II SA/Sz 990/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 marca 2015 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej Przedsiębiorstwa A. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta decyzją nr [...], z dnia [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku handlowego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach [...] obręb [...], gm. [...]. Od decyzji tej w ustawowym terminie odwołała się Spółka A., zwana dalej "Spółką", użytkownik wieczysty działki nr [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i postanowienia z dnia [...] znak: [...], wyrażającego zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2013 poz. 926). Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji i postanowieniu naruszenie art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. i art. 124 § 2 K.p.a. poprzez brak pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji i postanowienia, oraz niedoręczenie postanowienia z dnia [...] wyrażającego zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W odwołaniu wskazała, że organ nie zawarł prawidłowego uzasadnienia wykazującego, że w niniejszej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek umożliwiający dopuszczenie do odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, a ponadto podniosła, że lokalizacja budynku handlowego i jego gabaryty negatywnie wpłyną na widoczność ośrodka wypoczynkowego z ronda na [...], bowiem obiekt tak wysoki całkowicie przesłoni widok na OW co spowoduje poniesienie strat związanych ze zmniejszeniem jego rozpoznawalności. Wojewoda decyzją z dnia [...], numer [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ stwierdził, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. 2013r. poz. 1409 ze zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska (pkt 1). Bada także zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2) oraz kompletność projektu budowlanego i posiadanie m.in. wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (pkt 3). Organ wskazał, że w dniu [...] inwestor – M.K. - wystąpił do Starosty o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku handlowego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] obręb [...], gm. [...]. Do wniosku inwestor dołączył dokumenty wymagane art.33 ust.2 ustawy Prawo budowlane. W toku postępowania Spółka wniosła zastrzeżenia w przedmiotowej sprawie, oraz zwróciła się o wyjaśnienia dotyczące zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wniosła zastrzeżenia do planowanej inwestycji, dotyczące uzyskanej zgody na odstępstwo od wymogów wynikających z przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie podnosząc, iż odstępstwo może być stosowane jedynie w przypadkach szczególnie uzasadnionych. Starosta po analizie projektu budowlanego, mając na względzie, że zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na budowę jest ograniczony art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem w zakresie określonym ustawą, decyzją z dnia [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku handlowego (sprzedaż pamiątek) wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] obręb [...], gm. [...] oraz przyjął zgłoszenie, w trybie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie przyłącza wody i kanalizacji sanitarnej. Organ odwoławczy dokonał ponownego rozpoznania sprawy w pełnym zakresie dokonując własnych ustaleń stanu faktycznego i prawnego sprawy i stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w toku prowadzonego postępowania przed organem I instancji jest kompletny. Przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, inwestor zgodnie z art. 9 w powiązaniu z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane wystąpił z wnioskiem do Starostwa o odstępstwo od warunków technicznych, polegające na dopuszczeniu sytuowania ściany bez otworów okiennych i drzwiowych projektowanego obiektu w odległości 1,5 m od granicy z działkami budowlanymi nr ew. [...] w [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazał na niewielką powierzchnię działki i jej nieregularny kształt oraz brak możliwości rozwiązań zamiennych, co wskazywało na zasadność zbliżenia obiektu do granic działki. Do wniosku załączył decyzję z dnia [...], w której Wójt wyraził zgodę na usytuowanie obiektu na działce nr [...] w odległości 1,0 m od linii rozgraniczającej krawędź jezdni drogi gminnej nr [...] ul. [...] w [...]. Artykuł 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane przewiduje możliwość wyjątkowego odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7 ustawy. Starosta zwrócił się do Ministra Infrastruktury i Rozwoju, o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2013 poz. 926). Minister pismem z dnia [...], znak: [...] , upoważnił Starostę do wyrażenia zgody, w drodze postanowienia, na przedmiotowe odstępstwo. Po przeprowadzeniu całej procedury zawartej w art. 9 ustawy Prawo budowlane, Starosta postanowieniem z dnia [...] znak: [...] wyraził zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dokonując oceny, czy w danej sytuacji zachodzą przesłanki do zastosowania art. 9 ustawy - Prawo budowlane, dla usytuowania ściany bez otworów okiennych i drzwiowych projektowanego obiektu w odległości 1,5 m od granicy z działkami budowlanymi nr ew. [...] w [...], organ uznał, że ze względu na nieregularny kształt oraz niewielką powierzchnię działki, okoliczność taka zachodzi. Ponadto, zdaniem Wojewody, analiza projektowanej inwestycji wykazała, że przy takiej lokalizacji na działkach nr [...] nie zostaną naruszone przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczące : § 13 - odnośnie przesłaniania budynków sąsiednich przez nowo projektowany budynek handlowy, § 57 odnośnie dostępu światła, § 271 odnośnie spełnienia warunków ochrony przeciwpożarowej oraz § 314 odnośnie ochrony przed promieniowaniem jonizującym i polami elektromagnetycznymi. Inwestycja nie powoduje także ograniczeń dla sąsiednich działek co do możliwości korzystania z mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja) i nie pozbawia sąsiednich działek dostępu do drogi publicznej. Organ odwoławczy po dokonaniu analizy załączonego materiału dowodowego dokonał ponownej analizy ustaleń planu i stwierdził, że dla obszaru objętego wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obrębu ewidencyjnego Ustronie Morskie i części obrębów Wieniotowo i Gwizd — część A, zatwierdzony uchwałą Nr XLIV/306/2010 Rady Gminy w Ustroniu Morskim, z dnia 5 listopada 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Zacho. Nr 135, poz. 2707 - z 30 grudnia 2010 r.). Działka nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...], na której inwestor zaplanował realizację budynku handlowego objętego wnioskiem, znajduje się na terenie jednostki elementarnej oznaczonej symbolem [...], są to tereny przeznaczone pod zabudowę usługową, w tym usług turystycznych oraz mieszkaniową. Na każdej z działek budowlanych zezwala się na lokalizację: a) budynków wolnostojących lub zespołu budynków usług turystycznych wraz z budynkami garażowymi, gospodarczymi i towarzyszącymi zabudowie usług turystycznych b) budynków usługowych wraz z budynkami garażowymi (gospodarczymi) c) budynków mieszkalno- usługowych wraz z budynkami garażowymi (gospodarczymi) d) budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z budynkami garażowymi (gospodarczymi) Zabudowę należy kształtować do wysokości 4 kondygnacji nadziemnych. Maksymalny udział powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej ustala się na poziomie 60%.Minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki budowlanej ustala się na poziomie 10%. Budynki garażowe, gospodarcze i towarzyszące należy kształtować do wysokości 2 kondygnacji nadziemnych. Zadaszenia budynków należy kształtować w formie dachów dwuspadowych i wielospadowych, o kącie nachylenia połaci dachowych do płaszczyzny przekroju poziomego budynku w przedziale 25°-45°, lub płaskich. Po sprawdzeniu projektu budowlanego stanowiącego integralną część decyzji o pozwoleniu na budowę, organ stwierdził, że działka nr [...] obręb [...] stanowi własność inwestora, na działce tej zaprojektowany został budynek handlowy, parterowy w konstrukcji drewnianej. Jego forma nawiązuje bezpośrednio do kadłuba statku. Powierzchnia zabudowy wynosi 62,88 m2 co stanowi 50,95% powierzchni działki. Powierzchnia biologicznie czynna wynosi 44,59%, zaś powierzchnia użytkowa projektowanego budynku handlowego wynosi 45,29 m2. Całość pokryta jest dachem płaskim o nachyleniu ok. 12°. Wysokość budynku w najwyższym punkcie osłony dachu wynosi 6,06 m. Projekt budowlany, w ocenie Wojewody, został wykonany zgodnie z ustaleniami miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego. Projekt budowlany wykonany został również zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, co zostało potwierdzone oświadczeniem autorów projektu posiadających stosowne uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie projektantów na listę członków właściwych izb samorządu zawodowego. Stronom zapewniono czynny udział w postępowaniu. Ustosunkowując się do argumentacji złożonego odwołania organ stwierdził, iż samo twierdzenie, że lokalizacja budynku handlowego i jego gabaryty negatywnie wpłyną na widoczność ośrodka, co spowoduje poniesienie strat związanych ze zmniejszeniem jego rozpoznawalności, nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem brak jest przepisów, które wprowadzałyby w tym zakresie jakiekolwiek ograniczenia i wykracza poza ramy rozstrzygnięcia, będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Ponadto, w ocenie organu, przedmiotowa inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Powyższa decyzja została przez Spółkę A. zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Spółka zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy): a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy poprzez niewskazanie dowodów i udowodnionych faktów pozwalających na uznanie, że w niniejszej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony umożliwiający odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, b) art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a., przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonego decyzji, w szczególności nienależyte wyjaśnienie dlaczego organ uznał, że w opisywanej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający odstępstwo od ww. przepisów techniczno-budowlanych. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ich błędną wykładnią polegająca na przyjęciu, że w niniejszej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający dopuszczenie do odstępstwa od przepisów ww. rozporządzenia. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Uzasadniając swoje stanowisko Spółka powołała się na liczne orzecznictwo sądów administracyjnych, a w tym, między innymi, na wyrok WSA w Lublinie z dnia 24 kwietnia 2014 r., II SA/Lu 707/08; wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2007 r., VII SA/Wa 431 /07, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 stycznia 2011 r., II SA/G1 891/10, wyrok WSA w Lublinie z dnia 21 października 2008 r. SA/Lu 455/08, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 maja 2007 r. II SA/Gd 493/06, wyrok NSA z dnia 18 lutego 2013 r., II OSK 896/12. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i stwierdzając, że wskazane uchybienia formalne nie miały wpływu na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.). Podstawowy zarzut skargi kwestionuje prawidłowość zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. W niniejszej sprawie odstępstwo dotyczy przepisu określonego w § 12 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie(Dz. U., Nr 75, poz. 690 ze zm.), w myśl którego budynek na działce budowlanej, zwrócony ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną, należy sytuować w odległości nie mniejszej niż 3 m. Zgodnie z art. 9 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz.1409) w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. Postanowienie wydawane na podstawie art. 9 ww. ustawy odnosząc się do przypadków nie tylko uzasadnionych, lecz szczególnie uzasadnionych, powinno zawierać uzasadnienie odpowiadające dyspozycji tej normy, ponieważ obowiązek ten wprost wynika z treści tej właśnie normy prawa materialnego. Nie sposób bowiem wykazać zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku inaczej niż przez uzasadnienie jego zastosowania w konkretnej sprawie ( wyrok II OSK 2253/12). W ocenie sądu, jednak w związku z tym, iż na postanowienie wydane w trybie art. 9 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nie przysługuje zażalenie, to w myśl art. 124 § 2 K.p.a., wykładanego a contrario, nie wymaga ono uzasadnienia. Konieczne jest natomiast, aby organ architektoniczno-budowlany w uzasadnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę przedstawił przesłanki udzielenia bądź odmowy zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Obowiązujące przepisy nie przewidują odrębnej formy rozpatrzenia i załatwienia kwestii postanowień zaskarżonych w odwołaniu (art. 142 K.p.a.). Stanowisko organu odwoławczego co do rozpatrzonego postanowienia wyrażone powinno być w uzasadnieniu decyzji odwoławczej (II OSK 1461/11). Ustawodawca przewidział zatem, że nie we wszystkich przypadkach będzie możliwe spełnienie wymagań wynikających z przepisów techniczno-budowlanych. W pewnych sytuacjach - przypadkach szczególnie uzasadnionych – możliwe jest niezastosowanie się do niektórych z tych wymagań. Ocena, czy w danej sytuacji zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony należy do organów administracji architektoniczno-budowlanej oraz ministra, który ustanowił odpowiednie przepisy techniczno-budowlane. O konieczności zastosowania odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych mogą decydować zatem zarówno względy natury faktycznej (np. ukształtowanie terenu, czy istniejący stan zagospodarowania sąsiednich nieruchomości), jak też użytkowe, czy techniczne (vide: Komentarz do art. 9 ustawy – Prawo budowlane [w:] R. Dziewiński, P. Ziemski, Prawo budowlane. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, wyd. II, LEX). W orzecznictwie podkreśla się, że szczególność konkretnej sytuacji nie może oznaczać dowolności i rozszerzania zakresu usytuowania projektowanego obiektu z pokrzywdzeniem interesu właścicieli działki sąsiedniej. Niezbędnym jest dokładne wyjaśnienie przez organy okoliczności sprawy, poczynienie stosownych ustaleń i dokonanie oceny, czy spełniona została przesłanka zezwalająca na skorzystanie z odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych( wyrok II OSK 1406/07 ). Uzasadnienie decyzji organu I instancji nie uzasadnia w ogóle uznania odstępstwa od obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych. Z kolei uzasadnienie zaskarżonej decyzji, pomimo zarzutów podniesionych w odwołaniu, ogranicza się do stwierdzenia, że szczególnie uzasadniony przypadek zachodzi ze względu na "nieregularny kształt oraz niewielką powierzchnię działki". Ponadto, zdaniem Wojewody, "analiza projektowanej inwestycji wykazała, że przy takiej lokalizacji na działkach nr [...] nie zostaną naruszone przepisy rozporządzenia...". Z treści art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane można wyprowadzić wniosek, że odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych, których celem jest ochrona interesów osób trzecich oraz interesu społecznego, dopuszczalne jest w sytuacji wyjątkowej, uzasadnionej ważnymi względami społecznymi, a nie tylko interesem inwestora. Automatyzm w załatwianiu spraw dotyczących odstępstwa jest całkowicie wyłączony. Szczególnie uzasadniony przypadek powinien wynikać z okoliczności obiektywnych, niezależnych od działań inwestora(wyrok II OSK 3031/12). W świetle powyższych rozważań nie można zgodzić się z oceną Wojewody, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji, zawiera wyczerpujące uzasadnienie prawne i ocenę, czy w danej sytuacji zaszły przesłanki do zastosowania art. 9 ustawy Prawo budowlane. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji kontrolowanej w niniejszym postępowaniu wynika, iż nie dość wnikliwie organ rozpoznał zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji. Wątpliwości sądu, w świetle materiału dowodowego zawartego w aktach administracyjnych, budzi również brak oceny, czy w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich, a w szczególności działki nr [...], której użytkownikiem wieczystym jest Spółka. Sąd poprzestał na badaniu powyższej kwestii, gdyż od uznania prawidłowości odstępstwa od obowiązujących przepisów techniczno – budowlanych uzależniona jest ocena postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Rozpatrując ponownie sprawę organ winien uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę sądu, uzupełnić materiał dowodowy, a następnie podjąć rozstrzygnięcie i uzasadnić je zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art.152, zaś w pkt III na podstawie art.200 w zw. z art.205 ww. ustawy.