II SA/Sz 994/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w następującym składzie : Przewodniczący sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 22 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. L. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] Spółka Jawna w K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z garażami przy ul. B. i budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z garażami i usługą przy ul. O. wraz z urządzeniami budowlanymi, w tym przyłączami wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej – na działkach nr [...]. W podsumowaniu skargi skarżący wniósł o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. W piśmie z dnia [...] r. skarżący ponowił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący uzasadnił w piśmie, że wniosek spowodowany jest faktem, że inwestor prowadzi prace budowlane - budynek wielorodzinny przy ul. O. w K. w sposób zaawansowany i bardzo intensywnie. Rozstrzygnięcie sądowe może trwać od 3 do 6 miesięcy, a jest to okres, w którym inwestor [...] może zrealizować budowę budynku w całości i może spowodować nieodwracalne skutki dla budynku istniejącego przy ul. O., tj. osiadanie mimośrodowe fundamentów, popękanie ścian, a w następstwie przechylenie stropów, a może nawet doprowadzić do katastrofy budowlanej. Zdaniem skarżącego, w przypadku uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji, bez wstrzymania budowy, sprawa będzie jeszcze bardziej skomplikowana ze względu na to, że budowa budynku będzie zrealizowana i inwestor będzie podejmował różne działania celem uniknięcia rozbiórki, które będą niekorzystnie wpływać na istniejący budynek. Po uchyleniu poprzedniej decyzji wyrokiem WSA w S., inwestor złożył tą samą dokumentację, co do uchylonej decyzji, uzupełniając ją kosmetycznie o ocenę techniczną, opinię geotechniczną i wyliczenie powierzchni zabudowy, które nie są merytorycznie prawidłowe. W złożonej dokumentacji technicznej nie zostały rozwiązane podstawowe istotne elementy, takie jak: przerwa miedzy budynkami, niekorzystne oddziaływanie na fundamenty oraz ścianę szczytową istniejącego budynku, dopuszczalna powierzchnia zabudowy działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył co następuje : Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z podanego przepisu wynika, że to na stronie skarżącej spoczywa ciężar wykazania przesłanek w nim zawartych, natomiast sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia jej, tzn. stronie skarżącej, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia wniosku wynika natomiast, że wniosek ten opiera się na tych samych przesłankach co skarga na decyzję ostateczną w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Skarżący bowiem w istocie kwestionuje we wniosku prawidłowość decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę opisanego na wstępie budynku wielorodzinnego. Tymczasem postępowanie wpadkowe dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy dokonaniu kontroli legalności skarżonej decyzji. Przedstawione zarzuty będą przedmiotem oceny Sądu przy rozpoznawaniu skargi. Sąd, na tym etapie sprawy, nie dokonuje oceny dokumentacji dotyczącej procesu budowlanego, na której wadliwość powołuje się skarżący we wniosku. Oparcie żądania o ochronę tymczasową na niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji niweczyłoby bowiem kontrolę sądową legalności zaskarżonej decyzji. Tym samym argumenty podniesione przez skarżącego, nie mogą stanowić postawy do uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Podobnie, twierdzenia skarżącego o możliwości pękania czy osiadania ścian budynku położonego przy ul. O. w K. nie stanowią dostatecznego uzasadnienia jego wniosku skoro nie zostały poparte żadnymi konkretnymi danymi a zatem można oceniać je jedynie w kategorii przypuszczeń. Należy podkreślić, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym w przedmiocie pozwolenia na budowę stroną jest nie tylko skarżący, ale też inwestor jako uczestnik postępowania, dlatego też ocena wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie może abstrahować od potrzeby uwzględniania poszanowania praw wszystkich uczestników postępowania, albowiem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków może zachodzić nie tylko po stronie wnoszącego skargę (wnioskodawcy). Powyższe uzasadnia konieczność przeprowadzenia oceny potrzeby udzielenia ochrony tymczasowej przez pryzmat całokształtu okoliczności sprawy z uwzględnieniem praw wszystkich uczestników postepowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2016 r., II OZ 643/16, LEX nr 2071058). Sąd nie dopatrzył się takich okoliczności w sprawie, które stanowiłyby przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodatkowo wyjaśnić należy, że to inwestor, realizując inwestycję na mocy decyzji o pozwoleniu na budowę, podejmuje ryzyko, że w razie wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego, zobowiązany będzie do wykonania nakazów organów nadzoru budowlanego mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, a nawet do wykonania rozbiórki. Hipotetyczne założenia skarżącego, iż inwestor nie wywiąże się z nałożonych na niego obowiązków, w razie nakazu rozbiórki obiektu także nie mogą stanowić o zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy zaznaczyć, że niniejsze postanowienie nie przesądza w żaden sposób o wyniku sprawy i nie ma wpływu na jej merytoryczne rozstrzygnięcie. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.