II SAB/Sz 105/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. O. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wydania decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie zbadania zasadności zwolnienia ze służby p o s t a n a w i a odrzucić skargę W dniu [...]r. R. O. złożył bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji "w działaniu z urzędu w przedmiocie umorzenia postępowania wszczętego przezeń w sprawie zbadania zasadności zwolnienia mnie ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji" i wniósł o zobowiązanie organu do działania. W uzasadnieniu skargi R. O. wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w dniu [...]r. wszczął, na wniosek Komendanta Miejskiego Policji, postępowanie administracyjne w przedmiocie zbadania zasadności zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Skarżący podkreślił, że pomimo podejmowanych przez niego interwencji oraz składanych wniosków i skarg Komendant Wojewódzki Policji nie zmierza do ich weryfikowania i dalej prowadzi postępowanie, choć ustała już podstawowa przyczyna jego wszczęcia w postaci nieobecności skarżącego w służbie. Od dnia [...] r. formalnie pełni on służbę w Policji, przy czym od dnia [...] r., w związku z orzeczeniem o zdolności do służby, pełni ją na stanowisku specjalisty Wydziału Kryminalnego KMP. Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi i wskazał, że w związku z wnioskiem Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] r. o zwolnienie skarżącego ze służby w Policji, od dnia [...]r. toczy się postępowanie administracyjne wszczęte z urzędu w celu zbadania zasadności zwolnienia R. O. ze służby z uwagi na ważny interes służby związany z długotrwała absencją chorobową skarżącego. Komendant Wojewódzki Policji zaznaczył, że w toku postępowania R. O. składał szereg wniosków i pism wymagających merytorycznego ustosunkowania, w tym wniosków dowodowych oraz zażaleń na postanowienia. Wobec powyższego zdaniem organu brak było przesłanek do umorzenia postępowania, a organ nie pozostawał bezczynny. Poza tym pismem z dnia [...] r. R. O. został poinformowany przez organ, że prowadzone wobec jego osoby postępowanie zostanie zakończone do dnia [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a powołanego przepisu, tj. w sprawach dotyczących: 1) decyzji administracyjnych, 2) postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, 3) postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie 4) innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz 5) pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi uczyniono bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji "w działaniu z urzędu w przedmiocie umorzenia postępowania". W świetle powołanych regulacji ustawy oraz określonego przez skarżącego przedmiotu skargi podstawową kwestią wymagającą wyjaśnienia stanowi pojęcie i istota bezczynności organów administracji publicznej w zakresie wydawania aktów administracyjnych, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 w związku z pkt 1, jako warunku dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie prawa administracyjnego, bezczynność organu administracji publicznej w załatwieniu indywidualnej sprawy w postępowaniu administracyjnym, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy, występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym w art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 Kodeks lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, a mających na celu usunięcie przeszkody do wydania decyzji bądź też gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną przyczyną w ich podjęciu lub dokonaniu, leżącą po stronie organu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 1999 r., sygn. akt I SAB 60/99, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2009 r., sygn. akt IV SAB/Wa 88/09, orzeczenia dostępne na stronie internetowej: www.nsa.gov.pl, J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa2010 r., s. 39). Z powyższego wynika, że bezczynność organu administracji publicznej przejawia się w braku aktywności nakierowanej na terminowe załatwienie sprawy, w szczególności w zakresie wydania decyzji administracyjnej. W konsekwencji za bezczynność uznać można sytuację, w której organ, pomimo prawnego obowiązku, w ogóle nie wydał w sprawie decyzji w terminie określonym w art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w przepisach szczególnych. Dotyczy to zarówno postępowań wszczynanych na wniosek strony, jak też przez organ z urzędu. Nie można natomiast zaklasyfikować do bezczynności, niezależnie od trybu inicjowania postępowania, braku reakcji organu na podanie o wydanie decyzji o ściśle określonej przez wnoszącego treści. Skarżący w toku prowadzonego z urzędu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji postępowania w przedmiocie zasadności zwolnienia ze służby w pismach z dnia [...] r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z wnioskiem o umorzenie postępowania. Postanowieniami z dnia [...] r. Komendant Wojewódzki Policji odmówił umorzenia postępowania administracyjnego. W związku z powyższym przyjąć należy zatem, że żądanie przez skarżącego, w toku prowadzonego z urzędu postępowania wydania przez organ wyraźnie zakreślonych rozstrzygnięć w przedmiocie umorzenia postępowania nie mieści się w zakresie pojęcia bez czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy. Tym samym przedmiot złożonej przez R. O. skargi nie mieści się w zakresie spraw objętych kognicją sądów administracyjnych. Bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność rozpoznawania przez organ w drodze postanowień wniosków skarżącego o umorzenie postępowania. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić, jako niedopuszczalną.