II SAB/Sz 112/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi O. B. na przewlekłość postępowania Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy I. zobowiązuje Wojewodę do załatwienia wniosku O. B. z dnia [...] stycznia 2020 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, w terminie 30 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że przewlekłość postępowania Wojewody w sprawie wniosku wskazanego w punkcie I miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, III. wymierza grzywnę Wojewodzie w wysokości [...] złotych, IV. przyznaje od Wojewody na rzecz skarżącej O. B. sumę pieniężną w wysokości [...] złotych, V. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej O. B. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 20 stycznia 2020 r. O. B. złożyła do Wojewody wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Wniosek został uzupełniony w dniu 22 stycznia 2020 r. poprzez złożenie dodatkowych dokumentów. Pismem z dnia 7 października 2020 r. Wojewoda wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji, Dyrektora Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w G. oraz Komendanta Morskiego Oddziału Straży Granicznej w G. o udzielenie informacji, o której mowa w art. 109 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Pismem z dnia 21 lipca 2021 r. O. B., za pośrednictwem Wojewody, złożyła ponaglenie w trybie przepisu art. 37 k.p.a. do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w W.. Wojewoda pismem z dnia 13 sierpnia 2021 r. poinformował pełnomocnika strony, że decyzja w sprawie jej wniosku zostanie podjęta do dnia 13 października 2021 r. Jednocześnie zobowiązał stronę do złożenia kolejnych, aktualnych dokumentów. Pismem z dnia 10 sierpnia 2021 r. O. B., działając poprzez pełnomocnika, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę. Skarżąca zarzuciła organowi rażące naruszenie art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 12 i art. 35 § 1 k.p.a. oraz art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP. Mając na względzie powyższe wniosła o: 1. stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia sprawy; 2. stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie sprawy administracyjnej przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; 4. wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 5. przyznania skarżącej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. od organu sumy pieniężnej w wysokości [...] zł, 6. rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym, 7. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości [...] zł, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła przebieg postępowania przed organem i wyjaśniła, że wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy został złożony w związku z koniecznością umożliwienia jej dalszego legalnego pobytu na terenie kraju. Wniosek był kompletny, w którym nie stwierdzono żadnych braków formalnych. Pomimo jednak znacznego upływu czasu organ do dnia złożenia skargi nie wydał decyzji w sprawie. Strona nie jest przy tym informowana o podejmowanych czynnościach i przyczynach opóźnienia. Skarżąca dodała, że ze względu na przedłużanie się postępowania jest narażona na liczne utrudnienia w życiu codziennym. Nie posiada ona bowiem aktualnej decyzji o zezwoleniu na pobyt, co uniemożliwia jej normalne funkcjonowanie w Polsce, jak również wydanej na podstawie tego zezwolenia karty pobytu, pozwalającej na swobodne przekraczanie granicy kraju. Zdaniem skarżącej, przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez organ przybrało postać rażącego naruszenie prawa. Od dnia wszczęcia postępowania do dnia złożenia skargi minęło ponad 18 miesięcy. Od dnia złożenia wniosku: • nie został wyznaczony przewidywany obecnie, aktualny termin załatwienia sprawy, • strona nie była informowana o przyczynach zwłoki w rozpoznaniu sprawy, • nie została jej udzielona odpowiedź na złożone ponaglenie Przedmiotowe postępowanie trwa niewątpliwie dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy, a tym samym spełnia przesłanki stwierdzenia przewlekłości - na zasadzie art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem skarżącej, podkreślenia wymaga przy tym fakt, że tak znaczne opóźnienie wynika wyłącznie z postawy i zaniechań organu oraz że do zaistniałej sytuacji w żaden sposób nie przyczyniła się skarżąca. Powyższe okoliczności świadczą o rażącym naruszaniu prawa polegającym na prowadzeniu postępowania w sposób sprzeczny z zasadami praworządności, pogłębienia zaufania do władzy publicznej, informowania strony, czynnego udziału strony w postępowaniu oraz szybkości i prostoty postępowania, gwarantowanego uregulowaniami zawartymi w przepisach art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 12 i art. 35 § 1 k.p.a. oraz art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP. W ocenie skarżącej, zasadnym stało się sformułowanie także wniosku o wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz przyznanie skarżącej od organu grzywny w wysokości [...] zł, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Zaistniała sytuacja uniemożliwia skarżącej planowanie życia oraz normalne prowadzenie jej spraw w kraju. Ograniczona jest możliwość zawierania przez nią umów, takich jak umowa najmu czy umowa kredytu. Spowodowane jest to brakiem aktualnych dokumentów potwierdzających legalny pobyt w Polsce, bez których większość podmiotów nie chce zawierać umowy z cudzoziemcami. Z tej samej przyczyny skarżąca ma znaczne trudności w załatwianiu spraw urzędowych, takich jak choćby spełnienie obowiązku meldunkowego. Nie będzie również możliwe uzyskanie przez nią szczepienia na COVID- 19, do którego otrzymania wymagane jest prawo czasowego lub stałego pobytu. Nadto, skarżąca pozbawiona jest faktycznej możliwości wyjazdu za granicę. Zgodnie bowiem z przepisem art. 23 pkt 2 w zw. z art. 242 ustawy o cudzoziemcach, dokumentem do tego uprawniającym jest karta pobytu, wydawana na podstawie wnioskowanego zezwolenia na pobyt. Z tego powodu skarżąca nie może odwiedzić rodziny w kraju pochodzenia. Wyjazd taki wiązałby się bowiem z brakiem możliwości powrotu (tj. przekroczenia granicy Polski w kierunku wjazdowym). Od czasu złożenia wniosku, strona nie widziała się ze swoimi bliskimi, za którymi bardzo tęskni. Strona musi zarazem pozostawać w stałej gotowości do reakcji na żądania i decyzje organu, co uniemożliwia jej wyjazdy także wewnątrz kraju. Położenie w jakim znalazła się strona jest dla niej bardzo trudne i stanowi stałe źródło stresu z uwagi na niepewność co do możliwości pozostania w kraju oraz liczne ograniczenia w codziennym życiu. Mając na względzie rozmiar naruszeń prawa przez organ oraz związaną z tym niemożność normalnego funkcjonowania w kraju oraz wyjazdu, suma pieniężna w wysokości [...] zł stanowić będzie, w ocenie skarżącej, adekwatną rekompensatę za naruszenie przysługujących jej praw w postępowaniu administracyjnym oraz dóbr osobistych skarżącej, takich jak prawo do swobodnego poruszania się w granicach terytorium RP i poza nim oraz posługiwania się dokumentami potwierdzającymi legalność pobytu, a także pozbawienie możliwości bezpośredniego kontaktu z rodziną. Pismem z dnia 30 sierpnia 2021 r. Wojewoda wezwał stronę do złożenia kolejnych dokumentów w sprawie, w terminie 14 dni. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie przyznając, że wniosek skarżącej w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy został złożony w dniu 20 stycznia 2020 r., uzupełniony 22 stycznia 2020 r. oraz 25 marca 2020 r. poprzez złożenie dodatkowych dokumentów. Następnie organ zwrócił uwagę, że od 14 marca 2020 r. obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego, a z dniem 20 marca 2020 r. został ogłoszony stan epidemii, który obowiązuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do chwili obecnej. Zgodnie z art.15zzs ust. 1 pkt 6 i ust. 10 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, tj. od dnia 14 marca 2020 r. bieg terminów procesowych w postępowaniach administracyjnych nie rozpoczynał się, a rozpoczęty ulegał zawieszeniu na ten okres. Dodatkowo nie stosowało się przepisów o bezczynności organów oraz o obowiązku organu prowadzącego postępowanie administracyjne do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy. W myśl art. 68 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, która weszła w życie w dniu 16 maja 2020 r., terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ww. ustawy, których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15zzs tej ustawy, rozpoczynają bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy. Terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzs tej ustawy, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Ponadto, na mocy art. 46 pkt 20 ww. ustawy uchylony został m.in. art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. A zatem termin w postępowaniu biegł ponownie od dnia 24 maja 2020 r. Wojewoda wyjaśnił, że 7 października 2020 r. wystąpił do Komendanta Oddziału Straży Granicznej, Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o udzielenie informacji, o której mowa w art. 109 ustawy o cudzoziemcach. Uzyskanie informacji od ww. służb jest czynnością, która przerywa bieg terminów procesowych w sprawie. Następnie organ wskazał, że pismem z dnia 13 sierpnia 2021 r. wyznaczył termin wydania decyzji do 13 października 2021 r. informując jednocześnie o brakujących dokumentach, niezbędnych do potwierdzenia spełnienia przez skarżącą wymogów udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Wojewoda wyjaśnił, że sprawa skarżącej nie mogła być załatwiona w sposób wybiórczy. Organ przyjął zasadę załatwiania spraw według kolejności wpływu. Wprawdzie podejmowanie czynności odbywało się w pewnych odstępach czasowych lecz nie było to związane z opieszałością, pozornością lub nieuzasadnionym przedłużaniem terminów przez organ. Odnosząc się do żądania przyznania kwoty pieniężnej Wojewoda wyjaśnił, że przez cały okres oczekiwania na wydanie decyzji skarżąca przebywa na terytoriom RP legalnie i w sposób nieprzerwany może korzystać ze wszystkich uprawnień wynikających z jej legalnego pobytu. Skarżąca nie wykazała, że w związku z przedłużającym się postępowaniem poniosła straty materialne. Dlatego roszczenie jej w tym zakresie jest całkowicie bezzasadne. Wbrew twierdzeniom skarżącej, brak karty pobytu nie stanowi przeszkody w opuszczeniu RP, a ponowny wjazd na jej terytorium może nastąpić na podstawie innego tytułu pobytowego, np. na podstawie wizy lub w tzw. ruchu bezwizowym. W odniesieniu do wniosku o udzielenie zezwolenia, obecnie postępowanie nie może być zakończone ze względu na prowadzone postępowanie wyjaśniające, a w szczególności na oczekiwanie uzupełnienia przez skarżącą wymaganych prawem dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Definicję przewlekłości postępowania administracyjnego ustawodawca zawarł w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowiąc, że postępowanie prowadzone w sposób przewlekły to takie postępowanie, które trwa dłużej aniżeli jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Z tak rozumianą przewlekłością będziemy mieć do czynienia m.in. w sytuacji, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie (w terminach wynikających z art. 35 k.p.a.), a przy tym, podejmowane przez niego czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle zasady szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.), jak również, gdy między poszczególnymi czynnościami organu występują nieusprawiedliwione okresy przerw, które w sumie prowadzą do znaczącego i nieakceptowalnego z punktu widzenia zasad ekonomiki procesowej wydłużenia czasu trwania postępowania. Stwierdzenie przewlekłości postępowania uzależnione jest od konkretnych okoliczności danej sprawy. Podobnie przewlekłość postępowania postrzega orzecznictwo sądowe, w którym akcentuje się, że postępowanie przewlekłe to takie postępowanie, którego czas trwania nie znajduje uzasadnienia w świetle zindywidualizowanych okoliczności sprawy, a przez to narusza prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II GPP 5/10). Ocena, czy określone postępowanie trwa dłużej niż jest to konieczne do załatwienia sprawy powinna być poprzedzona analizą zarówno charakteru podejmowanych czynności, jak i stopnia skomplikowania sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 października 2018 r., sygn. akt III SAB/Wr 61/18). W ocenie Sądu, analiza akt administracyjnych sprawy daje podstawy do stwierdzenia, że Wojewoda dopuścił się przewlekłości w załatwieniu sprawy administracyjnej zainicjowanej złożonym przez stronę skarżącą wnioskiem. Wniosek skarżącej wpłynął do Wojewody w dniu 20 stycznia 2020 r. Uzupełnienie wniosku przez stronę nastąpiło 22 stycznia 2020 r. Kolejne dokumenty w sprawie strona dostarczyła do organu w dniu 25 marca 2020 r. Pierwszą czynność procesową z własnej inicjatywy przedsięwziął Wojewoda dopiero w dniu 7 października 2020 r., kierując standardowe w tego rodzaju sprawach zapytanie do organów w trybie przepisu art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Przepis ten stanowi, że przed wydaniem decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wojewoda zwraca się do komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta wojewódzkiego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby także do konsula właściwego ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania cudzoziemca za granicą lub do innych organów z wnioskiem o przekazanie informacji, czy wjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jego pobyt na tym terytorium mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego (ust. 1).Komendanci, o których mowa w ust. 1, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub konsul przekazują informację, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku (ust. 2). W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin 30-dniowy może być przedłużony do 60 dni, o czym organ obowiązany do przekazania informacji zawiadamia wojewodę (ust. 3). Jeżeli organ obowiązany do przekazania informacji, o której mowa w ust. 1, nie przekaże informacji w terminach, o których mowa w ust. 2 lub 3, uznaje się, że wymóg uzyskania informacji został spełniony (ust. 4). Zatem Wojewoda zwrócił się do organów wymienionych w art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach dopiero po upływie 8 miesięcy od wszczęcia postępowania, podczas gdy jest to standardowa procedura, która powinna być wdrażana bez zbędnej zwłoki, także z powodów, dla których jest przewidziana. Za usprawiedliwiony okres bezczynności organu można uznać okres pomiędzy ogłoszeniem stanu zagrożenia epidemiologicznego, czyli od 14 marca 2020 r. do 24 maja 2020 r., czyli do daty uchylenia art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0VID-19 (...). Następnie, dopiero po złożeniu przez stronę ponaglenia z dnia 21 lipca 2021 r. Wojewoda zwrócił się pismem z dnia 13 sierpnia 2021 r. do skarżącej o przekazanie dodatkowych dokumentów w sprawie. Jednocześnie organ zawiadomił stronę, że decyzja w sprawie z jej wniosku zostanie wydana do dnia 13 października 2021 r. Oznacza to, że nawet uwzględniając okres 60 dni na oczekiwanie na informacje od organów wymienionych w art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, czyli od 7 października 2020 r. do ok. 7 grudnia 2020 r., kolejny okres zaniechania podjęcia jakichkolwiek czynności w sprawie służących załatwieniu sprawy trwał ponad 8 miesięcy (od ok. 7 grudnia 2020 r. do 13 sierpnia 2021 r.). Kolejnym pismem z dnia 30 sierpnia 2021 r., a więc 17 dni po poprzednim wezwaniu, Wojewoda zobowiązał skarżącą do kolejnego uzupełnienia dokumentów niezbędnych do uzyskania zezwolenia. Powyższe fakty świadczą o tym, że postępowanie w sprawie z wniosku skarżącej było prowadzone przez organ w sposób przewlekły, znacznie dłuższy niż wymagały tego czynności niezbędne do końcowego załatwienia sprawy. Do dostarczenia niezbędnych dokumentów organ powinien wezwać stronę niezwłocznie, tak aby nie straciły one swojej aktualności. Niezrozumiałe jest również co stało na przeszkodzie aby kierując takie wezwanie do skarżącej w dniu 13 sierpnia 2021 r. nie objęto nim dokumentów, o które organ wezwał stronę kilkanaście dni później. Zestawiając datę złożenia wniosku (20 stycznia 2020 r.), termin wykonania obowiązków przez organy wymienione w art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz brak informacji ze strony Wojewody o załatwieniu sprawy do dnia rozpoznania sprawy przez Sąd (czyli do dnia 2 grudnia 2021 r.), w pełni uzasadnionym jest wniosek, że przewlekłość organu miała charakter rażący. Zdaniem Sądu, podejmowane przez organ w okresie od 20 stycznia 2020 r. do dnia wyrokowania, tj. do 2 grudnia 2021 r. czynności miały charakter standardowy i brak jest okoliczności usprawiedliwiających organ od załatwienia sprawy pomimo upływu ww. okresu. Przez szereg miesięcy organ pozostawał całkowicie bierny, nie dochowując terminów ustawowych zakończenia postępowania określonych przepisami w art. 35 i art. 36 k.p.a., a także zasad wskazanych w art. 8, art. 12 k.p.a. Dlatego na art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono w pkt I sentencji wyroku. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa było oczywiste i niezasługujące na akceptację w demokratycznym państwie prawa. Przewlekłość organu w podejmowanych czynnościach była pozbawiona racjonalnego uzasadnienia. Odnosząc się do argumentów organu odpierających zarzut przewlekłości podkreślić należy, że postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy jest sformalizowane, a udzielenie informacji przez organy współdziałające (ABW, Policję czy Straż Graniczną) jest ograniczone terminami, których niedochowanie skutkuje uznaniem, że wymóg uzyskania informacji został spełniony (art. 109 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach). Sąd dostrzega, że na sprawność działania Wojewody niewątpliwie ma wpływ ilość składanych wniosków przez cudzoziemców, jednakże sytuacja w zakresie organizacji pracy przy rozpatrywaniu tego rodzaju wniosków od dłuższego czasu nie ulega zauważalnej poprawie, co powoduje zaistnienie zdarzeń, które są nie do zaakceptowania w państwie prawa. Z tego powodu, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd przyznał skarżącej sumę pieniężną w wysokości [...] zł (pkt IV wyroku) uznając, że kwota ta pozwoli na częściową chociaż rekompensatę dolegliwości związanych z tak długim, nieuzasadnionym oczekiwaniem na rozpoznanie wniosku. Na wysokość rekompensaty wpłynął czas oczekiwania na rozpoznanie wniosku oraz utrwalona w sądach administracyjnych praktyka przyznawania sum pieniężnych w podobnych sprawach. Przyznawana na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. suma pieniężna nie zastępuje zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z ewentualnego naruszenia dóbr osobistych oraz nie pełni funkcji odszkodowawczej, lecz stanowi swego rodzaju zryczałtowaną rekompensatę przyznawaną stronie skarżącej przez sąd administracyjny za negatywne przeżycia wynikające z przewlekłego prowadzenia postępowania, wynikające z trwającego ponad akceptowalną miarę stanu niepewności co do swego statusu prawnego, możliwości zatrudnienia i związanych z tym planów życiowych. Jednocześnie w oparciu o ten sam przepis Sąd uznał za zasadne wymierzenie organowi grzywny w wysokości [...] zł, jako środka o charakterze dyscyplinującym. Ustalając symboliczną wysokość tej sumy Sąd wziął pod uwagę podniesione przez organ w odpowiedzi na skargę okoliczności związane z obiektywnymi problemami uniemożliwiającymi załatwienie sprawy w przewidzianym ustawą terminie, które jednak tylko w niewielkim stopniu usprawiedliwiają zaistniałą przewlekłość. O kosztach postępowania, obejmujących uiszczony wpis od skargi ([...] zł) oraz koszty udziału w sprawie ustanowionego przez skarżącą pełnomocnika, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.