II SA/Sz 991/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków i zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] Burmistrza C. z dnia [...] r. , znak [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S, na rzecz strony skarżącej Spółki A. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją nr [...] z dnia [...] Burmistrz C. ustalił, po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] K.P., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania, pomieszczeń zaplecza budynku handlowo-usługowego na lokal usługowy (salon fryzjerski i solarium) oraz utwardzenie terenu obok budynku, Gmina C., obręb [...], działka nr [...], określając, między innymi: 1. Rodzaj inwestycji: Zmiana sposobu użytkowania pomieszczeń zaplecza budynku handlowo-usługowego na lokal usługowy (salon fryzjerski i solarium) oraz utwardzenie terenu obok budynku. Inwestycja przewiduje zmianę sposobu użytkowania wnętrza obiektu bez zmiany jego gabarytów zewnętrznych za wyjątkiem docieplenia ścian zewnętrznych. 2. Rodzaj i funkcja zabudowy i zagospodarowania terenu: Budynek handlowo-usługowy (kategoria XVII - budynki handlu, gastronomii i usług, jak: sklepy, centra handlowe, domy towarowe, hale targowe, restauracje, bary, kasyna, dyskoteki, warsztaty rzemieślnicze, stacje obsługi pojazdów, myjnie samochodowe, garaże powyżej dwóch stanowisk, budynki dworcowe klasyfikacji obiektów budowlanych ustawy prawo budowlane). 3. Warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego: 1. Działka - a) powierzchnia zabudowy bez zmian (nie uwzględniając warstwy docieplenia ścian zewnętrznych), b) powierzchnia biologicznie czynna minimum 25% powierzchni terenu; 2. Budynek - 1. linie zabudowy bez zmian (nie uwzględniając warstwy docieplenia ścian zewnętrznych), 2. szerokość elewacji frontowej bez zmian (nie uwzględniając warstwy docieplenia ścian zewnętrznych), 3. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (jej gzymsu lub attyki) bez zmian, 4. geometria dachu bez zmian. W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotowa i sąsiednie działki dostępne z tej samej drogi publicznej są zabudowane; zabudowę stanowią budynki mieszkalne, gospodarcze, handlowe i usługowe. Planowana inwestycja jest zatem kontynuacją istniejącej w obszarze analizowanym funkcji usługowej. Teren ma dostęp do drogi publicznej - wojewódzkiej. Istniejące i projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Część terenu inwestycji przeznaczona do utwardzenia zawiera grunty rolne klasy VI. Nie ma zastosowania art. 7 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U.2013.1205 j.t. z p. z.), ponieważ teren nie zawiera gruntów rolnych klasy III i wyższej i nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Nie występują niezgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi. Od powyższej decyzji odwołanie złożył Spółka A., reprezentowana przez komplementariusza [...] (poprzednia nazwa: [...]), wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania; ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W odwołaniu zarzuciła naruszenie: - art. 7 i 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na tym, iż organ nie zebrał i nie rozpatrzył w wyczerpujący sposób materiału dowodowego wydając zaskarżoną decyzję z pominięciem działań, wynikających z: a) art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - przy określeniu linii zabudowy, b) art. 52 ust.2 pkt 2b związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - pomijając kwestię niekompletności wniosku o wydanie decyzji; c) art. 61 ust.1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym- nakładając obowiązek uzyskania decyzji lub informacji, które nie są wymagane. - art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na ustaleniu, iż działka posiada dostęp do drogi publicznej w sytuacji, gdy powyższa okoliczność jest wątpliwa w kontekście tego, iż decyzja Nr [...] z dnia [...] o warunkach zabudowy dotycząca budowy drogi wewnętrznej ze zjazdami z drogi wojewódzkiej nr [...] i gminnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną dla działki [...] została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. znak [...] z dnia [...], - art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na tym, iż organ niedostatecznie ustalił, czy działka nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne w kontekście tego, iż istnieje rozbieżność pomiędzy treścią decyzji i jej uzasadnieniem, - art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na tym, iż w zaskarżonej decyzji brak jest analizy oraz wniosków dotyczących usytuowania budynku zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które to rozporządzenie stosuje się również przy przebudowie oraz zmianie sposobu użytkowania istniejącego obiektu budowlanego, - art. 64 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegającego na tym, iż organ nie ustalił powierzchni sprzedaży w sytuacji, gdy decyzja o warunkach dotyczy zabudowy planowanej budowy obiektu handlowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", oraz art. 59 ust. 1, art. 61 , art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz.647), po rozpatrzeniu odwołania utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji Kolegium stwierdziło, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o planowaniu". Wydanie pozytywnej decyzji ustalającej warunki zabudowy ustawa o planowaniu uzależnia od spełnienia szeregu wymogów formalnych, które zostały enumeratywnie wymienione w art. 61 ust. 1. Przepis ten stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 omawianej ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 tejże ustawy; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Kolegium podkreśliło, że postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w zakresie określonym w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 służy przede wszystkim ustaleniu , czy planowana inwestycja jest dopuszczalna z punktu widzenia zachowania wymogów ładu przestrzennego. Całkowicie odmienny jest jednak zakres zastosowania tego przepisu w przypadku ustalania warunków zabudowy dla nowej zabudowy , a inny w przypadku ustalania warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku już istniejącego. Odnosząc te uwagi do niniejszej sprawy stwierdziło, że zaskarżona decyzja ustala warunki w zakresie zmiany sposobu użytkowania istniejącego już budynku, nie zachodzi zatem potrzeba ustalenia parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, gabarytów i formy architektonicznej, gdyż te elementy pozostają bez zmian. Zmieniony ma być jedynie sposób jego użytkowania z budynku handlowo-usługowego na lokal usługowy salon fryzjerski i solarium. W aktach sprawy znajduje się część tekstowa analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiąca załącznik do zaskarżonej decyzji oraz graficzna, tj. kopia mapy, na której wyznaczono granice obszaru analizowanego, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniej jednak niż 50 m, tj. ok. 57 m. Wyznaczenie obszaru analizowanego jest wskazaniem, które spośród budynków sąsiednich, będą stanowiły - w zakresie funkcji - punkt odniesienia do ustalenia, czy planowana zmiana sposobu użytkowania budynku będzie stanowiła kontynuację istniejącej już zabudowy, w zakresie jej funkcji, a zatem czy nie naruszy zasady dobrego sąsiedztwa. W części tekstowej analizy, odnośnie do charakterystyki zainwestowania działek sąsiednich, stwierdzono, że w analizowanym obszarze występuje zabudowa o funkcji mieszkaniowej, gospodarczej, handlowej i usługowej. Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że funkcja usługowa nie jest sprzeczna z funkcją obszaru, stanowi bowiem kontynuację i uzupełnienie funkcji mieszkaniowej. Budynkom mieszkalnym towarzyszyć bowiem mogą nie tylko inne budynki tego samego typu, lecz także np. sklep osiedlowy, przychodnia, zakład fryzjerski, tj. funkcje uzupełniające, realizujące nieuciążliwe funkcje potrzebne osobom zamieszkałym na danym terenie. Taką funkcją nieuciążliwą jest planowane zamierzenie inwestycyjne. Ustalenie przez organ pierwszej instancji, że planowane zamierzenie jest kontynuacją istniejącej w obszarze analizowanym funkcji nie budzi żadnych zastrzeżeń. W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy Kolegium stwierdziło, iż poczynione przez organ pierwszej instancji ustalenia znajdują pełne oparcie w tym materiale, zaś dokonana przez ten organ ocena zebranych dowodów w kontekście zastosowanych przepisów ustawy jest prawidłowa. W szczególności organ pierwszej instancji uzgodnił projekt decyzji ze wszystkimi organami, w tym z Z. Zarządem Dróg Wojewódzkich w K. w zakresie dostępu do drogi wojewódzkiej istniejącym zjazdem , uzgodnienie to jest ostateczne i organ jest związany tym uzgodnieniem. Decyzja Kolegium [...] wydana w innej sprawie , na którą powołuje się skarżąca Spółka (dot. drogi wewnętrznej) nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej. Przedstawione przez skarżącą zarzuty faktycznie są chybione i nie zasługują w żadnym punkcie na ich uwzględnienie. Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. przez Spółkę A. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła: 1. Przepisów postępowania: a) art. 10 § 1 K.p.a. i art. 28 K.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania i w konsekwencji przeprowadzenie postępowania bez udziału właściciela nieruchomości - działki nr [...] Spółka B. położonej w bezpośrednim sąsiedztwie i graniczącym bezpośrednio z działką nr [...], b) art. 107 § 1 K.p.a. mogące mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo, iż załączniki do decyzji organu I instancji (w postaci załącznika graficznego A mapy w skali 1: 500 oraz załącznika do decyzji, w postaci analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu) stanowiące integralną część decyzji nie zawierają obligatoryjnego elementu decyzji w postaci podpisu organu, c) art. 7 i 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu, poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie przez organ II instancji w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, d) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo iż decyzja ta jest wadliwa m.in. jest niekompletna, 2. Przepisów prawa materialnego: a) art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu polegającym na błędnym przyjęciu, iż działka nr 118/8 posiada dostęp do drogi publicznej, b) art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu polegającego na tym, iż brak analizy oraz wniosków dotyczących usytuowania budynku zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W związku z powyższymi zarzutami Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] w całości oraz poprzedzającej ją decyzji nr [...] Burmistrza w C.. W obszernym uzasadnieniu Spółka szczegółowo opisała podnoszone zarzuty między innymi podkreślając, że decyzja organu I instancji nie zawiera części graficznej określającej linię zabudowy. Organ I instancji w części tekstowej wskazał, iż linia zabudowy pozostaje bez zmian, ale przy nie uwzględnieniu warstwy ocieplenia ścian zewnętrznych. Organ II instancji nie dokonał ustaleń zmierzających do weryfikacji okoliczności, czy ocieplenie ścian zewnętrznych nie będzie skutkowało przekroczeniem linii zabudowy. Inwestor we wniosku o ustalenie warunków zabudowy ujął utwardzenie części terenu przy budynku na potrzeby gospodarczo-wypoczynkowe w formie kostki z kamienia naturalnego, betonowego lub prefabrykatów. Organ I instancji ustalił warunki zabudowy również dla utwardzenia terenu obok budynku. Zdaniem Spółki, wnioskodawca winien we wniosku określić planowany sposób zagospodarowania oraz charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu w sposób precyzyjny. Organy natomiast nie przeprowadziły czynności zmierzających do ustalenia na czym ma polegać utwardzenie terenu obok budynku, czy utwardzony teren ma być przeznaczony na chodnik, drogę wewnętrzną czy parkingi oraz przede wszystkim na jakiej powierzchni ma zostać utwardzony teren. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stwierdziło, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 i art. 28 K.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem właściciel nieruchomości - działki nr [...] – Spółka A. brał czynny udział w tym postępowaniu. Również bezzasadny jest zarzut skarżącej Spółki dotyczący naruszenia art. 107 § 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo, iż załączniki do decyzji organu I instancji w postaci załącznika graficznego i analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 , stanowiące integralną część decyzji, nie zawierają obligatoryjnego elementu decyzji w postaci podpisu organu. Zdaniem Kolegium, znajdująca się w aktach sprawy pierwszej instancji analiza urbanistyczna wraz z załącznikami graficznymi i dokumentacją fotograficzną jest podpisana przez autora tych dokumentów, tj. architekta W.K. Wydana przez organ pierwszej instancji decyzja zawiera ustalenia zawarte w analizie i jest podpisana przez Burmistrza C.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Sąd stwierdza, że zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. a w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w decyzji o warunkach zabudowy określa się, między innymi, warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w tym cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio (art.59 ust.1 ustawy o planowaniu). Tak więc, w niniejszej sprawie winna być wydana decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej, zgodnie z wnioskiem, działki nr [...], obręb [...], gmina C., przy czym ustawa o planowaniu nie przewiduje innego trybu ustalania warunków zabudowy dla nowo budowanych obiektów oraz dla zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Stosownie do treści art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wymienionych w tym przepisie przesłanek. Bezwzględnym wymaganiem jest, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Zmiana w zagospodarowaniu terenu uzależniona jest zatem od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego jako takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Według § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu jest jedną z czynności procesowych organu, tj. czynności podejmowanych w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego, które ma dać podstawę do podjęcia decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, a w przypadku podjęcia decyzji pozytywnej determinuje jej treść. Analiza stanowi część materiału dowodowego sprawy i wymaga oceny właściwego organu, zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a. W niniejszej sprawie organ I instancji wyznaczył obszar analizowany uwzględniając jedynie front działki [...] całkowicie pomijając front działki nr [...] również objętej wnioskiem o wydanie decyzji (fronty obu działek leżą w jednej linii i przylegają do tej samej drogi publicznej) albo też, błędnie obliczył trzykrotność frontów obu działek. Dodać należy, że teren inwestycji powinien mieć jeden front. Powyższe skutkowało błędnym wyznaczeniem obszaru analizowanego, a tym samym naruszeniem § 3 rozporządzenia. Dodać należy, że organ jest w sprawie związany wnioskiem strony i nie może w jakikolwiek sposób, bez dokonania przez inwestora zmiany tego wniosku, samodzielnie ustalać inny zakres rozpoznania sprawy. Zgodnie z § 9 rozporządzenia wyniki analizy, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy i są integralną częścią tej decyzji. Oznacza to, że stosownie do art. 107 § 1 K.p.a. załączniki te, obok dokładnego oznaczenia ich w decyzji winny być także opatrzone informacją o decyzji, której dotyczą (numer, data wydania, przedmiot, organ), a także być opatrzone podpisem osoby wydającej decyzję. Obowiązek ten dotyczy zarówno części tekstowej i graficznej decyzji, jak również załączników w postaci wyników analizy, zawierających także część tekstową i graficzną. Obowiązku tego nie zmienia fakt, że analizę i projekt decyzji wraz z załącznikami sporządza osoba posiadająca odpowiednie uprawnienia, oraz że w aktach sprawy znajdują się egzemplarze projektu decyzji wraz z załącznikami do niej podpisane przez projektanta, bowiem dopiero decyzja podpisana przez osobę pełniącą funkcję organu lub też przez inną osobę posiadającą stosowne upoważnienie organu stanowi decyzję administracyjną ustalającą warunki zabudowy, o której mowa w art. 104 w zw. z art. 107 K.p.a. Należy zauważyć, że materiały stanowiące załącznik do decyzji w przedmiocie warunków zabudowy nie mogą być obarczone jakimikolwiek wadami, nawet w sprawie dotyczącej jedynie zmiany sposobu użytkowania części budynku. Wskazując na powyższe sąd uznał, że w kontrolowanej sprawie wydana decyzja została oparta na błędnie wyznaczonym obszarze analizowanym, a nadto pozbawiona jest prawidłowych załączników, o jakich mowa w § 9 rozporządzenia. Ponadto, art. 54 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu wymaga, by decyzja o warunkach zabudowy określała warunki i zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy co do, między innymi, obsługi w zakresie infrastruktury i komunikacji. O ile należy uznać, że zaopatrzenie w media nawet po częściowej zmianie sposobu użytkowania budynku pozostanie bez zmian, o tyle wątpliwości sądu budzi sformułowanie pkt 6 ppkt 1 decyzji: " Dla potrzeb inwestycji zapewnić 1 miejsce postojowe na każde dodatkowe 50 m2 powierzchni usług". W ocenie sądu, jest to sformułowanie mylące, bowiem skoro cały budynek przeznaczony był na działalność handlowo-usługową, a w tym tylko część była wykorzystywana jako "zaplecze i pomieszczenia rezerwowe", zaś strona we wniosku o wydanie decyzji nie określiła jakiej powierzchni dotyczy zmiana sposobu użytkowania, a nawet jaką powierzchnię ma cały budynek, trudno stwierdzić, czy nastąpi zwiększenie powierzchni usługowej choćby o 50 m2, podczas gdy z pewnością nastąpi zwiększenie zapotrzebowania na miejsca postojowe. Brak danych w tym zakresie uniemożliwia prawidłową ocenę w tym zakresie. W tym kontekście należy zwrócić uwagę także na treść pkt 2 decyzji o warunkach zabudowy – rodzaj i funkcja zabudowy i zagospodarowania terenu. Zapisy tego punktu odnoszą się jedynie do budynku handlowo-usługowego, tj. obiektu znajdującego się na działce [...] i sprowadzają się wyłącznie do określenia kategorii XVII wg. załącznika do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz.1409 ze zm.), pomijają natomiast całkowicie kwestię utwardzenia terenu obok budynku, na co słusznie zwraca uwagę skarżąca Spółka. Oceniając całość zgromadzonych w sprawie dokumentów sąd uznał, że dodanie do akt niniejszej sprawy kolejnego wniosku K.P. (z dnia [...]) o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie na działkach [...], obręb [...], gmina C., "budynku handlowo-usługowego wraz z zapleczem socjalnym, funkcja główna – salon fryzjerski, dopuszczalne funkcje poboczne – salon kosmetyczny, solarium itp." jest mylące dla innych stron postępowania. Podobnie wpisywanie w decyzji o warunkach zabudowy przy ustalaniu poszczególnych parametrów obiektu jedynie określenia "bez zmian" bądź "bez zmian (nie uwzględniając warstwy docieplenia ścian zewnętrznych)" podczas, gdy z akt, z decyzji, ani z analizy, nie wynika w jaki sposób były poprzednio określone te parametry i dlaczego użyto takich sformułowań, powoduje niejasność rozstrzygnięcia. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi sąd uznał je za nieuzasadnione, stwierdzając między innymi, że wszystkie strony brały udział w postępowaniu. Mając na uwadze powyższe, sąd uznał, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, a w szczególności art. 54 i art. 61 ustawy o planowaniu, § 3 i 9 rozporządzenia, a także przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 107 § 3 K.p.a., a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza C. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło art. 200 w zw. z art. 205 ww. ustawy.