II SAB/Sz 1/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na bezczynność Przewodniczącego Rady Miejskiej w przedmiocie doręczenia skarżącemu protokołu posiedzenia Rady Miejskiej oraz nadania biegu jego pismu do Urzędu Wojewódzkiego postanawia odrzucić skargę J. C. pismem z dnia [...] r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę określając ją jako "skarga wobec bezprawia i bezczynności Przewodniczącego Rady Miejskiej w [...]" wskazując, wnosi ją w trybie art. 12 § 2 kpa w zw. z art. 231 kpa oraz na podstawie art. 52 § 4 p.p.s.a. W treści skargi skarżący podał, iż żąda aby Przewodniczący Rady dostarczył mu w trybie niezwłocznym odpis protokołu posiedzenia Rady Miejskiej z dnia [...] r. oraz aby niezwłocznie nadał bieg jego zażaleniu z dnia [...] r. do Wojewody. Żąda też, aby Przewodniczący Rady Miejskiej wskazał na piśmie kiedy i gdzie zostało doręczone jego pismo z dnia [...] r. [...] adresowane do Wydziału [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...], gdyż wyżej wymienione pismo pozostaje bez żadnej odpowiedzi. Nadto żąda, aby Przewodniczący potwierdził na piśmie, kiedy i gdzie zostały doręczone pisma Przewodniczącego do Wojewody M. Z. z dnia [...] r. i [...] r., gdyż wyżej wymienione pisma pozostają bez żadnej odpowiedzi. Skarżący prosi o pilne nadanie biegu swojej skardze w trybie 7 dni cyt. "co jest zasadne i istotne dla obrony interesu skarżącego w toczącej się tu sprawie Prokuratury Rejonowej [...] i inne". W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miejskiej wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie w całości, wskazując, iż Przewodniczący Rady Gminy nie jest organem administracji publicznej i nie posiada wynikających bezpośrednio z ustawy uprawnień do wydawania aktów bądź podejmowania czynności z zakresu administracji publicznej. Oznacza to, iż działanie Przewodniczącego Rady Miejskiej nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Ani sprawa dostarczenia Skarżącemu odpisu protokołu z sesji Rady Miejskiej, ani też sprawa przekazania pism Skarżącego do Wojewody, nie mieści się w dyspozycji art. 3 § 2 P.p.s.a., gdyż nie stanowi aktów administracji publicznej podlegających kognicji sądu administracyjnego. Tym samym nie jest dopuszczalna skarga na bezczynność organu w tym przedmiocie. Niezależnie od tego wskazuje, iż wyciąg z protokołu z sesji Rady Miejskiej w dniu [...] r. został skarżącemu dostarczony przy piśmie znak: [...] z dnia [...] r., w którym przedłużono termin rozpatrzenia przez Radę Miejską jego pisma z dnia [...]r. do czasu najbliższej sesji. Natomiast w zakresie wskazania na piśmie, kiedy i gdzie zostało doręczone pismo z dnia [...] r. znak: [...] adresowane do Wydziału [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] oraz pisma z dnia [...] r. i [...] r. adresowane do Wojewody Przewodniczący Rady Miejskiej podnosi, że wymienione wyżej pisma dotyczyły przekazania wniosków p. J. C. o wyłączenie członków Rady Miejskiej, jej Przewodniczącego i członków Komisji Rewizyjnej z rozpatrywania spraw skarżącego oraz zażaleń na bezczynność Przewodniczącego Rady. J. C. otrzymał te pisma do wiadomości, co potwierdził własnoręcznym podpisem. Przewodniczący Rady nie ma obowiązku śledzenia losów pism przekazanych według właściwości oraz sprawdzania, czy zostały na nie udzielone odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany w art. 3 § 2 (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Stosownie do powyższego sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości orzekają m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.) oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, lecz pomimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest więc istnienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu. Nie zawsze działania lub zaniechania organów administracji publicznej objęte będą kognicją sądów administracyjnych. Wobec powyższego w pierwszej kolejności należy ustalić, czy skarga wniesiona przez skarżącego należy do kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 powołanej ustawy. Biorąc pod uwagę treść skargi, należało - zdaniem Sądu - uznać, iż intencją J. C. było wniesienie skargi, o której mowa w przepisach działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.". W myśl art. 227 k.p.a. przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skarg wniesionych w trybie działu VIII k.p.a., bowiem tryb skargowy prowadzony jest przez organy administracji publicznej jako jednoinstancyjne postępowanie uproszczone. W sprawach tych organy nie wydają rozstrzygnięć, a jedynie zawiadamiają skarżącego o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi. W przypadku wniesienia skargi na podstawie art. 227 k.p.a. do właściwego organu administracji publicznej, stronie nie przysługuje zatem skarga do sądu administracyjnego na wynik tego postępowania, ani na bezczynność organu w tym przedmiocie. Nadto wyjaśnić należy, że Przewodniczący Rady Miejskiej nie jest organem gminy, a jego zadaniem jest wyłącznie organizowanie pracy rady oraz prowadzenie obrad rady (art.19 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz.1591 z późn. zm.). W przypadku wniesienia pisma zaadresowanego do organu administracji publicznej, za pośrednictwem innego organu, przekazanie tego pisma odbywa się za pomocą pisma przewodniego (art. 231 k.p.a.), które nie stanowi rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, nie jest bowiem ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem w rozumieniu przepisów Kodeksu, jak również nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, do której organ był prawnie zobowiązany. Przekazanie skargi organowi jest więc zwykłą czynnością techniczną. Spory w tym zakresie nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Działania lub czynności podejmowane w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami znajdującymi się w dziale VIII k.p.a. nie mieszczą się w dyspozycji art. 3 § 2 P.p.s.a. Czynność przekazania pisma (skargi, wniosku) ma na celu tylko i wyłącznie spowodowanie podjęcia przez organ, do którego pismo to zaadresowano, czynności związanej z nadaniem właściwego biegu pismu w celu rozstrzygnięcia o żądaniu w nim zawartym, a pismo przewodnie sporządzone na okoliczność przekazania, stanowi jedynie informację i nie rozstrzyga o organie właściwym, w sytuacji, gdy sam skarżący organ taki wskazał. W związku z powyższym, pismo przewodnie organu dotyczące przekazania wniesionego podania, wskazanemu w tym podaniu organowi właściwemu, nie jest czynnością, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. o postępowaniu przed sądami administracyjnym, której niedokonanie daje stronie składającej takie podanie prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność określoną w art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5 ustawy. W tym stanie rzeczy należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucić.