II SA/Sz 992/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie : Przewodniczący sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez licencji postanawia: umorzyć postępowanie sądowe Komendant Wojewódzki Policji, po rozpoznaniu odwołania R. P., decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 138 §1pkt1 i art. 268 a K.p.a. oraz art. 92 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2006 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) – utrzymał w całości zaskarżoną decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 92 ust. 1, ust. 4, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 1238) i Lp. 1.1; 1.8.3; 1.8.1; 1.7 załącznika do ustawy, którą organ I instancji nałożył na R. P. – przedsiębiorcę prowadzącego działalność pod nazwą [...] karę pieniężną w łącznej wysokości [...] złotych za naruszenie przepisów o transporcie drogowym: - wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek – [...] zł, - wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą – [...] zł, - wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: skierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne – [...] zł, - wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty – [...] zł. R. P. zaskarżył ww. decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 30 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 783/10 oddalił skargę R. P. Od powyższego wyroku R. P. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając zaskarżonemu wyrokowi między innymi wystąpienie przesłanki nieważności z art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. z uwagi na pozbawienie go możliwości obrony swoich praw wskutek odmowy zawieszenia postępowania przed Sądem I instancji do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy kwestii istnienia stosunku pracy pomiędzy nim a kierującym pojazdem K. S. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 105 § 1 i art. 268a Kpa, art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 2 pkt 1 art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2006 r. o transporcie drogowym - po rozpoznaniu wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez licencji – w punkcie pierwszym uchylił decyzję nr [...] z dnia [...] r. w części wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek co stanowi naruszenie L.p. 1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym (sankcjonowane karą pieniężną 8 000 osiem tysięcy zł) i umorzył postępowanie w tym zakresie. W punkcie drugim decyzji odmówił uchylenia przedmiotowej decyzji nr [...] z dnia [...] r. w pozostałej części. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że strona pismem z dnia [...] r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. Do przedmiotowego wniosku strona załączyła prawomocny wyrok o sygn. akt. [...] z dnia [...] r. Sądu Rejonowego ustalający istnienie stosunku pracy pomiędzy kierującym K. S. a R. P. w okresie od [...] roku na stanowisku kierowcy w wymiarze 1/4 etatu. Organ wskazał, że z uwagi na wypis nr [...] z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne wydane przez Prezydenta Miasta na przedsiębiorstwo [...] oraz ww. wyrok Sądu Pracy należało zakwalifikować wykonywany sporny przewóz jako przewóz na potrzeby własne zgodnie z art. 4 ustawy z o transporcie drogowym. W wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 823/11 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 783/10 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd II instancji uwzględnił między innymi zarzut strony braku zawieszenia przez Sąd I instancji postępowania ze względu na zawisłe przed sądem powszechnym postępowanie o ustalenie stosunku pracy. Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę to, że zaskarżona decyzja zapadła bez wyczerpania wszystkich możliwości wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zaskarżony wyrok nie mógł się ostać, a odniesienie do zarzutu naruszenia prawa materialnego było zbędne. Zaskarżony wyrok zapadł z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 151 P.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie Sąd I instancji winien w pierwszej kolejności wyjaśnić, czy przeprowadzone w oparciu o wniosek strony złożony w trakcie trwania postępowania sądowoadministracyjnego postępowanie wznowieniowe na drodze administracyjnej zakończone zostało decyzją ostateczną i czy nie stanowi przeszkody z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. do merytorycznego rozstrzygnięcia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przedmiotową sprawę Sąd rozpoznał ponownie, w związku z uchyleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 lipca 2012 r. sygn. akt II GSK 823/11 poprzednio wydanego w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 783/10 i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. W myśl art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - zwaną dalej "P.p.s.a.", sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny i wskazaniami co do dalszego postępowania w tej sprawie. Przedmiotem skargi R. P. jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na R. P. – przedsiębiorcę prowadzącego działalność pod nazwą [...], kary pieniężnej w łącznej wysokości [...] złotych za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Jak wynika z akt sądowoadministracyjnych postępowanie administracyjne zakończone ww. decyzją organu II instancji zostało, przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie, wznowione na wniosek skarżącego i w dniu [...] r. została wydana decyzja rozstrzygająca w całości o przedmiocie zaskarżenia tej sprawy. Decyzja organu I instancji nr [...] z dnia [...] r. została uchylona w części wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek co stanowi naruszenie L.p. 1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym (sankcjonowane karą pieniężną 8 000 zł) i w tym zakresie organ umorzył postępowanie. W punkcie drugim decyzji organ odmówił uchylenia przedmiotowej decyzji w pozostałej części. Od decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania nie zostało wniesione odwołanie i decyzja ta stała się ostateczna. Sąd stwierdził, że w związku z powyższą sytuacją prawną, przestał istnieć przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż zaskarżona niniejszą skargą decyzja została pozbawiona w nadzwyczajnym wewnątrzadministracyjnym postępowaniu bytu prawnego w wyniku ponownego, po wznowieniu, rozstrzygnięcia w przedmiocie nałożenia na R. P. kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 161 § 1 P.p.s.a, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Wyjaśnić należy, że umorzenie postępowania oznacza przerwanie i zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego z powodu zaistnienia w jego toku zdarzeń, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu, albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu lub czynności staje się zbędne albo nawet niedopuszczalne (por. T. Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 579). Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Mając na względzie przedstawione okoliczności sprawy Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.