II SAB/Sz 117/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. D. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie wykupu piwnicy postanawia: odrzucić skargę W dniu [...] r. wpłynęła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skarga B. D.-G. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie wykupu piwnicy. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż bezczynność organu polega na nie wydaniu decyzji w sprawie "wykupu piwnicy jako pomieszczenia przynależnego do mieszkania i użytkowanego przez 40 lat" . Powyższą skargę Sąd niezwłocznie przesłał, według właściwości, do Prezydenta Miasta , jednocześnie wnosząc o nadesłanie odpowiedzi na skargę wraz z aktami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podnosząc, iż sprawa nie należy kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany przepisami art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszej części ustawą "P.p.s.a.", stosownie do którego, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W świetle powyższego przepisu, skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa i dotyczy sytuacji, w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt V SAB/Wa 2/07, LEX nr 337771). Warunkiem dopuszczalności skargi jest więc istnienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu. Przy czym nie zawsze działania lub zaniechania organów administracji publicznej objęte będą kognicją sądów administracyjnych. Brak właściwości tych sądów nastąpi m.in. gdy organy administracji publicznej podejmą działania jako podmioty uczestniczące w obrocie cywilnoprawny (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnemu w Gliwicach z dnia 1 grudnia 2008 r. sygn. akt II SAB/Gl 45/08, dostępne na stronie internetowej www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego w pierwszej kolejności należy stwierdzić, czy skarga wniesiona przez skarżącą należy do kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ww. ustawy jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego sąd skargę odrzuca. W niniejszej sprawie skarga została złożona na bezczynność Prezydenta Miasta polegającą na zaniechaniu przez ten organ wydania decyzji w przedmiocie wykupu piwnicy stanowiącej własność gminy. Postępowanie w przedmiocie wykupu piwnicy dotyczy kwestii prawa własności, uregulowanej przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Żądanie skarżącej w zakresie zmiany stosunku własności nie mieści się w pojęciu sprawy z zakresu administracji publicznej jak również w kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Prezydent Miasta [...] . nie był zatem władny do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wykupu piwnicy i wydania w tym zakresie decyzji. Przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego nie może być sprawa wykupu piwnicy, albowiem właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje rozstrzygania spraw wynikających ze stosunków cywilnoprawnych. Wszelkie roszczenia dotyczące prawa własności jako należące do sfery prawa cywilnego powinny być dochodzone przed sądem powszechnym. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296) do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych, oraz Sąd Najwyższy. W tym stanie rzeczy, skoro przedmiot niniejszej sprawy nie należy do właściwości sądu administracyjnego, zatem skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.