II SAB/Sz 122/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. R. na przewlekłe postępowanie Wójta Gminy w przedmiocie naliczenia opłaty za pochówek p o s t a n a w i a odrzucić skargę. U z a s a d n i e n i e n i e Pismem z dnia 30 października 2013 r. I. R. wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy w sprawie naliczenia opłaty za pochowanie męża. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej odrzucenie wskazując, że ze względu na cywilny charakter opłaty za pochowanie zwłok na cmentarzu sprawa dotycząca tej opłaty nie mieści się w zakresie właściwości sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - D z U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej "P.p.s.a.") obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 a (§ 2). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa i dotyczy sytuacji w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt V SAB/Wa 2/07, publ. LEX nr 337771). Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest więc istnienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu. Nie zawsze działania lub zaniechania organów administracji publicznej objęte będą kognicją sądów administracyjnych. Wobec powyższego w pierwszej kolejności należy ustalić, czy skarga wniesiona przez skarżącą należy do kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 powołanej ustawy. Biorąc pod uwagę treść skargi, należało - zdaniem Sądu - uznać, iż skarga dotyczy przewlekłości postępowania w sprawie opłaty za korzystanie z cmentarza komunalnego, czyli usługę komunalną. Nie budzi bowiem wątpliwości, iż zapewnienie możliwości dokonania pochówku stanowi usługę komunalną o charakterze użyteczności publicznej. O wysokości cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego postanawia rada gminy podejmując stosowną uchwałę. Jednak samo ustalenie takiej opłat ma charakter prywatnoprawny, a u podstaw poboru tego rodzaju opłat leży umowa - akt cywilnoprawny zawierany pomiędzy odpowiednim przedsiębiorstwem (zakładem) a odbiorcą, w przedmiotowej sprawie między skarżącą, a Zakładem Gospodarki Komunalnej. Zatem spory co do prawidłowości żądanej opłaty należą do właściwości sądów powszechnych, a nie do sądu administracyjnego. Z powyższego wynika również, że w sprawie, której dotyczy skarga nie ma podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej, ani postanowienia, na które służy zażalenie albo postanowienia kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty albo innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Z kolei to oznacza, że na podstawie powołanego art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., skarga na bezczynność organu w rozpoznawanej sprawie jest niedopuszczalna i tym samym podlega odrzuceniu stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 1, § 3 P.p.s.a. W myśl bowiem art. 58 § 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z powyższy względów Sąd stwierdził, że skarga I. R. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a, o czym orzekł jak na wstępie.