II SAB/Sz 104/15

Dnia 28 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 28 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia A. na bezczynność Rady Miejskiej w Międzyzdrojach w przedmiocie wprowadzenia projektu uchwały pod obrady postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić stronie skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Stowarzyszenie z siedzibą w M. pismem z dnia [...] r., na podstawie art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na bezczynność Rady Miejskiej w M. w sprawie odmowy wprowadzenia pod obrady projektu uchwały dotyczącej utrzymania terenów zielonych na promenadzie w M. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w M. wskazała, że zadośćuczynienie żądaniu skarżących wiązałoby się z naruszeniem delegacji ustawowej przez organ stanowiący gminy i dlatego przedmiotowa skarga nie zasługuje na ochronę procesową. Zarządzeniem z dnia [...] r. skarżące Stowarzyszenie zostało wezwane do uzupełnienia braków formalnych skargi (stosownie do art. 57 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.) poprzez nadesłanie dowodu, że przed wniesieniem skargi do Sądu Stowarzyszenie wyczerpało środek zaskarżenia, poprzez skierowanie do Rady Miejskiej w M. – w myśl art. 101a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym), wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz do wykazania daty nadania tego wezwania w urzędzie pocztowym, bądź bezpośrednio w siedzibie organu - w terminie 7 dni, od dnia otrzymania niniejszego zobowiązania pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zobowiązanie doręczone zostało skarżącemu Stowarzyszeniu w dniu [...] r. W dniu [...] r. (data nadania pisma) Stowarzyszenie oświadczyło, że nie wnosiło wezwania do Rady Miejskiej, gdyż Rada nie podjęła żadnego działania. Nie było więc punktu odniesienia, do którego mogłoby się odnieść. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Skarga na bezczynność organu jest zatem dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wskazać nadto należy, że akty prawa miejscowego, a także inne akty jednostek samorządu terytorialnego, jak i bezczynność organu w wydaniu aktów nakazanych prawem, mogą być zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie ustaw ustrojowych, stanowiących lex specialis w stosunku do art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.), skargę na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone daną uchwałą lub zarządzeniem. Zgodnie natomiast z art. 101a ust. 1 tej ustawy, przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. W świetle powyższego przepisu skuteczne wniesienie skargi w trybie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym jest możliwe wówczas, gdy po pierwsze - zaskarżona bezczynność organu gminy dotyczy czynności ze sfery administracji publicznej nakazanych temu organowi prawem, po drugie narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącego, a po trzecie - musi być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa Złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Rady Miejskiej w M. w sprawie wprowadzenia projektu uchwały pod obrady podlega odrzuceniu z tego powodu, że skarżące Stowarzyszenie nie poprzedziło jej wezwaniem Rady do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia. W niniejszej sprawie wobec ustalenia, że w aktach administracyjnych przekazanych do Sądu brak jest dowodu wyczerpania środków prawnych przed wniesieniem skargi, Sąd wezwał Stowarzyszenie do złożenia wyjaśnień w tej kwestii. Z wyjaśnień udzielonych Sądowi wynika, że Stowarzyszenie nie wnosiło wezwania do Rady Miejskiej w M., "gdyż Rada Miejska nie podjęła żadnego działania". Skoro zatem strona skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia, to tym samym stwierdzić należy, że nie dopełniła rygoru warunkującego dopuszczalność jej skargi. W oparciu o wyżej wskazane okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., Sąd skargę odrzucił. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.