy wspólnotę mieszkaniową i ona jedynie może być stroną postępowania dotyczącego rozbudowy tego budynku. Zgodnie bowiem z art. 28 K.p.a. stroną w postępowaniu jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny wynikający z przepisów prawa materialnego, na podstawie których można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Interes prawny nie jest tożsamy z interesem faktycznym osoby, która jest bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej. Właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności mogą powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej (art. 18 ust. 1). Zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali (art. 21 ust. 1). W prowadzonym postępowaniu administracyjnym stroną jest więc Wspólnota - powołana dla nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] – nie zaś jej poszczególni członkowie. Zasadnym jest wiec umorzenie postępowania odwoławczego z powodu wniesienia odwołania przez osoby nieuprawnione. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem J. K. i J. I. zaskarżyli je skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając organowi naruszenie przepisu art. 28 K.p.a. poprzez uznanie, że nie są oni stronami w postępowaniu odwoławczym dotyczącym nieruchomości, której są współwłaścicielami. Skarżący oświadczyli, że odwołanie złożyli w imieniu własnym jak i ogółu właścicieli lokali w tej nieruchomości, bowiem wykonanie robót budowlanych wskazanych w decyzji w przedmiocie pozwolenia na dokonanie rozbudowy budynku nie było uzgadniane z członkami Wspólnoty. W sprawie wystąpiła sprzeczność interesów członków Wspólnoty Mieszkaniowej. Będąca członkiem tej wspólnoty inwestor E. B. realizuje rozbudowę budynku, do którego skarżący posiadają prawo (udział ułamkowy) użytkowania wieczystego. Naruszenie ich interesów polega na tym, że rozbudowa budynku ograniczy dostęp do lokali użytkowych, których są właścicielami i w których prowadzą działalność gospodarczą. Posiadają więc oni indywidualny interes prawny by występować jako strona w sprawie, gdyż przedmiotowe postępowanie w szczególności dotyczy skarżących i Inwestora. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wyjaśnił, że Wspólnota w [...] w dniu [...] podjęła uchwałę nr [...] w której wyraziła zgodę na dobudowę [...] przedmiotowego budynku. Powyższa uchwała nie została zaskarżona do Sądu w trybie art. 25 ustawy o własności lokali. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Jak wynika z akt sprawy, właściciele lokali użytkowych położonych w budynku usługowo-handlowym przy ul. [...] w [...] (działka nr [...]) stanowią Wspólnotę Członkami tej Wspólnoty są również skarżący. Właściciele lokali mają prawo określić sposób zarządu nieruchomością wspólną i powierzyć zarząd osobie fizycznej lub prawnej (art. 18 ust. 1 powoływanej ustawy o własności lokali). Zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentują ją na zewnątrz (art. 21 ust. 1). Przepisy ustawy o własności lokali przewidują również możliwość ustanowienia przez Sąd zarządcy przymusowego (art. 26 ust. 1), który będzie sprawował zarząd nieruchomością w oparciu o przepisy wskazanej ustawy. Zgodnie z art. 22 ust. 1 tej ustawy czynności zwykłego zarządu podejmuje zarząd samodzielnie. Natomiast do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności (art. 22 ust. 3). Niewątpliwie rozbudowa budynku – dobudowa tarasu i schodów przez jednego z właścicieli lokalu ww. nieruchomości wspólnej wymagała zgody pozostałych właścicieli lokali. Jak wynika z akt sprawy w tym przedmiocie zostały podjęte dwie uchwały numer [...] z dnia [...] oraz numer [...] z dnia [...], w których członkowie Wspólnoty wyrazili zgodę na wykonanie robót budowlanych przez E. B. - określonych decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] i decyzją ją zmieniająca z dnia [...]. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że podjęte uchwały nie zostały przez żadnego członka Wspólnoty zaskarżone do sądu na zasadzie art. 25 ustawy o własności lokali. Przepis ten stanowi, że każdy właściciel lokalu może zaskarżyć uchwałę do sądu z powodu niezgodności z przepisami prawa lub umową właścicieli lokali lub z tego tytułu, że narusza zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną lub w inny sposób narusza jego interesy. Skarżącym, jako członkom Wspólnoty przysługiwało prawo kwestionowania podjętych uchwał przed sądem powszechnym. Skarżący nie zakwestionowali jednak na drodze sądowej wyrażonej w uchwałach zgody na realizowanie inwestycji, która, jak twierdzą w skardze, narusza Ich interes jako właścicieli lokali. Natomiast zgodnie z art. 127 § 1 K.p.a., prawo wniesienia odwołania od decyzji organu administracyjnego służy jedynie stronie tj. osobie, do której decyzja jest skierowana, lub której interesu prawnego lub obowiązku dotyczy (art. 28 K.p.a.) . W niniejszym postępowaniu administracyjnym tj. w sprawie o wydanie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych w budynku należącym do wspólnoty lokalowej stroną jest inwestor E. B., która posiada prawo (zgodę Wspólnoty) do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i Wspólnota, którą reprezentuje Zarząd (zarządca przymusowy). W takiej sytuacji prawo do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji nr [...] z dnia [...] zmieniającej decyzję tego organu o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych polegających na dobudowie tarasu i schodów w zakresie wykonania dodatkowo trzech słupów przy ścianie północnej przedmiotowego budynku oraz skrócenia tarasu od strony zachodniej przysługuje jedynie wyżej wymienionym podmiotom. Interes, na który powołuje się skarżący ma charakter interesu faktycznego, a nie prawnego. Zatem nie są oni uprawnieni do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji. Postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniem wniesionym przez osobę nieuprawnioną tj. niebędącą stroną postępowania, staje się bezprzedmiotowe, wobec czego podlega umorzeniu przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. w związku z art. 105 K.p.a. Stanowisko takie zostało ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. orzeczenia NSA z dnia 22 listopada 2005r. sygn. akt II OSK 220/05 i II OSK 224/05). W tej sytuacji Sąd, w wyniku kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem – zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej P.p.s.a.) – uznał, że decyzja ta odpowiada prawu. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.