II SAB/Sz 140/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi S. S. na przewlekłość postępowania Dyrektora Zakładu Karnego w przedmiocie świadczeń zdrowotnych postanawia: oddalić wniosek o prawo pomocy S. S. pismem z dnia 19 października 2014r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na przewlekłość postępowania Dyrektora Zakładu Karnego. W uzasadnieniu skargi podał, iż skarży przewlekłość organu w załatwieniu jego wniosku z dnia 1 lipca 2014r. w sprawie braku doprowadzenia skarżącego do skorzystania z opieki zdrowotnej w Zakładzie Karnym, w którym przebywa. Wraz ze skargą, S. S. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Jak wskazuje się w orzecznictwie, o oczywistej bezzasadności skargi można mówić wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego nie ulega wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo, jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 867/11, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka o jakiej mowa w wyżej cytowanym przepisie. S. S. wniósł skargę na przewlekłość postępowania Dyrektora Zakładu Karnego w przedmiocie świadczeń zdrowotnych. Zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z kolei, zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 1 P.p.s.a. ustawy, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Skargi dotyczące działalności dyrektora zakładu karnego, będącego - zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 1997 r. Nr 90 poz. 557 ze zm.) organem postępowania wykonawczego, rozpoznawane są w trybie i na zasadach określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. z 2013 poz. 647 j.t.). Powołane rozporządzenie reguluje właściwość organów do rozpoznania wniosków i skarg, terminy ich załatwienia, wskazuje organy nadrzędne nad organami których skarga lub wniosek dotyczy. W oparciu o przywołany akt normatywny, nie podejmuje się żadnych władczych rozstrzygnięć z zakresu administracji publicznej, które podlegałyby kognicji sądów administracyjnych. Wobec tego, zarzucany w skardze brak rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 1 lipca 2014r. przez dyrektora zakładu karnego, nie może podlegać zaskarżeniu do sądu w ramach skargi na przewlekłość, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., nie jest bowiem działaniem organu w indywidualnej sprawie wynikającej ze stosunku administracyjnoprawnego, podjętego w formie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że bezzasadność skargi S. S. jest oczywista, a tym samym została spełniona przesłanka z art. 247 P.p.s.a. umożliwiająca oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w przedmiotowej sprawie. W tym stanie rzeczy należało, na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w postanowieniu.